Jutro Niedziela – XI zwykła C

Skąd się bierze prawdziwa miłość? Z doświadczenia odpuszczenia grzechów

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


 XI NIEDZIELA ZWYKŁA C • KOLEKTA: Modlimy się o łaskę, aby nasza wola i nasze czyny były poddane Bożym przykazaniom • CZYTANIA: 2 Sm 12, 1. 7b-10. 13 Psalm 32 (31), 1b-2. 5. 7 i 11 List do Galatów 2, 16. 19-21; Ewangelia Łukasza 7, 1-10.

 

CHMURA SŁÓW


cs

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z II Księgi Samuela

(2 Sm 12, 1. 7b-10. 13 )

Bóg posłał do Dawida proroka Natana. Ten przybył do niego i powiedział: «Tak mówi Pan, Bóg Izraela: Ja namaściłem cię na króla nad Izraelem. Ja uwolniłem cię z rąk Saula. Dałem ci dom twojego pana, a żony twego pana na twoje łono, oddałem ci dom Izraela i Judy, a gdyby i tego było za mało, dodałbym ci jeszcze więcej. Czemu zlekceważyłeś słowo Pana, popełniając to, co złe w Jego oczach? Zabiłeś mieczem Chittytę Uriasza, a jego żonę wziąłeś sobie za małżonkę. Zamordowałeś go mieczem Ammonitów. Dlatego właśnie miecz nie oddali się od domu twojego na wieki, albowiem Mnie zlekceważyłeś, a żonę Uriasza Chittyty wziąłeś sobie za małżonkę». Dawid rzekł do Natana: «Zgrzeszyłem wobec Pana». Natan odrzekł Dawidowi: «Pan odpuszcza ci też twój grzech – nie umrzesz». Oto Słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Wybaczyć niewybaczalne2 Sm 12, 1. 7b-10. 13

Wielki król Dawid popełnił dwa niewybaczalne grzechy. Wyznaje jednak swą winę. I doświadcza przebaczenia

2 KSIĘGA SAMUELA • AUTOR: Deuteronomista • CZAS POWSTANIA:  VII/VI w. przed Chr. •
KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE AKCJI: Jerozolima (Miasto Dawidowe) • CZAS AKCJI:  • BOHATEROWIE: Dawid, Natan


PANOWANIE DAWIDA • Nazwa księgi może sugerować, jakoby jej autorem był Samuel, ostatni sędzia Izraela. Jednak opisane w księdze wydarzenia – od początków królestwa, aż do końca panowania króla Dawida – wykraczają z pewnością poza okres życia Samuela. Stąd też autorstwo księgi przypisuje się zwykle historykowi określanemu mianem Deuteronomisty • W centrum Jego rozważań stoi podyktowany Bożą miłością wybór Dawida i jego potomków na królów. •  Druga Księga Samuela opisuje wydarzenia, które można byłoby podzielić na trzy części: • walka o królestwo po śmierci Saula (rozdz. 1-8) • panowanie Dawida (rozdz. 9-20) •  informacje, na temat końcowych lat panowania Dawida (rozdz. 21-24).

GRZECH DAWIDA • Jedenasty rozdział Drugiej Księgi Samuela opisuje spiralę grzechu, w jaką uwikłał się Dawid. Wszystko zaczęło się od małych niewierności: zamiast być z żołnierzami na wojnie, król pozostał w swej rezydencji. Wstawszy późno, zobaczył z tarasu Batszebę, którą uwiódł – mimo że ta była zamężna. Wkrótce okazało się, że Batszeba jest w ciąży. Dawid postanowił pozbawić życia męża Batszeby, swego żołnierza, Uriasza Chetyty, wystawiając go w najbardziej niebezpiecznym miejscu walki • Dwunasty rozdział to dramatyczny epilog grzechu Dawida. Bóg przez proroka Natana poinformował króla, że jego grzech nie pozostanie bez kary. Dawid korzy się przed Bogiem, pokutuje, doświadcza przebaczenia, aczkolwiek umiera jego syn poczęty w wyniku grzechu z Batszebą. Następny syn, którego Batszeba urodzi monarsze to Salomon.

SKRUCHA I PRZEBACZENIE • Usłyszymy fragment tej historii, kiedy Bóg posłał proroka Natana (>>2Sm 1-14). Pominięta zostanie przypowieść Natana, poprzez którą prorok uświadomił Dawidowi jego grzech (>>2Sm 1-4) • W dramatycznym dialogu proroka z królem usłyszymy • zarzut Boga wobec Dawida (Mnie zlekceważyłeś), • wyznanie grzechu Dawida oraz • słowo przebaczenia • Zwróćmy uwagę: że grzech, który Natan wypomina Dawidowi, to nie same konkretne winy. Prorok najpierw mówi, jaka jest praprzyczyna, korzeń grzechu: niewierność i niewdzięczność króla, mimo miłości i opieki, jakiej doświadczył on od Boga.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Wielkie grzechy Dawida: “Zabiłeś mieczem Chittytę Uriasza, a jego żonę wziąłeś sobie za małżonkę”
Praprzyczyna grzechu – brak odpowiedzi na miłość Boga: Ja namaściłem cię na króla nad Izraelem. Ja uwolniłem cię z rąk Saula… gdyby i tego było za mało, dodałbym ci jeszcze więcej. Czemu zlekceważyłeś słowo Pana…?
Dawid wyznaje winę: “Zgrzeszyłem wobec Pana”
Miłosierdzie Boga: ”Pan odpuszcza ci też twój grzech – nie umrzesz”

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Trzy rzeczy uderzają w spotkaniu Natana z Dawidem:

ODWAGA PROROKA • Stanął wobec potężnego monarchy otoczonego swoim dworem. Natan nie może szeptać Dawidowi na ucho słów obnażających jego grzech. Czyni to głośno wobec zgromadzonych tam doradców i wojowników. Król traci twarz, a prorok ryzykuje życie.

REAKCJA BOGA NA GRZECH • Pan nie wypomina mu rozwiązłości, arogancji, okrucieństwa, dwulicowości i arogancji w historii, w której najpierw uwiódł Batszebę, a potem zabił jej męża. Przypomina łaski, którymi obsypał króla i pyta czego mu brakowało. Bóg nie może zrozumieć niewdzięczności Dawida.

SKRUCHA MONARCHY i natychmiastowe Boże przebaczenie. Skrucha Dawida nie jest na pokaz, nie czyni jej jak Saul, przed ludźmi. Wie, że zranił Pana i swoich bliskich. Na takie wyznanie Bóg jakby czekał, odpowiadając natychmiastowym przebaczeniem.

Pierwsza zwrotka popularnej pieśni Leonarda Kohena to opis doświadczenia grzechu i zwycięstwa króla Dawida

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 32, 1b-2. 5. 7 i 11)

REFREN: Daruj mi, Panie, winę mego grzechu.

Szczęśliwy człowiek, któremu nieprawość została odpuszczona, a jego grzech zapomniany. Szczęśliwy ten, któremu Pan nie poczytuje winy, a w jego duszy nie kryje się podstęp.

Grzech wyznałem Tobie i nie skryłem mej winy. Rzekłem: «Wyznaję mą nieprawość Panu», a Ty darowałeś niegodziwość mego grzechu.

Ty jesteś moją ucieczką, wyrwiesz mnie z ucisku i dasz mi radość mego ocalenia. Cieszcie się i weselcie w Panu, sprawiedliwi, radośnie śpiewajcie, wszyscy prawego serca!

[01][02]

 

PSALM

Wyznany grzechPs 32,1-2.5.11

“Wyznaję mą nieprawość Panu”. Tę pieśń Dawid mógł wyśpiewać po doświadczeniu grzechu i jego przebaczenia

PSALM 32AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: epoka perska, po 538 r. przed Chr.


