video-jav.net

Abp Hoser: kobieta po aborcji uzyska przebaczenie (ROZMOWA)

Kobiety, które dokonały aborcji, usłyszą w konfesjonale: "Twoje grzechy zostały odpuszczone", a uzyskanie rozgrzeszenia jest bardziej dostępne w Roku Miłosierdzia, bo każdy spowiednik ma prawo uwolnić od tego - stwierdza w wywiadzie dla KAI abp Henryk Hoser

Polub nas na Facebooku!

Z arcybiskupem Henrykiem Hoserem rozmawia Alina Petrowa-Wasilewicz (KAI)

 

Alina Petrowa-Wasilewicz, KAI: Zna ks. Arcybiskup różne narody – Polaków, Francuzów, Włochów, Afrykanów. Czy istnieje jakaś narodowa specyfika, czy można w ogóle ułożyć jakąś “mapę grzechu”?

– Grzech jest efektem uszkodzonej przez grzech pierworodny natury ludzkiej, jest uniwersalny. Na przykład potrójna pożądliwość: ciała, oczu i pychy żywota jest cechą całej ludzkości, występuje we wszystkich krajach i szerokościach geograficznych, podobnie jak siedem grzechów głównych. Jednak niewątpliwie pewne kraje mają specyfikę grzeszności, wynikającą z ich kultury zbiorowej, narodowej. Pewne ludy i narody mają większe skłonności do określonych grzechów, gdyż rozmaite zachowania uwarunkowane są historycznie i bez spojrzenia na historię tych krajów trudno dojść do wiążących wniosków.

Bez wątpienia eugenika, związana z płcią, mordowanie nienarodzonych dziewczynek – to cecha azjatycka, występuje w Indiach i Chinach. Rodzice chcą mieć synów, dziewczynki są mordowane. W efekcie doprowadziło to do braku demograficznej równowagi między płciami, już występują ogromne niedobory kobiet w pokoleniu, w którym zaczęto stosować zabójstwa prenatalne kobiet.

Podobnie z korupcją – jest zjawiskiem powszechnym, ale znacznie potężniejszym w państwach, które są słabe. Wiele z nich są głównymi inspiratorami korupcji, co prof. Michel Schooyans nazwał kleptokracją, czyli rządami złodziei, którzy żyją okradając swoich obywateli.

Ale w zglobalizowanym świecie grzechy też się globalizują. Na przykład Afryka miała i ma do dziś ogromny szacunek do życia, dzietność jest tam najwyższa, gdyż dziecko uważane jest za najwyższe dobro, jakie jest dostępne dla każdego małżeństwa i rodziny, a człowiek uważa, że realizuje się przekazując życie. Ale pod wpływem globalnej, konsumpcyjnej kultury, która dociera także na Czarny Kontynent, następuje relatywizacja życia ludzkiego i problemy i procesy, które zachodzą w krajach technicznie rozwiniętych, zaczynają przenikać do krajów afrykańskich poprzez media, narzucanie wzorców, programy antynatalistyczne organizacji międzynarodowych, uzależniających pomoc ekonomiczną od wprowadzenia aborcji i rozprowadzania środków antykoncepcyjnych.

 

KAI: Mówi ks. Arcybiskup o globalizacji grzechu. Czy dotyczy to także sumień? Badania wykazują, że wiara w krajach zachodnich jeśli się ostała, jest coraz bardziej wybiórcza i synkretyczna. W Polsce kilka procent katolików wierzy w reinkarnację i w to, że zwierzęta mają duszę, itd. Wierzą na swój sposób, w praktyce są heretykami. W wielu miejscach na Zachodzie zanika spowiedź indywidualna. Czy w Polsce też zanika poczucie grzeszności?

