Maria Teresa Chiramel Mankidiyan: Hinduska Matka Teresa

Hinduska zakonnica, założycielka Zgromadzenia Świętej Rodziny, mistyczka i stygmatyczka posługująca ubogim często jest porównywana do Matki Teresy. W niedzielę 13 października zostanie przez papieża ogłoszona świętą.

Redakcja portalu
Redakcja portalu
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

Urodziła się 26 kwietnia 1876 w wiosce Puthenchira w stanie Kerala w Indiach w zamożnej rodzinie katolickiej obrządku Syromalabarskiego. Była trzecim z pięciorga dzieci. Na chrzcie św. otrzymała imię Teresa ku czci św. Teresy z Avili. W wieku 10 lat poświęciła się całkowicie Jezusowi składając ślub czystości. Kiedy miała 12 lat, zmarła jej matka. Przestała wówczas chodzić do szkoły. Pociągało ją życie ukryte, wypełnione modlitwą. W 1891 uciekła z domu, by prowadzić życie pustelnicze i oddawać się praktykom pokutnym. Po powrocie do rodzinnej wioski wraz z kilkoma przyjaciółkami pomagała ubogim i chorym. Pielęgnowała trędowatych i chorych na ospę. Z wielką troską dbała o wystrój miejscowego kościoła parafialnego.

Od 1904 roku gdy ukazała się jej Matka Boża, zaczęła używać imienia Maria. Wcześnie otrzymała dary przeżyć mistycznych i stygmatów, które ukrywała. Życie jej nie było wolne od ciężkich pokus. Spotkały ją również przykrości i upokorzenia ze strony władz kościelnych. Otrzymała m.in. zakaz codziennego przyjmowania komunii świętej i wielokrotnie była poddawana egzorcyzmom.

Idąc za radą miejscowego biskupa Johna Menachery’ego, postanowiła wstąpić do zakonu karmelitanek bosych. Czuła jednak, że jej droga jest inna. Po dwumiesięcznym pobycie w Karmelu zamieszkała w domu modlitwy, który biskup pozwolił jej założyć. Wraz z trzema towarzyszkami prowadziła życie wypełnione medytacją i pokutą. Ta niezwykła wspólnota łączyła życie kontemplacyjne z posługą charytatywną. W ten sposób powstało Zgromadzenie Świętej Rodziny, zatwierdzone kanonicznie 14 maja 1914. Jego przełożoną generalną została Maria Teresa, a funkcję kapelana objął jej kierownik duchowy o. Joseph Vithayathil, uważany również za współzałożyciela zgromadzenia.

Jako mistrzyni nowicjatu, Maria Teresa osobiście czuwała nad formacją sióstr w duchu pierwotnego charyzmatu. Zgromadzenie opiekowało się chorymi i umierającymi, odwiedzało ubogie rodziny, zajmowało się także wychowaniem dziewcząt w zakładanych przez siebie szkołach i sierocińcach.

Radykalizm ewangeliczny bł. Marii Teresy, jej heroiczną posługę bliźnim, posłuszeństwo władzy kościelnej i świadectwo pokornej miłości bez granic porównuje się dziś często do życia i działalności Matki Teresy z Kalkuty. Przez całe życie wiele cierpiała duchowo i fizycznie oraz podobnie jak ona drobna i niepozorna, promieniowała wielką energią duchową, którą czerpała z intensywnego życia modlitwy i całkowitego zawierzenia Opatrzności Bożej.

Zmarła w opinii świętości 8 czerwca 1926 w Kuzhikkattussery w stanie Kerala.

Założone przez nią zgromadzenie liczyło wtedy 55 sióstr. Dzisiaj należy do niego ponad 1 600 sióstr posługujących najuboższym nie tylko w Indiach, ale także we Włoszech, w Niemczech i Ghanie. 

 

 

ad/Stacja7

na podstawie informacji z portalu Wikipedia

Redakcja portalu

Redakcja portalu

Zobacz inne artykuły tego autora >

Reklama

Szukasz wartościowych treści?

Zapisz się na cotygodniowy newsletter Stacji7


Reklama

 

 


Reklama

Redakcja portalu
Redakcja portalu
zobacz artykuly tego autora >

Jan XXIII: święty od zwołania Soboru

Mieszkańcy Rzymu zapamiętali go jako papieża, który palił fajkę i zawsze się uśmiechał; Kościół - jako papieża, który zwołał przełomowy Sobór Watykański II. 11 października wspominamy w liturgii św. Jana XXIII.