DZIĘKCZYNIENIE • Psalm 32 należy do gatunku indywidualnej modlitwy dziękczynienia (hebr. todah). Są to modlitwy, które wyrażają radosną wdzięczność człowieka, który został wysłuchany. Wykonywane były podczas świątynnej ceremonii wypełnienia złożonego ślubu i składania ofiary dziękczynnej, czemu towarzyszyło śpiewanie pieśni • Odnajdziemy tu motyw odpuszczenia grzechów, bardzo ważny dla wspólnoty powygnaniowej okresu perskiego (zob. rytuał Jom Kippur). Pan gładzi grzechy wierzącego, kiedy ten je wyznaje, i przychodzi mu z pomocą. Jego łaskawe przebaczenie jest gwarancją trwałości Przymierza dla wszystkich, którzy wrócili z Babilonii.

MODLITWA DAWIDA • Usłyszymy wersety pochodzące z pierwszej części psalmu oraz jeden, ostatni werset z drugiej, kończący cały psalm. Zwróćmy uwagę na fakt, że Dawid mógł wyśpiewać ten psalm po spotkaniu z Natanem. Autor utożsamia się z doświadczeniami wielkiego grzesznika i człowieka wiary, Dawida.  Dawid a wraz z nim psalmista sławi Boga, który odpuścił jego nieprawości, zapomniał grzechy i nie poczytuje mu win. Ich szczere wyznanie zapewniło mu Boże przebaczenie. Bóg jest ostatecznie tym, który wyrywa z ucisku i ocala.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Psalmista o szczęściu miłosierdzia: Szczęśliwy człowiek, któremu nieprawość została odpuszczona, a jego grzech zapomniany

Wyznanie grzechu: Grzech wyznałem Tobie i nie skryłem mej winy…

Psalmista o doświadczenie ulgi: a Ty darowałeś niegodziwość mego grzechu

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Listu do Galatów (Ga 2, 16. 19-21)

Bracia: Przeświadczeni, że człowiek osiąga usprawiedliwienie nie dzięki uczynkom wymaganym przez Prawo, lecz jedynie dzięki wierze w Jezusa Chrystusa, my właśnie uwierzyliśmy w Chrystusa Jezusa, by osiągnąć usprawiedliwienie dzięki wierze w Chrystusa, a nie dzięki uczynkom wymaganym przez Prawo, jako że nikt nie osiągnie usprawiedliwienia dzięki uczynkom wymaganym przez Prawo. Tymczasem ja dla Prawa umarłem przez Prawo, aby żyć dla Boga: razem z Chrystusem zostałem przybity do krzyża. Teraz zaś już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus. Choć nadal prowadzę życie w ciele, jednak obecne życie moje jest życiem wiary w Syna Bożego, który umiłował mnie i samego siebie wydał za mnie. Nie mogę odrzucić łaski danej przez Boga. Jeżeli zaś usprawiedliwienie dokonuje się przez Prawo, to Chrystus umarł na darmo.

Oto słowo Boże

[01][02]

DRUGIE CZYTANIE

Łaska daje życie • Ga 2, 16. 19-21

Święty Paweł posprzeczał się z św. Piotrem. Poszło o to, co daje zbawienie: łaska czy uczynki. W liście do Galatów wykłada swoją naukę

LIST DO GALATÓWNADAWCA: św. Paweł • ADRESACI: chrześcijanie rejonu Galacji • DATA: 52/53 AD • SKĄD: Efez


PAWEŁ OBROŃCA • Kontunuujemy lekturę Listu do Galatów. Przypomnijmy: list powstał z konieczności obrony założonych przez Pawła w Galacji wspólnot chrześcijańskich przed napływem i misją judeo-chrześcijan. Co było tego powodem?  • Galaci to prawdopodobnie potomkowie Celtów, którzy osiedlili się w Azji Mniejszej w III wieku przed Chrystusem. Paweł głosił wśród niech Ewangelię usprawiedliwienia przez wiarę w Chrystusa, bez uczynków Prawa. Po jego odejściu pojawili się jednak wśród nich misjonarze głoszący konieczność przyjęcia obrzezania i zachowywania Tory. • W niezwykle emocjonalnym liście Paweł wskazuje na Boże pochodzenie swojej Ewangelii (>>Ga 1), przypomina, jak bronił jej w Antiochii (>>Ga 2) oraz dowodzi, że Prawo utraciło swą moc wobec łaski przychodzącej w Chrystusie (>>Ga 3-4).

PIOTR A PAWEŁ • Rozdział drugi Listu do Galatów, opisuje starcie, do jakiego doszło między Piotrem i Pawłem w Antiochii. Piotr przebywał tam razem z chrześcijanami pochodzenia pogańskiego, zasiadając z nimi wspólnie do stołu. Kiedy jednak przybyli wysłannicy Jakuba, odsunął się od pogan, jak nakazywało to Prawo żydowskie. Paweł widząc, że w ten sposób rozbija się jedność Kościoła, publicznie skrytykował Piotra. Wygłosił mowę na temat Prawa żydowskiego, które utraciło swoją moc w Chrystusie (>>CZY WIESZ, ŻE…)

CO DAJE ŻYCIE? • We fragmencie, który usłyszymy w ramach drugiego czytania, dostrzeżemy trzy podstawowe tezy pawłowej Ewangelii łaski. • Prawo nie prowadzi do zbawienia, gdyż jest martwe. • To, co ożywia, to łaska wiary w Chrystusa. I to właśnie • wiara prowadzi do zbawienia, nie uczynki (>>JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU)

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Paweł w sporze z Piotrem wygłasza podstawowe tezy swojej Ewangelii łaski:

• WIARA, NIE UCZYNKI • Pierwsza prawda brzmi: Człowiek osiąga usprawiedliwienie przez Bogiem nie przez uczynki, ale tylko przez wiarę w Chrystusa, przez przyjęcie jego Krzyża i Zmartwychwstania, które gładzą ludzki grzech i otwierają nam drogę do życia.

• MARTWE PRAWO • Druga prawda, mówi, że Prawo nie prowadzi do zbawienia • Paweł rozwinie tę myśl w Liście do Rzymian (>>Rz 1-4 i 7) • Prawo daje tylko znajomość grzechu i potępia człowieka stwierdzając, że jest on grzesznikiem. Prawa nie da się wypełnić o ludzkich siłach, stad na każdym ciąży wyrok potępienia

• NOWE ŻYCIE • Trzecia prawda, kto przyjmuje Krzyż Chrystusa umiera dla Prawa, a zaczyna żyć nowym życiem w Chrystusie • Prawo samo prowadzi do śmierci człowieka potępiając go. Lekarstwem na potępiający wyrok jest Krzyż Pana. Dzięki niemu człowiek przestaje zbawiać się sam, poprzez pełnione uczynki, a zaczyna żyć i czynić dobro dzięki Bożej mocy i łasce.

 

CZY WIESZ ŻE…


Co wydarzyło się w Antiochii?

Piotr przebywał w drugim po Jerozolimie kościele chrześcijańskim, w mieście, które było główną bazą misyjną Pawła i Barnaby. Młody Kościół, który tam istniał, w większości składał się z nawróconych pogan. Piotr, zasiadając wspólnie z nimi przy stole dostosował się do reguł Pawłowej Ewangelii: nie ma różnicy między poganami i Żydami, wszyscy są równi dzięki łasce Pana.

