Życie na misji to nie scenariusz (2)

Dziś pierwszy dzień spędziłam na misji bez alarmu i ewakuacji. Między krzątaniną domową padł tylko jeden strzał. Odkryłam też dziś dziurę po kuli w murze naszego kościoła. Zaraz za kościołem jest nasza misja, można powiedzieć, że te mury nas przed nią ochroniły.

Ewelina
Krasnowska
zobacz artykuly tego autora >

9.02.2014

Dziś niedziela, dzień Pański zaczynamy śniadaniem i Mszą Św. Ludzi nie dużo, może około ¼ tego co zwykle. Jest ciszej niż zwykle, parafianie nie klaszczą i nie śpiewają tak, jak zwykle. Żadna Pani nie tańczy przy swej ulubionej piosence. Ja spotykam moje dzieciaki,  których nie widziałam od tygodni (wszyscy gdzieś się chowaliśmy). Cieszy mnie to, że ich rodziny nie boją się wrócić do domów, wiele ludzi jeszcze nie wróciło z yaka (czyli „pola” w j. sango). W czasie tych zamieszek wszyscy spali na yaka, my misjonarze też tak spędziliśmy jedną noc, na ziemi pod gwiazdami. Po Mszy Św. piszę na facebooku, że zapowiada się spokojna niedziela i wtedy padają 2 lub 3 strzały. Po dłuższej chwili okazuje się, że APERDE polowali na świnię. Kolejne takie 3 strzały padły wieczorem około godz. 18, wtedy to nasi obrońcy miasta mieli zebranie i musieli się jakoś poinformować o tym…

Życie na misji to nie scenariusz (2)

10.02.2014

Dziś pierwszy dzień spędziłam na misji bez alarmu i ewakuacji. Między krzątaniną domową padł tylko jeden strzał. Odkryłam też dziś dziurę po kuli w murze naszego kościoła. Zaraz za kościołem jest nasza misja, można powiedzieć, że te mury nas przed nią ochroniły. Pod wieczór dochodzą do nas wieści, iż dziś Antybalaka zaatakowali Selekowców, którzy przebywają nadal w Bang (7km od nas). Powiedziano nam, że walka jest zacięta, gdyż Seleka jest dobrze uzbrojona, a nasi się wycofują, ponieważ kończy im się amunicja. Wieści nie są najlepsze i obawiamy się najgorszego. Oby Seleka nie zaatakowała w drodze rewanżu naszego miasta…

Polecamy również poprzednią relację Eweliny Krasnowskiej:


Życie na misji to nie scenariusz

 

Witam wszystkich, którzy trafią na ten blog, tych, których ciekawi, jak wygląda życie na misji. Chcę dzielić się z Wami tym, czym żyjemy na co dzień, a wydarzenia z ostatnich trzech tygodni, które miały miejsce na naszej misji i w mieście uświadomiły mi, że naprawdę jest się czym dzielić.



Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas

Ewelina Krasnowska

Zobacz inne artykuły tego autora >
Ewelina
Krasnowska
zobacz artykuly tego autora >

Życie na misji to nie scenariusz

Witam wszystkich, którzy trafią na ten blog, tych, których ciekawi, jak wygląda życie na misji. Chcę dzielić się z Wami tym, czym żyjemy na co dzień, a wydarzenia z ostatnich trzech tygodni, które miały miejsce na naszej misji i w mieście uświadomiły mi, że naprawdę jest się czym dzielić.

Ewelina
Krasnowska
zobacz artykuly tego autora >

W związku z atakiem Seleki na nasze misje i miasto od 21 stycznia 2014 nasza posługa nabrała innego wymiaru. Czegoś takiego nie spodziewałam się i już teraz wiem, że życie na misji to nie jest scenariusz, i niczego nie można być pewnym.

8.02.2014

Te słowa piszę 10 min po strzałach dobiegających z miasta. Byłam w drodze między Centrum Kultury a misją, która znajduje się w centrum Ngaounaye. Zabierałam stamtąd rzeczy, licząc na spędzenie nocy na misji, a tutaj strzał z broni. Przez chwilę oczekiwałam na kolejne strzały, które na szczęście nie padły. Jeden strzał w powietrze jest znakiem, że coś się dzieje, ale nie jest to atak na miasto. Gdy atakują miasto pada dziesiątki strzałów z różnego kalibru broni. Tak więc idę dalej… na misji dowiaduję się, że Bang, gdzie do tej pory miała bazę Seleka, został uwolniony. Ostatni Selekowcy zostali przepędzeni przez Antybalakę. W mieście słychać okrzyki radości, ludzie cieszą się, krzyczą, a Antybalaka i Aperde strzelają z broni i są to pojedyncze strzały – na znak zwycięstwa.

Życie na misji to nie scenariusz

Cieszy mnie to trochę, ale tylko trochę z tego względu, że nie wiadomo, czy wszyscy selekowcy wyjechali. Jeśli są jeszcze jakieś grupy Seleki, to z czasem będą zmuszeni do opuszczenia kraju. Jak do tej pory często to odbywało się przez Man i Bang. Te dwie miejscowości są usytuowane około 15 km od nas, więc gdy seleka będzie potrzebować czegoś, udadzą się do nas. Nie przeszkadza im też spalony most, który naprawili, aby się do nas przedostać. Dobra… Koniec tego narzekania, dziś świętujemy, że Bang jest wyzwolony i mamy spokój choć przez chwilę.

PS. Jeszcze tylko jedna rzecz. Dziś rano poruszył mnie jeden gest. Jedna młoda dziewczyna,  poczęstowała mnie swoim śniadaniem. Była to papka przygotowana z milu (proso), wody i odrobiny cukru. W czasach wojny jedzenie jest problemem, jest rzeczą ciężką do zdobycia ponieważ sklepiki są zamknięte, targ nie działa, a jedyne co mają Ci ludzie, to zebrane wcześniej zapasy (czyli fasola i proso), bądź to, co rośnie obecnie w ich ogrodach. Wyobraźcie sobie jeść przez trzy tygodnie, trzy razy dziennie to samo. Targ jest takim miejscem, gdzie mogą sprzedać to, co udało im się wyhodować, i kupić coś innego. Po pięciu miesiącach spędzonych tu już się nie boję częstować tutejszymi specjałami (wiąże się to z ryzykiem zatrucia bądź złapania jakichś bakterii).

Życie na misji to nie scenariusz

I jeszcze druga rzecz – jest godzina 19, jemy wspólną kolację z Braćmi i wszystko wskazuje na to, że pierwszy raz od prawie 3 tygodni będziemy spać na misji w swoich łóżkach. Huraaaaaaaaa!!!

Pozdrawiam i do następnego!

Polecamy również wywiad Benedykta Pączka OFMCap z Eweliną Krasnowską:


Cieszę się, że tutaj jestem

„Tak szczerze, to mam takie wrażenie, że ziemia ta została opuszczona przez Boga, a ja mam siły, które na pewno nie pochodzą ode mnie”.



Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas

Ewelina Krasnowska

Zobacz inne artykuły tego autora >
Ewelina
Krasnowska
zobacz artykuly tego autora >