Redakcja portalu
Redakcja portalu
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

Urodził się jako Angelo Giuseppe Roncalli 25 listopada 1881 w Sotto il Monte we Włoszech, jako czwarte z 11 dzieci ubogich rodziców. Jego edukację ponadpodstawową w małym seminarium duchownym finansował miejscowy proboszcz, gdyż rodziny nie było na to stać. Angelo odznaczał się dużą inteligencją i zdolnościami, a jego prawdziwą pasją była historia. Uczył się tak dobrze, że w ledwie kilka lat zdążył zaliczyć gimnazjum, liceum i rozpocząć studia jako niepełnoletni. W wieku 19 lat był już na 3 roku wyższego Seminarium Duchownego; mając 23 lata obronił doktorat z teologii. Niedługo później przyjął też święcenia kapłańskie.

Już wówczas w swoim “Dzienniku duszy”, który prowadził aż do śmierci napisał: “Bóg pragnie, abyśmy podążali wzorem świętych poprzez czerpanie z życiodajnej esencji ich cnót, a następnie przerabianie jej na swój własny sposób, adaptowanie do naszych indywidualnych możliwości i okoliczności życia. Gdyby św. Alojzy był taki, jak ja, stałby się świętym w zupełnie inny sposób”.

Choć wolał kontynuować studia, zaraz po święceniach został mianowany sekretarzem biskupa Bergamo – Giacomo Radiniego-Tedeschi. Pełnił ją 10 lat, aż do śmierci biskupa, łącząc obowiązki z wykładami w seminarium. Gdy w 1914 r. wybuchła I wojna światowa, został powołany do wojska, gdzie służył jako kapelan polowy i sanitariusz. Po jej zakończeniu wrócił do obowiązków w diecezji, zaś w 1925 r. otrzymał sakrę biskupią i powołanie na wizytatora apostolskiego w Bułgarii, następnie Turcji i Grecji.

Gdy wybuchła II wojna światowa, korzystał ze swojego statusu dyplomatycznego, aby pomagać Żydom prześladowanym przez hitlerowców, wysyłając m.in. podrobione świadectwa chrztu. Według ambasadora niemieckiego Franza von Papena Roncalli uratował w ten sposób od śmierci ok. 24 tys. Żydów.

Po wojnie mianowano go kardynałem i metropolitą Wenecji. Dzięki temu wziął udział w konklawe po śmierci papieża Piusa XII w 1958 r. W dniu wyboru Roncalli miał aż 77 lat, zakładano więc, że też wkrótce umrze i nazywano “papieżem przejściowym”. Nowy papież przyjął imię Jana XXIII zwierzając się, że wybór kolegium kardynalskiego przyjmuje z drżeniem. 

Już na początku pontyfikatu oznajmił, że chce być przede wszystkim dobrym pasterzem. Od razu podjął też kilka ważnych decyzji: zwiększył kolegium kardynalskie, rozpoczął prace nad rewizją prawa kanonicznego, nad nowym Mszałem, a następnie – zwołał najpierw pierwszy synod biskupów, a potem Sobór powszechny. Mimo głosów przeciwnych, mówiących o tym, że Sobór przygotowuje się kilka lat – jemu udało się to w kilkanaście miesięcy. Sobór rozpoczął się już 11 października 1962 r. 

Miesiąc przed rozpoczęciem Soboru u papieża zdiagnozowano raka żołądka w zaawansowanym stadium. Kilka miesięcy później odbyło się jego ostatnie publiczne wystąpienie – 11 maja 1963 r.

Ostatnie publiczne wystąpienie Ojca Świętego odbyło się 11 maja 1963. Niedługo później papież dostał kolejnej perforacji oraz zapalenia otrzewnej, która rozpoczęła agonię. Jan XXIII zmarł w Watykanie 3 czerwca 1963 roku o godzinie 19:49 a jego ostatnie słowa brzmiały: „Nie mam innej woli jak tylko wolę Boga. Ut unum sint (Aby byli jedno)”.

Beatyfikował go św. Jan Paweł II w 2000 r., zaś kanonizował – papież Franciszek w 2014, podczas wspólnej kanonizacji ze… św. Janem Pawłem II. 

Zapamiętano go jako papieża z poczuciem humoru, palącego fajkę, zdystansowanego do siebie i często uśmiechającego się. Gdy w czasie jednej z audiencji spytał dziecko o liczbę przykazań, i ono odpowiedziało “Dziesięć”, papież Jan odparł: Nie, jest jedenaście. Jedenaste brzmi: zawsze bądź radosny!”.

Ten i inne “kwiatki Jana XXIII” opisujemy >>tutaj

 

ad/Stacja7

Redakcja portalu

Redakcja portalu

Zobacz inne artykuły tego autora >

Reklama

Szukasz wartościowych treści?

Zapisz się na cotygodniowy newsletter Stacji7


Reklama

 

 


Reklama

Redakcja portalu
Redakcja portalu
zobacz artykuly tego autora >
Copy link
Powered by Social Snap