Sytuację zmieniło przybycie ludzi Jakuba, którzy reprezentowali judeo-chrześcijan z Jerozolimy. Dla nich zasiadanie do jednego stołu z poganami było złamaniem Prawa. W dodatku dopuścił się tego najważniejszy apostoł, autorytet dla Kościoła jerozolimskiego, Piotr. Czy także on chciał przejść na stronę pogan?

Piotr ugiął się pod presją delegacji jerozolimskiej i odseparował się od pogan. Mógł uczynić to, kierując się dobrymi intencjami. Zmagający się z atakami i topniejący Kościół jerozolimski potrzebował go bardziej niż chrześcijanie w Antiochii. Judeo-chrześcijanie bez Piotra mogliby się poczuć samotni i zdradzeni. Poza tym, wieści i poczynaniach Piotra mogły sprowadzić na nich prześladowania i gniew Żydów w Jerozolimie. Piotr wrócił na swoje miejsce. Na szczęście w Antiochii pozostał czujny Paweł.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

(Łk 7, 36 – 8, 3)

Jeden z faryzeuszów zaprosił Jezusa do siebie na posiłek. Wszedł więc do domu faryzeusza i zajął miejsce za stołem. A oto kobieta, która prowadziła w mieście życie grzeszne, dowiedziawszy się, że gości w domu faryzeusza, przyniosła flakonik alabastrowy olejku i stanąwszy z tyłu u Jego stóp, płacząc, zaczęła łzami oblewać Jego stopy i włosami swej głowy je wycierała. Potem całowała Jego stopy i namaszczała je olejkiem. Widząc to, faryzeusz, który Go zaprosił, mówił sam do siebie: «Gdyby On był prorokiem, wiedziałby, co to za jedna i jaka to jest ta kobieta, która się Go dotyka, że jest grzesznicą». Na to Jezus rzekł do niego: «Szymonie, mam ci coś do powiedzenia». On rzekł: «Powiedz, Nauczycielu». «Pewien wierzyciel miał dwóch dłużników. Jeden winien mu był pięćset denarów, a drugi pięćdziesiąt. Gdy nie mieli z czego oddać, darował obydwom. Który z nich więc będzie go bardziej miłował?» Szymon odpowiedział: «Przypuszczam, że ten, któremu więcej darował». On zaś mu rzekł: «Słusznie osądziłeś». Potem, zwróciwszy się w stronę kobiety, rzekł do Szymona: «Widzisz tę kobietę? Wszedłem do twego domu, a nie podałeś Mi wody do nóg; ona zaś łzami oblała Mi stopy i otarła je swymi włosami. Nie powitałeś Mnie pocałunkiem; a ona, odkąd wszedłem, nie przestała całować stóp moich. Głowy nie namaściłeś Mi oliwą; ona zaś olejkiem namaściła moje stopy. Dlatego powiadam ci: Odpuszczone są jej liczne grzechy, ponieważ bardzo umiłowała. A ten, komu mało się odpuszcza, mało miłuje». Do niej zaś rzekł: «Odpuszczone są twoje grzechy». Na to współbiesiadnicy zaczęli mówić sami do siebie: «Któż On jest, że nawet grzechy odpuszcza?» On zaś rzekł do kobiety: «Twoja wiara cię ocaliła, idź w pokoju».

Oto słowo Pańskie

[01][02]

EWANGELIA

Namaszczona miłość Łk 7, 36 – 8, 3

Skąd się bierze miłość? Z doświadczenia przebaczenia. “Ten, komu się mało odpuszcza, mało miłuje”

EWANGELISTA: św. Łukasz • CZAS POWSTANIA: 70-80 r.
KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: Galilea • CZAS: rok 30-33 • BOHATEROWIE: Jezus, kobieta, faryzeusz Szymon • WERSJE: Mt 26,6-13, Mk 14,3-9, J 12,1-8


EWANGELIA MIŁOSIERDZIA • O Łukaszu mówi się, że jest ewangelistą Bożego miłosierdzia, ponieważ ze szczególną uwagą opisuje Jezusa pochylającego się nad grzesznikami i chorymi. Przypomnijmy, Łukasz – lekarz z Antiochii Syryjskiej –  był towarzyszem św. Pawła i spisał głoszoną przez niego Dobrą Nowinę. Jego dzieło dzieli się na dwie księgi: Ewangelię i jej kontynuację − Dzieje Apostolskie. Swoją Ewangelię adresuje do chrześcijan pochodzenia pogańskiego.

CUDA I PRZYPOWIEŚCI • W części Ewangelii zwanej “ewangelią cudów i przypowieści” w Galilei (>>4,14-9,50) Łukasz odnotowuje powołanie uczniów przez Jezusa, uzdrowienia i wskrzeszenia przez Niego dokonane, a także mowy i przypowieści. Istotne, że w tej części przeważają epizody i mowy, o których piszą również Mateusz i Marek, a jednak ciekawi oryginalny styl Łukasza • W zeszłym tygodniu słyszeliśmy o wskrzeszeniu młodego człowieka w Nain. Pomijamy epizod opisujący Jana Chrzciciela, który posyła do Jezusa wysłanników z prośbą o potwierdzenie, czy jest Mesjaszem (>>Łk 7,18-35), czas na kolejny gest miłosierdzia Jezusa.

SKANDAL PRZEBACZENIA • Usłyszymy o wydarzeniu w domu faryzeusza Szymona. Zwróćmy uwagę na trzy epizody tego wydarzenia: pierwszy to sam • gest kobiety, która olejkiem namaszcza stopy Jezusa i własnymi włosami ociera je, drugi to • dialog Jezusa z faryzeuszem, trzeci to krótka • przypowieść Jezusa o dłużnikach • Wszystkie trzy odsłony wydarzenia objawiają prawdę o miłosierdziu i przebaczeniu Boga – trudną do zrozumienia przez ludzi. Zauważmy, że Jezus wskazuje, jak się rodzi prawdziwa miłość – z doświadczenia odpuszczenia grzechu (>>TRANSLATOR)

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Miłosierdzie rodzi miłość: Ten, komu mało się odpuszcza, mało miłuje.

 

TRANSLATOR


• Dlatego powiadam ci: Odpuszczone są jej liczne grzechy, ponieważ bardzo umiłowała (Łk 7,47) • Sam kontekst oraz grecka partykuła hoti, która może mieć znaczenie konsekutywne, domaga się innego tłumaczenia: Odpuszczone są jej liczne grzechy, i dlatego bardzo umiłowała • Zgadza się to następującą potem frazą: Ten komu mało się odpuszcza, mało miłuje. Miłość kobiety to odpowiedź na przebaczenie, którego doświadczyła od Jezusa, nie odwrotnie

 

JESZCZE O EWANGELII


W dzisiejszej Ewangelii Łukasz opisuje miłosierdzie Boże, które w Chrystusie przychodzi do grzeszników. Od uznania siebie za grzesznika zależy zależy nie tylko Boże przebaczenie ale także nasza miłość do Niego:

Kobieta, która prowadziła w mieście grzeszne życie przybywa do domu faryzeusza, ponieważ wie, że przebywa tam Jezus. W jej postaci ukrywa się obraz wszystkich grzeszników i celników, którzy podążają za Jezusem. Być może miał męża poganina lub parała się nieczystym zawodem, przez co zyskała miano grzesznicy. Tradycyjna i rozpowszechniona interpretacja mówi, ze była prostytutką.

Kobieta zakłóca porządek uczty, na której jest Jezus. Dokonuje skandalicznych gestów. Całuje i namaszcza Jego stopy olejkiem, obmywa je łzami i wyciera swoimi włosami. Prawo do okazywania takiej czułości i do wykonywania takich gestów miały tylko małżonki wobec mężów lub niewolnice. Rozpuszczone włosy i łzy towarzyszyły także modlitwie w świątyni. Kobieta okazuje Jezusowi miłość i wdzięczność, którą okazuje się ukochanemu mężowi lub Bogu.

