video-jav.net

Abp Mokrzycki: Jan Paweł II pokazał wkraczanie w świętość

„Naśladujmy Jana Pawła II, bo przecież mogliśmy widzieć, na czym polega kroczenie do świętości” - zachęcił wczoraj abp Mieczysław Mokrzyck

Polub nas na Facebooku!

Według abp. Mokrzyckiego należy w poczuciu obowiązku zadać sobie pytanie: „Czego uczy nas świętość tego niezwykłego ucznia Jezusowego z XXI wieku? Kim on był i kim powinien być dla nas?”. Metropolita lwowski uważa, że Jan Paweł II był wyjątkowym człowiekiem, „mimo, że takim samym jak my, to jednocześnie innym”, odróżniającym się swoim zachowaniem, postawą, sposobem mówienia czy reagowania.

– Jakoś w przedziwny sposób promieniował, oddziaływał na innych. Stając przy nim odczuwało się pokój, miało się poczucie bezpieczeństwa, życzliwości. Co zatem na to wszystko się złożyło. Skąd czerpał tyle sił, skąd wziął się u niego ten szczególny charyzmat? – pytał hierarcha.

Przewodniczący Konferencji Episkopatu Ukrainy obrządku łacińskiego podkreślił, że Ojciec Święty był człowiekiem wiary, jego myśli wciąż zwracały się ku Panu Bogu. – Dlatego nigdy nie żałował czasu na modlitwę i zawsze musiał mieć go tyle, ile uznał za stosowne. Nie rozpoczynał nigdy dnia ani też pracy, jeżeli się nie pomodlił. Także Eucharystia była dla świętego sprawą najważniejszą i najświętszą, stanowiła centrum jego życia i każdego dnia – powiedział.

W życiu modlitwy Jana Pawła II – jak zauważył abp Mieczysław Mokrzycki – uderza ewangeliczna prostota. Jest to święty, który trwał na kolanach przed Bogiem, żył Bogiem i dla Boga.

– Kanonizacja Jana Pawła II otworzyła przed nami nowe perspektywy na przyszłość. Przede wszystkim zobowiązała nas do jeszcze uważniejszego i bardziej twórczego odczytywania jego dziedzictwa zawartego w słowach, w jego osobowości, w stylu życia i służby – zakończył metropolita lwowski.

Relikwie podarowane Zgromadzeniu Ducha Świętego to relikwie pierwszego stopnia. Stanowi je włos św. Jana Pawła II.


jm / Bydgoszcz

Władysław Bartoszewski nie żyje

W wieku 93 lat zmarł Władysław Bartoszewski, wybitny polski historyk, działacz katolicki, wychowawca i polityk. Więzień obozu w Auschwitz-Birkenau, powstaniec warszawski, więzień polityczny w PRL, jeden z najbardziej zasłużonych przedstawicieli ruchu „Znak”.

Polub nas na Facebooku!

Wieloletni członek zarządu Fundacji na rzecz Wymiany Informacji Katolickiej, należącej do Konferencji Episkopatu Polski.

Władysław Bartoszewski, urodził się 19 lutego 1922 r. w Warszawie. Był wybitnym historykiem okresu II wojny światowej, pisarzem i publicystą, wieloletnim wykładowcą uniwersytetów polskich (w tym KUL) i niemieckich, badaczem dziejów Armii Krajowej, prasy konspiracyjnej, eksterminacji Polaków i Żydów. Był jednym z pierwszych Polaków, któremu jerozolimski instytut Yad Vashem przyznał tytuł "Sprawiedliwy wśród Narodów Świata".

Był oficerem AK, więźniem Auschwitz, z którego został zwolniony prawdopodobnie dzięki działaniom Międzynarodowego Czerwonego Krzyża i staraniom rodziny. Jako żołnierz Armii Krajowej brał udział w Powstaniu Warszawskim, podczas którego został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami oraz Krzyżem Walecznych.

Był współtwórcą Rady Pomocy Żydom "Żegota".