– Na tle Europy Polska jest wyjątkowa – cechuje się jednak tym, że wierni masowo się spowiadają, są kolejki do konfesjonałów, a spowiedź jest dostępna w każdym kościele na każdej Mszy św. Nie widziałem, aby tak działo się w innych krajach i by tylu ludzi przystępowało do sakramentu pokuty. I to jest szkoła sumienia, gdyż w spowiedzi do głosu dochodzi sumienie, które nie jest stanem emocjonalnym, afektywnym, tylko jest sądem rozumu, oceniającym akt ludzki od strony jego wartości moralnej. O moralności zaś można mówić tam, gdzie jest norma moralna. Gdzie jest zanik normy moralnej, zbiorowość przeistacza się w społeczeństwo amoralne, które nie ma tych odniesień, jednostce pozostają jedynie regulacje prawne, zewnętrzne. A przecież moralność dotyczy najgłębszego wnętrza człowieka, trzeba kształtować i wychowywać sumienie, jeśli tego nie ma, ludzie tracą świadomość dobra i zła, nie potrafią wskazać granicy między dobrem i złem, następuje atrofia, zanik sumienia. W związku z tym osoba pozbawiona dobrze ukształtowanego sumienia traci orientację życiową. To się dzieje, więc coraz więcej ludzi opiera się na etyce sytuacyjnej, która coraz bardziej jest etyką emocji, sentymentów, uczuć, a nie rozumowym podejściem do oceny swych czynów. W tym tkwi jej słabość, gdyż dominuje subiektywizm, będący jednocześnie autonomiczną normą. Człowiek sam sobie kleci normy moralne. Słyszymy często frazę: Bo ja uważam, że to nie jest grzech. I jest to daleko idąca prywatyzacja moralności, która prowadzi do zaniku wyostrzonego sumienia i jednoznacznego sądu i tworzenia własnej moralności, przykrojonej do swojej sytuacji życiowej.

 

KAI: Czy ta tendencja obecna jest także w Polsce?

– Ta tendencja jest dostrzegalna, ona narasta, w związku z tym naszym, duszpasterzy obowiązkiem, jest przypominanie imponderabiliów, które są ponadczasowe i ponadprzestrzenne, powszechnie obowiązujące, bo wynikają z ludzkiej natury, oświeconej Objawieniem Bożym. Pan Bóg dał nam Dekalog, który jest pierwszą kartą praw i obowiązków człowieka. Jest jednocześnie wyrazem prawa naturalnego, uniwersalnego. Proszę zauważyć, że dziś neguje się istnienie specyficznej ludzkiej natury, a w związku z tym istnienie prawa naturalnego. Brak świadomości istnienia prawa naturalnego skutkuje zaś tym, że nie mamy dla ludzkości wspólnego mianownika. Wszystkie powszechne prawa człowieka, Deklaracja Praw Człowieka z 1948 r., była oparta na prawie naturalnym, nie miała uprzednich aktów prawnych poza Dekalogiem. Sformułowana po okropnościach II wojny światowej, dziś właściwie nie obowiązuje. Stwierdzenie, że każdy człowiek ma prawo do życia dziś nie obowiązuje.

 

KAI: Kościół ma potężnego “konkurenta”, który jest antywychowawcą i zniekształca sumienia. Media, kulturę masową.

– I posługują się nimi grupy, które prowadzą do destrukcji rodzaju ludzkiego, są dla niego śmiercionośne.

 

KAI: Z jednej strony w Polsce wierni ustawiają się do konfesjonałów, z drugiej – obserwujemy wypłukiwanie z kultury chrześcijańskich wartości.

– Sytuacja jest labilna. Zwiększa się liczba katolików świadomych, głęboko żyjących wiarą, którzy wierzą w sposób integralny, praktykują. Z drugiej strony nasila się proces sekularyzacji, zwłaszcza młodzieży, co ludzi bardzo różnicuje. Katolicyzm nie jest już powszechnym, spajającym etosem całej zbiorowości. Wiara, zwłaszcza katolicka, była elementem tożsamości polskiego społeczeństwa i narodu, kiedy nie istniało państwo polskie, odniesieniem identyfikacyjnym tożsamości była wiara, przynależność do Kościoła. Dziś te więzy się osłabiają, ale jest coraz więcej ludzi, żyjących świadomie swoją wiarą, kierujących się nią w wyborach życiowych. I mimo powolnego spadku domincantes, obserwujemy regularny wzrost comunicantes, wzrost wiary głębokiej, ludzie traktują Komunię św. jako Komunię z Bogiem. Pod tym względem Polska jest wyjątkowa i wzrost comunicantes jest zjawiskiem, które daje nadzieję.