Faryzeusz Szymon, w domu którego odbywa się uczta, to dobry człowiek jednak przy grzesznej kobiecie wypada fatalnie. Zaprosił do siebie Mistrza, a teraz osądza Go w swoim sercu, uważa że nie jest prorokiem, bo nie rozpoznał w kobiecie grzesznicy. Równocześnie nie ucałował Mistrza na powitanie, nie obmył mu stóp i nie namaścił głowy olejkiem. Tych rzeczy nie wymagało prawo gościnności, lecz wymaga ich Jezus. Szymon nie zrozumiał kogo gości.

Jezus w przypowieści ukazuje Szymonowi jego największą słabość. Nie uznaje się za grzesznika i nie potrzebuje Bożego przebaczenia. Co za tym idzie, nie okaże Jezusowi miłości. Pana prawdziwie kochają ci, którym wiele przebaczono.

 

ZWRÓĆ UWAGĘ


• Kobieta swoim gestem wskazuje, kim jest Jezus. Jest Bogiem. Tylko Bóg odpuszcza grzechy

• Faryzeusz Szymon nie wypowiedział głośno swojego zarzutu wobec Jezusa, iż pozwala się dotknąć kobiecie grzesznej – który to zarzut jest jednocześnie wątpliwością co do tego, że Jezus jest prorokiem. A jednak niewypowiedzianą myśl Jezus zna. Przez to daje Szymonowi potwierdzenie, iż jednak jest prorokiem

 

WERSJE


Namaszczenie opisali wszyscy Ewangeliści. A jednak jest wiele szczegółów odróżniających opowieść Łukasza

• Namaszczenie opisane przez Łukasza następuje dość wcześnie w porównaniu z pozostałymi Ewangeliami. Jezus przebywa wtedy w Galilei. Mateusz, Marek i Jan sytuują wydarzenie w Betanii (Judea, niedaleko Jerozolimy), na krótko przed męką i śmiercią Jezusa

• Mimo tej różnicy, Marek i Mateusz podają takie samo imię gospodarza domu: to Szymon. Jednak w relacji Mateusza i Marka Szymon jest trędowaty. Jan natomiast umiejscawia to wydarzenie w domu Marii, Marty i Łazarza w Betanii

• Kobietą, która namaszczała stopy Jezusa, jest wg św. Jana Maria, siostra Marty i Łazarza. Pozostali ewangeliści nie wspominają jej imienia. Tylko Łukasz dodaje, że to kobieta “grzeszna”

• Jak wyglądało namaszczenie? Namaszczenie stóp i otarcie ich włosami opisują Łukasz i Jan. Według Mateusza i Marka, kobieta namaściła głowę Jezusa

• To, co łączy wszystkie opisy, to alabastrowy flakonik pachnidła, prawdziwego nardu, jak podkreślają niektórzy, bardzo cennego

• Inna jest także przyczyna protestu faryzeuszów. U Łukasza – przypomnijmy – Szymon rzekł do siebie, iż to grzesznica dotyka Jezusa i On – prorok – tego nie rozpoznał. U pozostałych oburzyli się uczniowie (u św. Jana – Judasz Iskariota), z tego powodu, że tak cenne pachnidło nie zostało przeznaczone na sprzedaż i pomoc biednym.

• Tylko Łukasz gest kobiety umieszcza w kontekście miłosierdzia i przebaczenia. U Mateusza i Marka gest namaszczenia głowy Jezusa to “dobry czyn” i namaszczenie ciała na pogrzeb

 

CZY WIESZ, ŻE…


Bezkrytyczne utożsamienie relacji Ewangelistów i zatarcie różnic istniejących między nimi spowodowało, że kobietę, która namaściła stopy Jezusa, mylnie utożsamiamy z Marią Magdaleną, kobietą grzeszną, cudzołożnicą • W rzeczywistości, tylko Jan wspomina imię Maria, ale chodzi o zupełnie inną Marię, siostrę Marty i Łazarza • Co więcej, nawet o Marii Magdalenie nie ma informacji, że prowadziła życie grzeszne (to z kolei wynik utożsamienia jej z kobietą cudzołożną, uratowaną przed ukamienowaniem). Pewne jest to, że Jezus wygnał z niej siedem duchów nieczystych

 

TWEETY






 

STO SŁÓW


Kiedy Bóg poprzez Natana wskazuje Dawidowi grzech (PIERWSZE CZYTANIE), zaskakuje jeden szczegół: dopiero w drugiej kolejności Natan wypomina Dawidowi cudzołóstwo i morderstwo. Najpierw przypomina miłość i opiekę, którą Bóg go obdarzył, i wypomina jego niewdzięczność: Zlekceważyłeś Mnie…

Dzisiejsza Liturgia Słowa objawia, czym jest grzech. To brak wdzięczności Bogu za miłość. Ten korzeń grzechu konkretyzuje się w różnych czynach, wyborach, błędnych decyzjach.

Ale Liturgia objawia także, czym jest przebaczenie. To nie zwykła amnestia, poprzez którą Bóg “odpuszcza” karę (“bo jak to, przecież jest miłosierny”). Przebaczenie to proces miłosierdzia. Widzimy to w geście kobiety. Poprzez ten proces Bóg przypomina o swej pierwotnej miłości. (EWANGELIA). I to wtedy, w doświadczeniu wybaczenia grzechu, w człowieku rodzi się miłość: Komu mało się odpuszcza, mało miłuje.

Uczniowie, faryzeusze, świat kompletnie tego nie rozumie. W ich oczach przebaczenie to skandal.

 

1/5
"Chrystus w domu Szymona", Dieric Bouts, ok. 1440 r., Galeria Malarstwa w Berlinie
2/5
"Natan upomina Dawida", Matthias Scheits, 1672 r.
3/5
"Święta Maria Magdalena w domu faryzeusza Szymona", Jean Béraud, 1891 r.
4/5
"Uczta u Szymona faryzeusza", Rubens, m. 1618 a 1620 r., Ermitaż, Petersburg, Rosja
5/5
"Uczta u Szymona", Psałterz z St Albans, XII w., Biblioteka Katedralna w Hildesheim, Niemcy
poprzednie
następne


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
Show comments
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – X zwykła C

Śmierć ma władzę nad człowiekiem. Bóg ma władzę nad śmiercią

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz
ks. Piotr
Jutkiewicz
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


X NIEDZIELA ZWYKŁARok C KOLEKTA: Modlimy się, abyśmy … • KOLOR: zieloby  • CZYTANIA: Pierwsza Księga Królewska 1 Krl 17, 17-24Księga Psalmów Ps 30 (29), 2-4. 5-6ab. 11 i 12a i 13b  • List do Galatów 1, 11-19 Ewangelia według św. Łukasza 7, 11-17.

