fot. carloacutis.pl/domena publiczna/wikipedia.org/domena publiczna/wikipedia

31 października 2025

Wszyscy nowi święci

Kościół wzbogacił się w 2025 roku o grono nowych świętych, którzy swoim życiem pokazali, że świętość nie jest zarezerwowana dla nielicznych.

Redakcja portalu ŚWIĘCI

 

W niedzielę 7 września 2025 roku, na placu św. Piotra w Watykanie papież Leon XIV ogłosił świętymi dwóch wyjątkowych młodych ludzi – Pier Giorgia Frassatiego i Carla Acutisa. Są zaproszeniem skierowanym do nas wszystkich, zwłaszcza do młodych, by nie marnować swego życia, ale kierować je ku górze i uczynić z niego arcydzieło – powiedział papież Leon XIV podczas kanonizacji obydwu młodych świętych.

Kilka tygodni później w niedzielę 19 października Leon XIV ogłosił świętymi siedmioro błogosławionych. Bóg czyni nas sprawiedliwymi, jak świadczą o tym nowi święci dzisiejszego dnia – tak o nowych świętych mówił papież Leon XIV w homilii podczas mszy św. kanonizacyjnej na placu św. Piotra w Watykanie.

Nowi święci kanonizowani w 2025 roku:

Św. Pier Giorgio Frassati (1901-1925) urodził się w Turynie w zamożnej rodzinie. Całe swoje krótkie życie poświęcił miłosierdziu, wspierając biednych, chorych i opuszczonych nie tylko materialnie, lecz także duchowo, pomagając im wracać do Boga i sakramentów. Od najmłodszych lat praktykował codzienną Komunię, wyróżniał się skromnością, poczuciem humoru i miłością do sportu, zwłaszcza wspinaczki górskiej. Świadomie wybrał życie świeckie, by być bliżej ludzi, i w 1922 roku został tercjarzem dominikańskim. Zaangażowany w ruchy katolickie, szczególnie w Akcję Katolicką, łączył wiarę z miłością do bliźnich, zwłaszcza tych cierpiących i wykluczonych. Jego duchowość opierała się na ascezie, modlitwie, adoracji Najświętszego Sakramentu i studiowaniu Pisma Świętego oraz dzieł świętych. Zmarł w wieku 24 lat na chorobę Heinego-Medina. Święty Jan Paweł II nazwał go „człowiekiem ośmiu błogosławieństw” i wskazał jako wzór dla młodzieży, beatyfikując go w 1990 roku. Jego przykład wciąż inspiruje młodych do zaangażowania w pomoc potrzebującym i życie wiarą.

Carlo Acutis urodzony w 1991 roku w Londynie, dorastał we Włoszech. Już od najmłodszych lat codziennie odmawiał różaniec, a w wieku siedmiu lat poprosił o możliwość przyjęcia pierwszej Komunii Świętej. Był zwykłym chłopakiem. Lubił biegać i grać w piłkę, fascynowały go komputery i nowe technologie. Jego aktywne życie niespodziewanie przerwała choroba. W wieku 15 lat zmarł na białaczkę, ofiarując swoje cierpienie za papieża i Kościół. Stworzył słynną wystawę o cudach eucharystycznych, która do dziś inspiruje wiernych na całym świecie. „Eucharystia jest moją autostradą do nieba” – mawiał Carlo. Carlo Acutis został beatyfikowany 10 października 2020 roku w Asyżu, gdzie spoczywają jego doczesne szczątki.

Arcybiskup Ignacy Maloyan (1869-1915) urodził się w Mardinie w Turcji w pobożnej rodzinie ormiańskich katolików. Już jako chłopiec zdecydował się zostać kapłanem, studiował w klasztorze w Libanie i przyjął święcenia w 1896 r., przyjmując imię Ignacy. Pracował jako duszpasterz w Egipcie, a w 1911 r. otrzymał sakrę biskupią. Torturowany i zamordowany przez Turków za odmowę przejścia na islam, zginął z modlitwą na ustach: „Boże mój, w Twoje ręce oddaję ducha mego”. Jego wierność Ewangelii do końca stała się symbolem niezłomności wiary. Jan Paweł II beatyfikował go w 2001 roku, a w 2025 r. papież Franciszek zatwierdził cud otwierający drogę do kanonizacji.

Św. Piotr To Rot (1912-1945) pochodził z Rakunai w Papui-Nowej Gwinei, był gorliwym katechetą, mężem i ojcem trojga dzieci. Podczas japońskiej okupacji, gdy misjonarze zostali internowani, samodzielnie prowadził wspólnotę katolicką, udzielając sakramentów i broniąc wiary oraz nierozerwalności małżeństwa. Za nieposłuszeństwo okupantom został aresztowany, torturowany i otruty w więzieniu. Zginął wierny Chrystusowi, stając się męczennikiem i wzorem świeckiego apostoła. Na jego grobie wyryto słowa: „Męczennik za wiarę”. Jan Paweł II beatyfikował go 17 stycznia 1995 r. w Port Moresby (Papua-Nowa Gwinea).