Dziś ludzie w rozmodlonych parafiach świadomie się modlą i są bardzo aktywni w czasie liturgii. W odróżnieniu od ślubów czy pogrzebów, w których uczestniczą osoby niepraktykujące, którzy milczą. Gdyż nie znają tekstu Mszy św., nie potrafią odpowiedzieć na wezwania liturgiczne celebransa. W mojej diecezji obserwuję niebywały wzrost modlitwy różańcowej, Żywego Różańca, który został wprowadzony przez Służebnicę Bożą Paulinę Jaricot jako element rozkrzewienia wiary. Lawinowo wzrasta liczba Kół Żywego Różańca, także kół środowiskowych – ojców, matek, rodziców. Szerzy się kult Bożego Miłosierdzia i ruch pielgrzymkowy. Nie wiem, czy jest wiele krajów, w których wierni tak masowo pielgrzymują.

 

KAI: Gdy mówimy o specyficznych grzechach w Polsce, szczególne miejsce zajmuje aborcja. Szacuje się, że od 1956 r. zostało zabitych kilkadziesiąt milionów dzieci, niektórzy twierdzą, że było ich nawet do 800 tys. rocznie.

– To ogromna liczba, to także kilka milionów kobiet i mężczyzn, dotkniętych tym nieszczęściem. Ten proceder trwa i przechodzi z pokolenia na pokolenie, zaczęło go uprawiać pokolenie babć i dziadków, nieraz to są ludzie, namawiający młodych do aborcji, gdyż sami aborcji dokonali. To solidarność w złem.
Można odnieść wrażenie, że wiele uczestników obecnych protestów przeciw rozszerzeniu ochrony życia nienarodzonych mają za sobą doświadczenie aborcji. Stąd ich agresja, determinacja w walce i stosowanie wszystkich technik usypiania sumienia i zakłamywania, czym ten fakt jest. Ale największym zakłamaniem jest twierdzenie, że to prawo kobiety z pominięciem prawdy, że mamy tu do czynienia z konfliktem dwóch odrębnych bytów ludzkich. Dziecko w łonie matki nie jest już jej własnością. To odrębny byt, który ma własny program genetyczny, według którego rozwija się i wzrasta, więc to nie jest tylko sprawa kobiety. Rewindykacja “Mój brzuch należy do mnie” jest fałszem. Brzuch, owszem, należy, do kobiety, ale dziecko w tym brzuchem już nie, ono nie jest jej niewolnikiem, a podmiotem, któremu przynależą konkretne prawa. A podstawowym prawem jest prawo do życia. Gwarantuje je konstytucja, jest to więc sprawa uniwersalna, a nie zabobon, szerzony przez Kościół.

Zwróćmy uwagę na relatywizację życia ludzkiego ze względu na jego wielkość, wiek, jakość – powoduje to mechanizm równi pochyłej, gdzie arbitralnie określa się, kto ma prawo do życia, a kto go nie ma. Wówczas w ogóle ludzkie życie jest deprecjonowane, gdyż łatwiej skazać na śmierć ludzi kalekich, oznacza to przyzwolenie na eutanazję oraz samobójstwa, skoro każdy ma prawo dysponować sobą i słabszym, czy odebrać sobie życie.

 

KAI: W mediach wciąż spotykamy podobne deprecjonowanie życia. Mówi się, że dziecko jest “galaretą”, “zlepkiem komórek”, itd. Z drugiej strony słyszymy osoby, które przyznają się do dokonania aborcji. Co może zrobić przeciętny katolik w tej sytuacji?