 

• CHMURA SŁOWA •

Untitled-1

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z I Księgi Królewskiej

(1 Krl 17, 17-24)

Zachorował syn kobiety będącej głową rodziny. Niebawem jego choroba tak bardzo się wzmogła, że przestał oddychać. Wówczas powiedziała ona Eliaszowi: «Czego ty, mężu Boży, chcesz ode mnie? Czy po to przyszedłeś do mnie, aby mi przypomnieć moją winę i przyprawić o śmierć mego syna?» Na to Eliasz jej odpowiedział: «Daj mi twego syna!» Następnie, wziąwszy go z jej łona, zaniósł go do górnej izby, gdzie sam mieszkał, i położył go na swoim łóżku. Potem, wzywając Pana, rzekł: «O Panie, Boże mój! Czy nawet na wdowę, u której zamieszkałem, sprowadzasz nieszczęście, dopuszczając śmierć jej syna?» Później trzykrotnie rozciągnął się na dziecku i znów, wzywając Pana, rzekł: «O Panie, Boże mój! Błagam Cię, niech dusza tego dziecka wróci do niego!» Pan zaś wysłuchał wołania Eliasza, gdyż dusza dziecka powróciła do niego, a ono ożyło. Wówczas Eliasz wziął dziecko i zniósł z górnej izby tego domu, i zaraz oddał je matce. Następnie Eliasz rzekł: «Patrz, syn twój żyje!» A wtedy ta kobieta powiedziała do Eliasza: «Teraz już wiem, że naprawdę jesteś mężem Bożym i słowo Pańskie na twoich ustach jest prawdą».

Oto słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Znak nowej nadziei 1 Krl 17,17-24

Pierwsze wskrzeszenie w Biblii to zapowiedź życia bez końca

KSIĘGA: Pierwsza Księga Królewska • AUTOR: Deuteronomista • CZAS POWSTANIA: ok. VI w. przed Chr.
KATEGORIA: wydarzenie  • MIEJSCE: Sarepta Sydońska • BOHATEROWIE: Eliasz, wdowa, syn


KSIĘGI KRÓLÓW • Pierwsza i Druga Księga Królewska to dalsza część historii opowiedzianych w dwóch Księgach Samuela – które opisują wybór króla i scalanie królestwa Izraela pod rządami Dawida. Pierwsza Księga Królewska (rozpoczynająca się od opowiadania o starości Dawida) mówi o wyborze oraz rządach Salomona • Tematem obu Ksiąg Królewskich jest Świątynia, którą wznosi Salomon. W niej znajduje swoje miejsce Tora. Powstające miejsca kultu w Betel i Dan czy w Samarii, konkurencyjne wobec jedynej Świątyni, to znak niewierności i przyczyna nieszczęść. Księgę wieńczy opis odnalezienia Tory i odnowy Świątyni • Oprócz historii Salomona i jego następców Pierwsza Księga Królewska opowiada dzieje Eliasza.

ELIASZProrok Eliasz z Tiszbe w Gileadzie rzekł do Achaba – oto pierwsze wspomnienie o Eliaszu w Piśmie Świętym, w Księdze Królewskiej, w rozdziale 17. Zostaje przedstawiony w momencie, gdy obwieszcza królowi klęskę suszy. Sam oddala się nad potok Kerit, dokąd pożywienie przynosiły mu kruki (PATRZ: 1 Krl 17,1-7) • Potem mieszka w gościnie u pewnej wdowy w Sarepcie Sydońskiej. (PATRZ: 1 Krl 17,8-24) • Po raz trzeci spotykamy Eliasza, gdy na górze Karmel rzucił wyzwanie pogańskiemu Baalowi i jego prorokom (PATRZ: 1 Krl 18,20-40) • W odpowiedzi pogańska królowa Izebel zapowiedziała śmierć Eliasza. Prorok ukrył wtedy się na pustyni w okolicach Beer-Szeby.

ELIASZ I WDOWA • Usłyszymy epizod z pobytu Eliasza w Sarepcie Sydońskiej, dokąd prorok udał się zgodnie z poleceniem Pana. Uboga wdowa, mimo że nie miała prawie nic, w czasie suszy dała Eliaszowi gościnę, a Pan dokonał za jego przyczyną cudu dla nich wszystkich: nie zabrakło im ani mąki, ani oliwy. Wiara wdowy zostanie jednak jeszcze raz wystawiona na próbę, tym razem jeszcze poważniej, gdy umrze jej syn. Pierwszy cud zapowiadał drugi, jeszcze większy. To pierwsze wskrzeszenie w Biblii ogłasza, że Bóg przemienia także sytuacje po ludzku nieodwracalne.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Dobra Nowina: Patrz, syn twój żyje!

Wyznanie wiary: Teraz już wiem, że naprawdę jesteś mężem Bożym i słowo Pańskie w twoich ustach jest prawdą.

 

LINKI


•  Później trzykrotnie rozciągnął się nad dzieckiem i znów wzywając Pana rzekł: «O Panie, Boże mój! Błagam cię, niech dusza tego dziecka wróci do niego!» (1Krl 17,21)
Dz 20,9-10: Pewien młodzieniec, imieniem Eutych, siedział na oknie pogrążony w głębokim śnie. Kiedy Paweł przedłużał przemówienie, zmorzony snem spadł z trzeciego piętra na dół. Podniesiono go martwego. Paweł zeszedł, przypadł do niego i wziął go w ramiona: «Nie trwóżcie się – powiedział – bo on żyje».

•  A wtedy ta kobieta powiedziała do Eliasza: «Teraz już wiem, że naprawdę jesteś mężem Bożym i słowo Pańskie w twoich ustach jest prawdą» (1Krl 17,24)

J 3,2 Nikodem przyszedł do Niego nocą i powiedział Mu: «Rabbi, wiemy, że od Boga przyszedłeś jako nauczyciel. Nikt bowiem nie mógłby czynić takich znaków, jakie Ty czynisz, gdyby Bóg nie był z Nim».  

J 16,30: Teraz wiemy, że wszystko wiesz i nie trzeba, aby Cię kto pytał. Dlatego wierzymy, że od Boga wyszedłeś». 

 

TRANSLATOR


Wówczas powiedziała ona Eliaszowi: Czego ty, mężu Boży, chcesz ode mnie? (1Krl 17,18)

Dosłownie: Co mi i tobie, mężu Boży?

Semityzm dość często występujący w Starym (np. Sdz 11,12; 2Sm 16,10; 19,23) i w Nowym Testamencie (Mt 8,29; Mk 1,24; 5,7; Łk 4,34; 8,28; J 2,4). Może oznaczać reakcję na czyjąś niestosowną wypowiedź albo być sygnałem niechęci do jakiejkolwiek wzajemnej relacji (dosłownie chodzi właśnie o zaznaczenie, że nie ma nic “wspólnego” między “mną” a “tobą”). Czasem kontekst pozwala zobaczyć, że nie chodzi w takim retorycznym pytaniu o wrogość, ale jedynie podkreślenie radykalnej nowości, całkowitej odmienności tego, co przynosi Bóg, w porównaniu do tego, co myśli człowiek (np. J 2,4).

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Opowiadanie o Eliaszu w Sarepcie Sydońskiej całe utkane jest z paradoksów:

Ośmieszony Baal. Po pierwsze, prorok zostaje posłany do fenickiego miasta, na terytorium, nad którym władzę swą rozciąga Baal, bóg deszczu i burzy, bóg zmartwychwstający po porze suchej i dający życie naturze. Jahwe ukazuje nicość Baala, którego ośmiesza na własnej ziemi poprzez cud wskrzeszenia. Nie Baal ale Jahwe, Bóg Izraela zwraca życie chłopcu.

Szkoła zaufania. Po drugie, prorok ma być żywiony przez wdowę, kobietę, która sama znajduje się na skraju nędzy. Bóg przez wdowę uczy Eliasza posłuszeństwa i wierności swemu Słowu. Poprzez cuda dokonane mocą Bożą w Sarepcie Eliasz przygotowuje się na starcie z prorokami Baala w Izraelu.