Św. Maria Troncatti (1883-1969) urodziła się w ubogiej rodzinie w północnych Włoszech. Jako młoda dziewczyna wstąpiła do Stowarzyszenia Córek Maryi i podczas I wojny światowej służyła jako pielęgniarka, niosąc pomoc rannym żołnierzom. Od 1922 roku pracowała jako misjonarka w Ekwadorze, gdzie przez 47 lat posługiwała wśród plemienia Indian Shuar – leczyła chorych, pojednywała zwaśnione plemiona i szerzyła Ewangelię. Mówiono o niej: “Oto przyszła biała kobieta, silniejsza od wszystkich czarowników”. Zginęła tragicznie w katastrofie lotniczej w 1969 roku, pozostając symbolem wiary, odwagi i cichej służby bliźnim. Na wieść o jej śmierci Indianie Shuar mówili: „Zmarła święta. Nie ma już naszej mateczki!”. Została beatyfikowana 24 listopada 2012 roku.

Św. Wincencja Maria Poloni (1802-1855), urodzona w Weronie jako Luigia Poloni, dorastała w głęboko religijnej rodzinie zaangażowanej w pomoc ubogim. Zafascynowana przykładem bł. ks. Jana Henryka Steeba, poświęciła życie służbie chorym i potrzebującym. Z jego inspiracji w 1848 roku założyła Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia z Werony, oparte na miłości Chrystusa i trosce o godność człowieka. Cechowała ją pokora, prostota i głębokie życie duchowe. Zmarła w 1855 roku w swoim rodzinnym mieście, a jej zgromadzenie działa dziś na trzech kontynentach, niosąc miłosierdzie w duchu jej założycielki. Została beatyfikowana 21 września 2008 r.

Bł. Carmen Elena Rendiles Martínez (1903-1977) urodziła się w Caracas w głęboko religijnej rodzinie. Mimo że od urodzenia była niepełnosprawna, nie miała bowiem lewego ramienia i przez całe życie musiała nosić ciężką protezę, to jednak nie przeszkadzało jej to ani studiować, ani następnie pełnić różnych zadań w Kościele. W wieku 15 lat zainteresowała się bliżej życiem i posługą zgromadzenia służebnic Jezusa w Najświętszym Sakramencie. Ostatecznie 27 lutego 1927 r. wstąpiła do niewielkiej wspólnoty, którą otworzyły one w jej mieście rodzinnym. W 1945 roku została przełożoną wszystkich domów sióstr i rozwinęła działalność zakonu w Wenezueli, a w 1966 roku – po uzyskaniu zgody Watykanu – założyła własne zgromadzenie Służebnice Jezusa, oddane katechezie, edukacji i opiece nad ubogimi. Zmarła w opinii świętości w 1977 roku. Uroczyste jej wyniesienie do chwały błogosławionych nastąpiło 16 czerwca 2018 r. w Caracas.

Bł. Bartłomiej Longo (1841-1926) urodził się w Latiano na południu Włoch w religijnej rodzinie. W młodości, pod wpływem środowiska uniwersyteckiego w Neapolu, odszedł od wiary, angażując się w ruchy antyklerykalne i praktyki spirytystyczne. Dzięki przyjacielowi Vincenzowi Pepemu nawrócił się, wrócił do Kościoła i ukończył studia prawnicze, po czym został tercjarzem dominikańskim, przyjmując imię Brat Różaniec. W 1875 roku sprowadził do Pompejów obraz Matki Bożej Różańcowej, wokół którego powstało sanktuarium oraz liczne dzieła miłosierdzia: szkoły, sierocińce i warsztaty pracy dla ubogich. Pomimo późniejszych niesłusznych oskarżeń i trudności do końca życia pozostał wierny Bogu i Maryi. Zmarł w 1926 roku w opinii świętości. Beatyfikowany przez Jana Pawła II w 1980 roku.

Bł. Józef Grzegorz Hernández (1864-1919) urodził się w Isnotu w Andach Wenezueli. Był wybitnym lekarzem i naukowcem, który po studiach w Caracas i Paryżu całe życie poświęcił służbie chorym, zwłaszcza ubogim, których leczył bezpłatnie i wspierał materialnie. Choć kilkakrotnie próbował wstąpić do kapłaństwa, przeszkodziły mu problemy zdrowotne. Wraz z nadejściem w 1918 r. wysoce zaraźliwej grypy hiszpanki w Wenezueli, Hernández leczył pacjentów w Caracas, którzy się nią zarazili. Zmarł w 1919 r. po potrąceniu przez kierowcę. Beatyfikowany w 2021 roku.