– To już ostatnie dni, w trakcie których można uzyskać uwolnienie od tego straszliwego grzechu, gdyż trwa jeszcze Jubileusz Miłosierdzia. Aborcja jest obarczona karą ekskomuniki i dlatego spowiednik musi mieć specjalne uprawnienia, żeby od tej straszliwej kary uwolnić. Ale w Roku Miłosierdzia źródła miłosierdzia są jeszcze szerzej otwarte i należy z tego skorzystać. To kwestia łaski uwierzenia, że Bóg jest miłosierdziem i przebacza nam grzechy. A jednocześnie uzdrawia. Przebaczenie jest już uzdrowieniem, postawieniem kogoś do pionu. “Idź, ja cię nie potępiam, ale nie grzesz więcej”. – Tak powiedział Pan Jezus cudzołożnej kobiecie. A za cudzołóstwo w prawie Starego Testamentu groziło ukamieniowanie. To wyzwolenie, ogromna zmiana życiowa, gdyż ten grzech już nie ciąży. A grzech odpuszczony już nie istnieje, choć pozostają jego konsekwencje, choć i one są przedmiotem Miłosierdzia Bożego. Mamy odpusty, które są odpuszczeniem kary doczesnej i mają też ewidentny charakter terapeutyczny. Efekt uboczny, nie cel. Odpust to jest uwolnienie od dolegliwości konsekwencji grzechów, które trwają nawet gdy wina jest odpuszczona i penitent jest uniewinniony. Jego czyn jest nieodwracalny, ale jego konsekwencje mogą być zmniejszone.

 

KAI: Jest wiele katoliczek, które dokonały aborcji. Jak je przekonać, że Miłosierdzie Boże nie ma granic? Jezus zapewniał św. Faustynę, że każdy grzech odpuści, jeśli człowiek zwróci się do Niego w pokorze i skrusze.

– To tajemnica wiary, bo bez wiary nikt nie zwróci się do Boga o przebaczenie grzechów.

 

KAI: Może mieć fałszywy obraz Boga.

– Ale to grzech przeciw Duchowi Świętemu, gdy ktoś neguje możliwość przebaczenia grzechów.

 

KAI: Co może ośmielić te kobiety do takiej spowiedzi? Modlitwa w tej intencji? Argumenty?

– Ostre dyskusje nic nie dadzą. Choć istotne jest rozumowe wskazywanie argumentów obrońców życia. Kłótnie do niczego nie doprowadzą, mamy bardzo gorącą temperaturę dyskusji, gdyż jest to najostrzejsza walka – między życiem i śmiercią. Między duchem, który ożywia i duchem, który zabija. Dlatego ta walka jest tak radykalna. Trzeba po prostu ciągle przypominać o możliwości uzyskania przebaczenia. Ale aby je uzyskać, trzeba otworzyć się na Boże Miłosierdzie. A to wymaga pokory i prawdy. Człowiek musi uznać swój grzech, biedę i prawdę o sobie. I to jest bardzo trudne dla wielu. Stąd tendencja do wciągania w orbitę własnego grzechu coraz większej liczby ludzi. Manifestacje publiczne, obnoszenie się z tym, że ktoś tego dokonał, to samousprawiedliwienie i wciąganie w orbitę grzechu, swoista “absolucja”, uspakajanie sumień.

Trzeba też wciąż przypominać, że trzeba wziąć odpowiedzialność za poczęcie człowieka Nie myśli się o niej, o okolicznościach poczęcia. I tu jest jeden wielki dramat – mężczyźni nie są odpowiedzialni za swoje dziecko.

 

KAI: Ponieważ wiedzą, że odpowiedzialność z nich zdejmie antykoncepcja, jeśli zawiedzie – aborcja, ostatecznie kobieta będzie samotną matką.

– Pozostaną niedojrzałymi chłopcami. Są psychologowie, psychiatrzy, którzy mówili mi, że gdyby kobieta wiedziała, że za tym dzieckiem stoi jego ojciec, który chce tego dziecka, narodzin, a nie jego śmierci, kobieta nie poddałaby się aborcji. Rola ojca jest kluczowa, dlatego biskupi wypowiedzieli się, że nie są za karaniem kobiet, a aborterów, którzy zawodowo odbierają życie – namawiając lub przyczyniając się do aborcji. Należy też docierać do kobiet z informacją z podstawową wiedzą biologiczną, wynikającą z genetyki i embriologii, która nie jest szeroko znana ludziom.

 

KAI: Co z kobietami i ojcami dzieci, które zostały poddane aborcji? Są coraz starsze, podsumowują swoje życie?