Najcenniejszy dar. Po trzecie, przybycie męża Bożego wydaje się ściągać na ubogą wdowę przekleństwo, ponieważ umiera jej syn. W starożytności nagłą śmierć i plagi spadające na miejscowości często wiązano z tajemniczymi przybyszami z zewnątrz. Wdowa oskarża Eliasza o to, że przybył ukarać ją za jej grzechy. Tymczasem wdowa nie tylko odzyskuje syna, ale zyskuje także bezcenny dar wiary w prawdziwego Boga. Prawdziwe wskrzeszenie dokonuje się w jej życiu.

 

CZY WIESZ ŻE…


Sarepta Sydońska była w starożytności ważnym ośrodkiem produkcji zboża i oliwy. Głód dosięgający tę miejscowość pokazuje dramatycznie niemoc Baala, jej opiekuńczego bóstwa, pana deszczu i urodzajnych plonów. Nazwa Sarepty (od hebr. caraf – oczyszczać, testować, wytapiać) może wiązać się także z rozwijającym się w tych okolicach przemysłem metalurgicznym. Jeśli potraktować tę nazwę symbolicznie, Sarepta stanie się miejscem oczyszczenia i próby Eliasza oraz wdowy. Wdowa dojrzewa tu do prawdziwej wiary, a Eliasz przekonuje się o mocy Bożej, aby odważnie podjąć czekającą go konfrontację z prorokami Baala (1 Krl 18). Pan wytapia obie postacie, aby wydobyć z nich złoto wiary.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 30, 2 i 4. 5-6. 11-12a i 13b)

REFREN: Sławię Cię, Panie, bo mnie wybawiłeś.

Sławię Cię, Panie, bo mnie wybawiłeś i nie pozwoliłeś mym wrogom naśmiewać się ze mnie. Panie, mój Boże, z krainy umarłych wywołałeś moją duszę i ocaliłeś mi życie spośród schodzących do grobu.

Śpiewajcie psalm, wszyscy miłujący Pana, i pamiętajcie o Jego świętości. Gniew Jego bowiem trwa tylko przez chwilę, a Jego łaska przez całe życie. Płacz nadchodzi z wieczora, a rankiem wesele.

Wysłuchaj mnie, Panie, zmiłuj się nade mną, Panie, bądź moją pomocą. Zamieniłeś w taniec mój żałobny lament, Boże mój i Panie, będę Cię sławił na wieki.

[01][02]

 

PSALM

Z Krainy umarłychPs 30,2-6b.11-12a.13b

Jest ktoś większy niż śmierć

PSALM 30 • AUTOR: lewita (wg starożytnej tradycji – Dawid) • CZAS POWSTANIA: przedwygnaniowy


DZIĘKUJĘ • Dziękczynienie po śmiertelnym niebezpieczeństwie – tak zatytułowany jest Psalm 30 w Biblii Tysiąclecia. Należy do gatunku modlitwy dziękczynienia (hebr. todah) pojedynczej osoby. Psalmy tego typu wykonywano w świątyni jerozolimskiej, dziękując Bogu za cudowną interwencję, składając Mu ofiarę i ucztując z bliskimi.

CUDOWNE OCALENIE • Psalm ten mówi o doświadczeniu człowieka cudem ocalonego od śmierci. Jakiego  śmiertelnego (dosłownie lub w przenośni) niebezpieczeństwa uniknął? Z treści psalmu nie wiemy tego dokładnie, może było to: • zagrożenie zewnętrzne, np. od ludzi (w.2: Nie pozwoliłeś mym wrogom naśmiewać się ze mnie) • może groźna choroba (w.2: Tyś mnie uzdrowił) • własna pycha (w. 7: powiedziałem pewny siebie: «Nigdy się nie zachwieję»), a może po prostu jakaś udręka duchowa. Wiemy na pewno, że to niebezpieczeństwo musiało być na tyle poważne, by sprawić, że autor czuł się jak skazany na śmierć.

ŚMIERĆ • Dlaczego to akurat psalm 30 został wybrany? Te wersety nawiązują do tematu całej Liturgii Słowa. Z jednej strony mówią o podstawowym problemie człowieka, z którym zawsze się zmagał, którego nigdy nie rozumiał, a który ma na imię: śmierć. Z drugiej strony, psalm ten przeniknięty jest ufnością w to, że jest ktoś kto może tę śmierć pokonać. Odnajdujemy w tym proroczą zapowiedź zwycięstwa Chrystusa.

 

NAJWAŻNIEJSZE WERSETY


Kiedy wydaje się, że wszystko jest przegrane: z krainy umarłych wywołałeś moją duszę.

Niespodziewana przemiana: Zamieniłeś w taniec mój żałobny lament.

 

LINKI


Panie, mój Boże, z krainy umarłych wywołałeś moją duszę i ocaliłeś mi życie spośród schodzących do grobu. (Ps 30,4)
Iz 38,17: Oto na zdrowie zamienił mi gorycz. Ty zachowałeś mą duszę od dołu unicestwienia, gdyż poza siebie rzuciłeś wszystkie moje grzechy.

Gniew Jego bowiem trwa tylko przez chwilę, a Jego łaska przez całe życie. (Ps 30,6)
Iz 54,8: W przystępie gniewu ukryłem przed tobą na krótko swe oblicze, ale w miłości wieczystej nad tobą się ulitowałem, mówi Pan, twój Odkupiciel.
2Kor 4,17: Niewielkie bowiem utrapienia naszego obecnego czasu gotują bezmiar chwały przyszłego wieku.

Zamieniłeś w taniec mój żałobny lament. (Ps 30,12)
J 16,20: Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Wy będziecie płakać i zawodzić, a świat się będzie weselił. Wy będziecie się smucić, ale smutek wasz zamieni się w radość.

 

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Listu do Galatów

(Ga 1, 11-19)

Oświadczam wam, bracia, że głoszona przeze mnie Ewangelia nie jest wymysłem ludzkim. Nie otrzymałem jej bowiem ani nie nauczyłem się od jakiegoś człowieka, lecz objawił mi ją Jezus Chrystus. Słyszeliście przecież o moim wcześniejszym postępowaniu, gdy jeszcze wyznawałem judaizm, jak z niezwykłą gorliwością zwalczałem Kościół Boży i usiłowałem go zniszczyć, jak w żarliwości dla judaizmu przewyższałem wielu moich rówieśników z mego narodu, jak byłem szczególnie wielkim zapaleńcem w zachowywaniu tradycji moich przodków. Gdy jednak spodobało się Temu, który wybrał mnie jeszcze w łonie matki mojej i powołał łaską swoją, aby objawić Syna swego we mnie, bym Ewangelię o Nim głosił poganom, natychmiast, nie radząc się ciała i krwi ani nie udając się do Jerozolimy, do tych, którzy apostołami stali się pierwej niż ja, skierowałem się do Arabii, a później znowu wróciłem do Damaszku. Następnie, trzy lata później, udałem się do Jerozolimy, aby poznać się z Kefasem, i zatrzymałem się u niego tylko piętnaście dni. Spośród zaś innych, którzy należą do grona apostołów, widziałem jedynie Jakuba, brata Pańskiego.

Oto słowo Boże

[01][02]

DRUGIE CZYTANIE

“Wskrzeszenie” PawłaGa 1,11-19

To prawdziwa Ewangelia, bo prawdziwa jest ta historia

KSIĘGA: List do Galatów · NADAWCA: św. Paweł  ·  SKĄD: Efez · DATA: 52/53 AD · ADRESACI: mieszkańcy Galacji


PAWEŁ OBROŃCA • List do Galatów powstał z konieczności obrony założonych przez Pawła w Galacji wspólnot chrześcijańskich przed napływem i działalnością judeo-chrześcijan. Co było tego powodem? • Galaci to prawdopodobnie potomkowie Celtów, którzy osiedlili się w Azji Mniejszej w III wieku przed Chrystusem. Paweł głosił wśród niech Ewangelię usprawiedliwienia przez wiarę w Chrystusa, bez uczynków Prawa. Po jego odejściu pojawili się jednak wśród nich misjonarze głoszący konieczność przyjęcia obrzezania i zachowywania Tory.