Władze PRL uwięziły go pod zarzutem szpiegostwa łącznie sześć i pół roku (1946-48 i 1949-54). Został zrehabilitowany w 1955 roku. W 1970 roku w związku z aktywną działalnością opozycyjną i licznymi kontaktami w krajach zachodnich, został objęty zakazem druku w Polsce (do jesieni 1974) oraz poddany innym represjom, jak: rewizje, odmowy wydania paszportu, rozpowszechnianie fałszywych informacji.

Władysław Bartoszewski był współpracownikiem Radia Wolna Europa. W 1980 r. współtworzył Komitet Obrony Prześladowanych za Przekonania przy NSZZ "Solidarność". W latach 80. był między innymi współzałożycielem Towarzystwa Kursów Naukowych i wykładowcą "Uniwersytetu Latającego". Wykładał także na KUL i na uniwersytetach niemieckich. W czasie stanu wojennego został internowany.

Otrzymał tytuł profesora uniwersytetu bawarskiego, był też doktorem honoris causa wielu uniwersytetów, między innymi w Warszawie, Wrocławiu, Marburgu, Uniwersytetu Żydowskiego w Baltimore, a także honorowym obywatelem kilku polskich miast.

W latach 1990-1995 pełnił funkcję ambasadora w Wiedniu. Ministrem spraw zagranicznych był w rządach: Józefa Oleksego w 1995 roku oraz Jerzego Buzka – od 2000 do 2001 roku. W latach 1997-2001 zasiadał w senacie, gdzie pracował między innymi w komisji praw człowieka i praworządności. W latach 2001-2010 był prezesem polskiego PEN-Clubu. Potem pełnił funkcję honorowego prezesa.

W 1995 r. otrzymał Order Orła Białego, a w 2001 r. Wielki Krzyż Orderu Zasługi RFN za pracę na rzecz pojednania między Niemcami, Polakami i Żydami.

W obecnym rządzie RP prof. Bartoszewski pełnił funkcję sekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów i pełnomocnika ds. relacji międzynarodowych. Pracował do ostatniej chwili życia, jeszcze dziś był w swej pracy w Kancelarii Premiera. Z okazji 80. urodzin prof. Bartoszewskiego Jan Paweł II skierował doń słowa: „Starał się Pan budować świat lepszy, oparty na prawdzie, sprawiedliwości, miłości i wolności. Gratuluję bogatych owoców życia, zrodzonych również na gruncie cierpienia”.

Z kolei Benedykt XVI przed pięcioma laty przekazywał Profesorowi wyrazy głębokiego szacunku i uznania dla działalności, „która dla Polaków jest przykładem autentycznego patriotyzmu, prawdziwej odwagi i żywej postawy chrześcijańskiej”.

Prof. Bartoszewski był laureatem wielu wyróżnień krajowych i zagranicznych. W 1966 roku został odznaczony medalem "Sprawiedliwy Wśród Narodów świata" przez Instytut Yad Vashem w Jerozolimie. Honorowy obywatel państwa Izrael. W 1995 roku otrzymał Order Orła Białego. W 2011 roku prezydent Bronisław Komorowski powołał go w skład kapituły tego odznaczenia – profesor Bartoszewski objął funkcję Kanclerza Orderu Orła Białego. Został też uhonorowany między innymi Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, Wielkim Krzyżem Zasługi Orderu Republiki Federalnej Niemiec oraz Austriackim Krzyżem Honorowym w Nauce i Sztuce I klasy.

Był autorem ponad 40 książek i blisko 1,5 tys. artykułów, głównie o powstaniu warszawskim, stosunkach polsko-żydowskich i polsko-niemieckich. W 1962 r. ukazały się: "Konspiracyjne Varsaviana poetyckie 1939-44" wydane w Warszawie. W Krakowie w 1967 r. – "Ten jest z Ojczyzny mojej. Polacy z pomocą Żydom 1939-1945", w 1974 r. – "1859 dni Warszawy", „Warszawski pierścień śmierci”, w 2005 r. „Warto być przyzwoitym”, w 2008 r. „Mimo wszystko. Wywiad rzeka z Michałem Komarem, w 2010 r. „Moja Jerozolima, mój Izrael”.


mp / Warszawa