– Niech proszą o łaskę wiary w Boże przebaczenie, usłyszenia “Twoje grzechy są odpuszczone”. Powinni, kobieta i mężczyzna, pójść do konfesjonału bez lęku, gdyż w konfesjonale oskarżycielem jest penitent, a nie ksiądz. Penitent wymienia swoje grzechy, a ksiądz może nawet stać się adwokatem takiego człowieka, oczywiście nie bagatelizować czynu, ale pomóc zrozumieć, stanąć w prawdzie. Dodać otuchy, zapewnić, że z tego można wyjść, być Boskim lekarzem. Ale jeśli pacjent nie przyjdzie do lekarza i nie powie, na co choruje, to lekarz go nie uleczy.

 

KAI: Obecny czas, końcówka Jubileuszu Miłosierdzia to takie “last minute”, gdyż wszyscy księża dostali uprawnienia odpuszczania tego grzechu?

– Tak, obecnie jest to łatwiejsze. Ale w każdej diecezji także później, po zakończeniu Jubileuszu, są specjalni penitencjarze, którzy taki grzech odpuszczą.

 

KAI: Wróciła dyskusja o prawie, chroniącym życie. Czy budzą się sumienia, czy jest to efekt rozwoju wiedzy i etapie prenatalnym człowieka?

– Obserwujemy sprzeciw młodych ludzi wobec aborcji, narastający w miarę rozwoju nauki. Odwrót młodego pokolenia od tendencji aborcyjnych jest związany m.in. z ultrasonografią. Ludzie widzą, że to nie “zlepek komórek”, czy “galareta”, bo w bardzo wczesnych okresach ciąży widać już konkretny zarys człowieka. A ci, co się starają o dziecko na inne sposoby niż naturalny, też widzą, że wszystko zaczyna się w chwili zapłodnienia, że od tego momentu “mają dziecko”. I wówczas zmienia się perspektywa, jest inna ocena tego, co jest deprecjonowane w chwili, gdy mamy do czynienia z tzw. ciążą niechcianą.

Musimy nazwać rzeczy po imieniu. Jeżeli mówimy o dziecku kalekim w stanie prenatalnym, odwołujemy się do postawy wobec osób niepełnosprawnych. Mnie zaszokowało, że organizatorka strajku Czarny Protest mówi w wywiadzie, że opiekuje się niepełnosprawnymi. Z drugiej strony chce, aby te osoby były zabijane w okresie prenatalnym. Zabijane są dzieci, które nie mają nawet wad letalnych. Przecież zespół Downa czy Turnera nie są zespołem letalnym, nie powodują śmierci. Są studentki z tymi zespołami, które kończą medycynę.

Co do dziecka, poczętego z gwałtu. Trzeba pamiętać, że dziecko nie jest gwałcicielem, a jest karane śmiercią za to, że poczęło się w dramatycznych okolicznościach. Dla kobiety jest to straszny szok, ale dziecko nie jest winne, ono zaistniało i matka powinna pozwolić mu żyć, może je przecież oddać do adopcji.

 

KAI: Budzenie sumień kosztuje. Obrońcy życia są atakowani, we Francji powstał projekt zamykania stron internetowych, poświęconych obronie życia.

– To jest właściwie totalitaryzm typu hitlerowskiego. Francja uległa terrorowi poprawności politycznej, której my nie mamy. I nie będziemy mieli, dałby Bóg. Nie tylko kolejki do konfesjonałów się ustawiają, jest coraz więcej modlitwy i konkretnego zaangażowania. Nie tylko w naszej diecezji, coraz częściej w kościołach praktykowane jest całodzienne wystawienie Najświętszego Sakramentu. W naszej katedrze jest kaplica adoracji i jest ona pełna od rana do wieczora. To daje nadzieję.


Rozmawiała Alina Petrowa-Wasilewicz / Warszawa


Katolicka Agencja Informacyjna

Różaniec Rodziców – dołącz i Ty! (ROZMOWA)

Martwisz się o swoje dziecko? Masz problemy wychowawcze? Oddaj wszystko w ręce Maryi i dołącz do inicjatywy - Różaniec Rodziców. Wystarczy kilkanaście minut dziennie, by duchowo zatroszczyć się o swoje dzieci!