JEDNA EWANGELIA • W niezwykle emocjonalnym liście Paweł broni młodego kościoła chrześcijańskiego przed powrotem do Starego Przymierza, wskazuje na Boże pochodzenie swojej Ewangelii (>>Ga 1), przypomina, jak bronił jej w Antiochii (>>Ga 2) oraz dowodzi, że Prawo utraciło swą moc wobec łaski przychodzącej w Chrystusie (>>Ga 3-4). Z listu przenika przekonanie Pawła o Kościele uniwersalnym, otwartym dla pogan. Przez niektórych ten list bywa nazywany “listem o chrześcijańskiej wolności”.

DOWÓD • Po adresie i wstępie do listu, które usłyszeliśmy tydzień temu, Paweł stawia tezę, która prowadzi całą jego myśl: głoszona przez niego Ewangelia nie jest wymysłem ludzkim, ale została mu objawiona przez Chrystusa (1,11). Dowodem na to jest jego wcześniejsze życie faryzeusza, które zmienił Zmartwychwstały. Paweł opisuje z chlubą swoją faryzejską przeszłość (1,12-14) oraz moment zwrotny swojego powołania (1,15-16). Przy jego Ewangelii nie pośredniczył żaden z apostołów. Została mu przekazana bezpośrednio przez Zmartwychwstałego (1,18-19).

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Bóg wybiera tego, kogo On sam chce: Słyszeliście przecież o moim postępowaniu ongiś, gdy jeszcze wyznawałem judaizm, jak z niezwykłą gorliwością zwalczałem Kościół Boży i usiłowałem go zniszczyć, jak w żarliwości o judaizm przewyższałem wielu moich rówieśników z mego narodu, jak byłem szczególnie wielkim zapaleńcem w zachowywaniu tradycji moich przodków.

Wiem, co robię: Oświadczam więc wam, bracia, że głoszona przeze mnie Ewangelia nie jest wymysłem ludzkim. Nie otrzymałem jej bowiem ani nie nauczyłem się od jakiegoś człowieka, lecz objawił mi ją Jezus Chrystus.

 

LINKI


Oświadczam więc wam, bracia, że głoszona przeze mnie Ewangelia nie jest wymysłem ludzkim. (Ga 1,11)
1Tes 2,13: Dlatego nieustannie dziękujemy Bogu, bo gdy przyjęliście słowo Boże, usłyszane od nas, przyjęliście je nie jako słowo ludzkie, ale jak jest naprawdę jako słowo Boga, który działa w was wierzących. 

Słyszeliście przecież o moim postępowaniu ongiś, gdy jeszcze wyznawałem judaizm, jak z niezwykłą gorliwością zwalczałem Kościół Boży i usiłowałem go zniszczyć (Ga 1,13)
Dz 22,4: Prześladowałem tę drogę, głosując nawet za karą śmierci, wiążąc i wtrącając do więzienia mężczyzn i kobiety…

Gdy jednak spodobało się Temu, który wybrał mnie jeszcze w łonie matki mojej i powołał łaską swoją (Ga 1,15)
Jr 1,5: «Zanim ukształtowałem cię w łonie matki, znałem cię, nim przyszedłeś na świat, poświęciłem cię, prorokiem dla narodów ustanowiłem cię».  

Dz 9,15: «Idź odpowiedział mu Pan bo wybrałem sobie tego człowieka za narzędzie. On zaniesie imię moje do pogan i królów, i do synów Izraela.

 

TRANSLATOR


Gdy jednak spodobało się Temu, który wybrał mnie… (Ga 1,15). Dosłownie: odłączył, odseparował (gr. aforisas)

Wybranie Pawła przez Boga do misji głoszenia Ewangelii prowadziło poprzez szczególne oddzielenie od tego życia, które prowadził wcześniej (od religii, narodu, ale przede wszystkim: własnych przekonań, poczucia sprawiedliwości itd.). Taki wybór przypomina konsekrację jakiegoś przedmiotu (czy osoby): wyłączenie z użytku świeckiego i przeznaczenie na oddzielny użytek Boży.

… bym Ewangelię o Nim głosił poganom (Ga 1,16). Dosłownie: ewangelizował Nim (o Nim) albo: głosił jako dobrą nowinę Jego (gr. euangelidzomai auton). Ewangelizować to ogłaszać (obwieszczać, zwiastować) dobrą nowinę (wiadomość, informację, news). Treść tej nowiny stanowi nie tylko jakaś informacja czy nawet opis faktów, ale sama osoba Jezusa Chrystusa.

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


W pierwszym rozdziale Listu do Galatów Paweł przedstawia potężny dowód na to, że głoszona przez niego Ewangelia pochodzi od Boga. To historia jego życia, której bieg dramatycznie odmieniło spotkanie z Jezusem Zmartwychwstałym pod Damaszkiem. Rzeczywiście można je nazwać zmartwychwstaniem Pawła. Apostoł w 1 Kor 15,8 sam nazywa siebie poronionym płodem, martwym w łonie matki, wskrzeszonym przez Pana. Chrystus Zmartwychwstały odmienił kierunek życia Szawła, które zmierzało ku zagładzie. On także pod Damaszkiem objawił mu swoją Ewangelię, której nie musiał uczyć się od innych apostołów. Paweł podkreśla z mocą, że spotkanie z Piotrem w Jerozolimie było krótkie i nie chodziło o instrukcje. Apostołowie zapewne rozmawiali o Jezusie historycznym, lecz w niczym nie zmienia to faktu, że Ewangelia Pawła nie pochodzi od innych. Jest darem Zmartwychwstałego.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według świętego Łukasza

(Łk 7, 11-17)

Jezus udał się do pewnego miasta, zwanego Nain; a podążali z Nim Jego uczniowie i tłum wielki. Gdy przybliżył się do bramy miejskiej, właśnie wynoszono umarłego – jedynego syna matki, a ta była wdową. Towarzyszył jej spory tłum z miasta. Na jej widok Pan zlitował się nad nią i rzekł do niej: «Nie płacz». Potem przystąpił, dotknął się mar – a ci, którzy je nieśli, przystanęli – i rzekł: «Młodzieńcze, tobie mówię, wstań!» A zmarły usiadł i zaczął mówić; i oddał go jego matce. Wszystkich zaś ogarnął strach; wielbili Boga i mówili: «Wielki prorok powstał wśród nas, i Bóg nawiedził lud swój». I rozeszła się ta wieść o Nim po całej Judei i po całej okolicznej krainie.

Oto słowo Pańskie

[01][02]

EWANGELIA

Po prostu: żyj! • Łk 7,11-17

Jezus wskrzeszając bezimiennego młodzieńca zapowiada życie bez końca dla każdego wierzącego

EWANGELISTA: Łukasz • CZAS POWSTANIA: 70-80 r.
KATEGORIA:
Wydarzenie cudowne • MIEJSCE: Nain (Galilea) • CZAS:  30-33 r. 


PIERWSZA KSIĘGA ŁUKASZA • Tydzień temu powróciliśmy do “ciągłej” lektury Ewangelii św. Łukasza. Przypomnijmy, św. Łukasz był towarzyszem św. Pawła i spisał głoszoną przez niego Dobrą Nowinę. Pochodził z Antiochii Syryjskiej, z wykształcenia był lekarzem. Jego dzieło dzieli się na dwie księgi: Ewangelię i jej kontynuację − Dzieje Apostolskie. Łukasz, któremu bliskie są idee i przepowiadanie Pawła, adresuje swoją Ewangelię do chrześcijan pochodzenia pogańskiego • Mówi się o Łukaszu, że jest ewangelistą Bożego miłosierdzia, ponieważ ze szczególną uwagą opisuje Jezusa pochylającego się nad chorymi i grzesznikami.

KONTEKST • Tydzień temu wznowiliśmy lekturę w rozdziale siódmym, bardzo dynamicznym. Jezus znajduje się tutaj w toku pełnej działalności. To część “ewangelii cudów i przypowieści” w Galilei (>>4,14-9,50) • Łukasz przeplata cuda dokonane przez Jezusa, Jego mowami i przypowieściami.

WSKRZESZENIA • Po uzdrowieniu sługi setnika z Kafarnaum usłyszymy dziś o jeszcze potężniejszym znaku: wskrzeszeniu. W ewangeliach napotykamy na trzy wskrzeszenia dokonane przez Jezusa: wskrzeszeni zostali córka Jaira, młodzieniec z Nain oraz (jedyny znany z imienia) Łazarz. Dzisiejszy opis jest bardzo prosty, wręcz zdawkowy. Tam, gdzie panuje śmierć rzeczywiście trudno o wiele słów, wszystko jest pogrążone w smutku. Tam gdzie zwycięża życie przychodzi pełna zachwytu radość, która sama rozprzestrzenia się dalej.

Zwróć uwagę, że oprócz wskrzeszenia młodzieńca, w tle dokonuje się także “ciche” przywrócenie do życia jego matki-wdowy, która wraz ze śmiercią jedynego syna straciła wszystko, co miała.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


TOTALNE BANKRUCTWO: właśnie wynoszono umarłego – jedynego syna matki, a ta była wdową
NOWY POCZĄTEK: Młodzieńcze, tobie mówię wstań!

 

LINKI


Na jej widok Pan użalił się nad nią i rzekł do niej: «Nie płacz !»  (Łk 7,13)
Iz 63,9: To nie jakiś wysłannik lub anioł, lecz Jego oblicze ich wybawiło. W miłości swej i łaskawości On sam ich wykupił. On wziął ich na siebie i nosił przez wszystkie dni przeszłości.  
Mt 9,36: A widząc tłumy ludzi, litował się nad nimi, bo byli znękani i porzuceni, jak owce nie mające pasterza.  
Mt 11,28: Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię. 

 

JESZCZE O EWANGELII


W Nain na drodze wdowy, która straciła syna, staje już nie prorok ale prawdziwy Bóg. To co zdarzy się w tej historii, dotyczy nas wszystkich:

Opuszczenie. Pod wieloma względami wdowa z Nain jest podobna do wdowy z Sarepty Sydońskiej. Straciła właśnie jedynego syna (Łk 7,11). Oznaczało to, że jest na tym świecie zupełnie sama, zdana na ludzką łaskę. Gdzie był wówczas kochający i miłosierny Bóg, który dopuścił do takiego nieszczęścia?

Bóg pośrodku drogi. Kochający Bóg nie był daleko. Stanął na drodze konduktu pogrzebowego, zakłócając go. Czy Jezus słyszał kim była kobieta i jak wielkie nieszczęście ją dotknęło? Czy wyczytał to z jej serca? Naprzeciw siebie stanęły dwie grupy. Wielki tłum towarzyszący Jezusowi cudotwórcy i grupa żałobników.

Synowie. Jeszcze bardziej niezwykłe jest jednak osobiste spotkanie jakie się tam odbyło. Naprzeciw siebie stanęli jedyny Syn Maryi, która wówczas według wszelkiego prawdopodobieństwa także była wdową, i leżący na marach syn wdowy z Nain. Czy Jezus dostrzegł w tej scenie zapowiedź żałoby i cierpienia swojej matki? Czy w martwym  jedynym synu zobaczył siebie?

Dotyk Boga. Jezus zrobił tam coś, co dla pobożnego Żyda było nie do pomyślenia. Dotknął noszy, na których spoczywało ciało zmarłego. W ten sposób człowiek stawał się nieczysty i była to jedna z najbardziej unikanych form nieczystości. Bóg wziął na siebie nieczystość, przekleństwo i samotność ludzkiej śmierci. I złamał ją – dla nas.

 

CZY WIESZ,  ŻE…


Wdowa w starożytności to synonim ubóstwa i niemocy. Kobieta po stracie męża traciła główne źródło utrzymania oraz życiowe oparcie. Prawo żydowskie sytuowało ją pod szczególną opieką wraz z przybyszami i sierotami (Wj 22,21-23; Pwt 10,18; Hi 31,16; Ps 68,6; 94,6). Mogła liczyć na wsparcie ze strony rodziny lub własnych synów, jeśli ich posiadała. Jeśli synowie byli niepełnoletni, jako sieroty zepchnięci byli na absolutny margines społeczny. Wdowa z historii Eliasza oraz dzisiejszej Ewangelii należy do najbiedniejszych z biednych, jest pozbawiona jakiegokolwiek wsparcia.

 

TWEETY





 

STO SŁÓW


Wspólny temat dzisiejszej liturgii Słowa jest bardzo jasny: zmartwychwstanie. Taki cud może pochodzić tylko od samego Boga. Już Stary Testament przeczuwał jednak (PSALM), że istnieje jeszcze inna, gorsza śmierć. Człowiek w pełni sił i zdrowia, w rzeczywistości może błądzić w krainie umarłych. Jest śmierć duchowa, wewnętrzna, egzystencjalna. Ale Bóg i z takiej śmierci wybawia.

Jezus wskrzesił tylko nielicznych zmarłych, którzy przecież zresztą musieli później drugi raz umrzeć. Wskrzeszenia w Starym Testamencie oraz te dokonane przez Jezusa już w Nowym, były tylko zapowiedzią Jego ostatecznego zwycięstwa nad śmiercią. Ale to zwycięstwo było z kolei jedynie zaproszeniem skierowanym do każdego człowieka, by jego osobiste, konkretne życie mogło być przemienione zbawczą łaską zmartwychwstałego Chrystusa jak Pawła (II CZYTANIE).

Wydaje się, że Bóg nie może mieć żadnej innej, ważniejszej wiadomości do przekazania człowiekowi: chcę, żebyś żył naprawdę!

 

1/7
"Wskrzeszenie młodzieńca z Nain", 1816 r., Pałac Sztuk Pięknych w Lille, Francja
2/7
"Wskrzeszenie młodzieńca z Nain", James Tissot, m. 1886 a 1894 r., Brooklyn Museum, USA
3/7
"Wskrzeszenie młodzieńca z Nain", Lucas Cranach Młodszy, 1569 r., Kościół Najświętszej Marii Panny w Wittenberdze, Niemcy
4/7
"Wskrzeszenie młodzieńca z Nain", Matthias Gerung, 1530-1532 r.
5/7
"Wskrzeszenie młodzieńca z Nain", mozaika z Katedry w Montrealu, Włochy
6/7
"Jezus wskrzesza syna wdowy z Nain", olej na płótnie
7/7
"Wskrzeszenie młodzieńca z Nain", Wilhelm Kotarbiński, 1879 r., Muzeum Narodowe w Warszawie
poprzednie
następne

Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz

ks. Piotr Jutkiewicz

Pochodzi z Gdańska. Prezbiter Archidiecezji Warszawskiej, gdzie ukończył Archidiecezjalne Seminarium Misyjne Redemptoris Mater. Studiuje na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie.

Zobacz inne artykuły tego autora >
Show comments
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz
ks. Piotr
Jutkiewicz
zobacz artykuly tego autora >