Ireneusz
Rogala
zobacz artykuly tego autora >
Alicja Samolewicz-Jeglicka
Alicja
Samolewicz-Jeglicka
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

Z Ireneuszem Rogalą, moderatorem Różańca Rodziców rozmawia Alicja Samolewicz Jeglicka.

 

Alicja Samolewicz Jeglicka: Jak rozpoczęła się inicjatywa Różaniec Rodziców?

Ireneusz Rogala: Wszystko rozpoczęło się na rekolekcjach wspólnoty Marana tha w 2001 roku. Grupa 15 osób usłyszała katechezę o relacji: rodzice – dziecko. Było tam podanych wiele przykładów jak błahe czasem mogą być przyczyny trudnych sytuacji w późniejszym życiu dzieci. I… zapragnęliśmy je ochronić! Powierzyliśmy siebie i swoje dzieci pod Bożą opiekę przez wstawiennictwo Maryi w Różańcu.

 

…czyli rodzice modlą się na różańcu za swoje dzieci.

Tak, zaczęliśmy się modlić za swoje dzieci i za dzieci innych rodziców w tej grupie. Szybko nazwanej na wzór Żywego Różańca – Różą. I Bóg pobłogosławił tej modlitwie. Z dnia na dzień zaczęło się zmieniać „na dobre” wiele rzeczy u naszych omadlanych dzieci. A także w całych rodzinach. Zmiany były tak widoczne, że zaczęliśmy o tym mówić głośno. Inni rodzice też chcieli się dołączyć, też zapragnęli dawać swoim dzieciom dobro i chronić je od zła. Powstała druga róża, a potem kolejne…

 

rodzina

 

Świadectwa rodziców pewnie są najlepszą „reklamą”.

Tak, to wyraźnie widać. Świadectwo Rodziców na temat Bożej pomocy dzięki takiej formie modlitwy. Modlitwy wspólnotowej i osobistej, modlitwy wytrwałej i regularnej, modlitwy sformalizowanej, a jednocześnie indywidualnej. Z biegiem czasu odkrywamy całe bogactwo modlitwy różańcowej jakie jest dla nas przygotowane i tak blisko dostępne dla KAŻDEGO!

 

To codzienna modlitwa różańcem w intencji dzieci?

Modlitwa ta polega na tym, że wchodzimy własną dobrowolną decyzją do grupy – róży i zaczynamy się codziennie modlić jedną dziesiątką różańca rozważając wyznaczoną na dany miesiąc tajemnicę różańcową. W kolejnym miesiącu przechodzimy do rozważania kolejnej tajemnicy wg. porządku różańca. Modlimy się za swoje dzieci i za wszystkie dzieci objęte modlitwą przez rodziców z tej róży, a oni modlą się za nasze dzieci. W ten sposób tworzy się wspólnota modlitwy. Przystępując do modlitwy rozpoczynamy ją Aktem Zawierzenia Matce Bożej, który co roku 8 grudnia w Święto Niepokalanego Poczęcia (w łączności duchowej ze wszystkimi rodzicami z RR) ponawiamy!

 

Dużo osób (rodziców) się angażuje?

To zaskakujące i bardzo optymistyczne jak dużo i w jaki sposób ludzie się w to angażują. W niektórych miejscowościach powstają dziesiątki róż. Są miejsca, gdzie według mnie nawet 30% dorosłych należy do Różańca Rodziców. To jest łaska dana dla każdego. Wystarczy gorące i czyste serce, chętne do modlitwy i do pójścia za wskazaniami Ducha Świętego.

 

Woman with her son praying

 

Dlaczego warto dołączyć?

Choćby dlatego, aby doświadczać radości jakiej doświadczają inni rodzice. Radości z tego jak pięknie mogą rozwijać się dzieci, radości z uzdrowienia duchowego a czasem fizycznego lub społecznego dzieci, ale też i całych rodzin. Ta modlitwa uzdrawia przecież relacje w rodzinach. Kiedy się modlę za swoje dzieci to jednocześnie staram się pracować nad sobą. Radość z dzieci powracających z nałogów, z uzależnienia od narkotyków, komputera, ze złego towarzystwa – jest u rodziców tak wielka, że później angażują się całym sercem w rozszerzanie różańca dla innych rodziców. I Bóg tym obficiej wówczas nam i naszym dzieciom błogosławi.

 

Z tego co Pan opowiada wynika, że to nie jedyny powód…

Tak, warto z jeszcze jednego ważnego powodu. Po co leczyć zranienia? Lepiej ich unikać i im zapobiegać. A najlepszą obronę zapewnia Bóg. Prowadzi po prostych ścieżkach. Mamy tego świadectwa, kiedy starsze dzieci miały trudności z różnymi etapami swojego życia, to młodsze od samego początku objęte modlitwą rodziców już od tego są wolne i rozwijają się bardzo harmonijnie. To jest uderzające! No i kolejny bardzo ważny powód – to modlitwa wspólnotowa, nawet kiedy ja zapomnę – inni pamiętają. To bardzo mobilizuje do regularności i wytrwałości. To modlitwa prosta, skuteczna i nie wymaga wiele czasu. Odmawiając jedną dziesiątkę różańca – zyskuję dla swoich dzieci modlitwę innych 19stu rodziców i cały różaniec jest za nie codziennie odmówiony. To zdecydowanie opłacalna inwestycja czasu!

 

Dlaczego tak ważna jest właśnie modlitwa różańcowa za dzieci?

…bo tak nam mówi Maryja zapraszając do modlitwy. Odczuwamy, że tak naprawdę jest to dar Matki Bożej dla wszystkich rodziców na świecie. Dar dany na trudne czasy, kiedy dzieci, rodzice i rodziny poddane są wielu atakom zła. Niemal powszechnie dostępny jest okultyzm, wróżby, magia itp. Powszechny jest zalew pornografii i seksualizacji nawet małych dzieci. A różaniec jest od wieków bronią przeciw złemu duchowi i wszystkim jego poczynaniom. Jest to modlitwa prosta, dostępna każdemu, a jednocześnie bardzo głęboka, bazująca na Słowie Bożym, korzystająca z bogactwa tradycji Kościoła i z nim nierozerwalnie związana!

 

dziecko

 

I Bóg błogosławi…

Z całą odpowiedzialnością mogę powiedzieć, że nie ma takiej trudnej sprawy, która poprzez tę modlitwę nie mogłaby zostać rozwiązana. Nie słyszano, aby Maryja kogokolwiek kto się do niej w potrzebie ucieka opuściła! Jej można wszystkie swoje sprawy powierzyć jako – Pośredniczce Łask!

 

Jak można dołączyć?

To proste, wystarczy skrzyknąć grupę kilku, kilkunastu osób. Potem zapoznać się z zasadami tej modlitwy i zaczynać! Zaczynać Aktem Zawierzenia i modlić się w tej grupie oraz zapraszać innych do uzupełnienia tej róży do pełnych 20 osób. Bardzo często się zdarza, że już po kilku czy kilkunastu dniach brakuje miejsca w jednej róży i trzeba tworzyć kolejną! Natomiast te osoby, które z różnych względów nie mogą należeć do róży zorganizowanej w ich środowisku mogą się zgłosić poprzez stronę internetową – do róż tworzonych przez internet ze zgłoszeń indywidualnych. Nikogo nie zostawiamy bez pomocy i możliwości włączenia się do modlitwy! To Maryja zaprasza, warto z tego zaproszenia skorzystać! Nasz adres: www.rozaniecrodzicow.pl

 

Ireneusz Rogala

Zobacz inne artykuły tego autora >
Alicja Samolewicz-Jeglicka

Alicja Samolewicz-Jeglicka

Dziennikarz ZWWZ - z Zawodu, Wyboru, Wykształcenia i Zamiłowania. Udowadnia, że jest możliwe wstawać o świcie z uśmiechem co dnia i łączyć pracę z pasją. Reporter, z-ca szefa informacji Radia Plus w Gdańsku. Wieloletni korespondent Katolickiej Agencji Informacyjnej. Prowadzi warsztaty dla młodzieży i studentów z zakresu dziennikarstwa radiowego. Publikuje w prasie i internecie.

Zobacz inne artykuły tego autora >
Ireneusz
Rogala
zobacz artykuly tego autora >
Alicja Samolewicz-Jeglicka
Alicja
Samolewicz-Jeglicka
zobacz artykuly tego autora >