video-jav.net

Ostatnie miejsca na Warsztaty Muzyki Niezwykłej u dominikanów

Trwają zapisy na drugą edycję Warsztatów Muzyki Niezwykłej, którą w dniach 25–31 sierpnia 2014 w Krakowie organizuje Fundacja Dominikański Ośrodek Liturgiczny.

Polub nas na Facebooku!

– Będą to wyjątkowe w skali Polski warsztaty wokalne – mówi Łukasz Serwiński z Fundacji, odpowiedzialny za koordynację przedsięwzięcia. – Będą one obejmowały obejmujące łącznie ponad 100 godzin zajęć, w tym 70 godzin zajęć w siedmiu sekcjach do wyboru, blisko 40 godzin zajęć wspólnych – popołudniowych oraz możliwość skorzystania z konsultacji indywidualnych u wybranych prowadzących zajęcia – dodaje.

Ważnym elementem Warsztatów Muzyki Niezwykłej będzie wykorzystanie I tomu śpiewnika „Niepojęta Trójco” jako podstawowego materiału podczas zajęć. Z tym założeniem wiąże się promocyjna – obniżona niemal o połowę – cena śpiewnika dla uczestników warsztatów.

– Uczestnicy pierwszej edycji, która odbyła się we wrześniu 2013 roku, wiedzą już doskonale, że krakowskie warsztaty to tydzień pełen wrażeń – tłumaczy Łukasz Serwiński. – Po wspólnej Jutrzni przez całe przedpołudnie trwają zajęcia w sekcjach, a po przerwie obiadowej odbywa się próba całego chóru, ale twórczo spędzamy też wieczory: na zakończenie prawie każdego dnia odbywają się spotkania z żywą muzyką (w tym roku będą aż dwa ciekawe koncerty), biesiady czy zwiedzanie klasztoru i kościoła dominikanów z przewodnikiem. W tym roku kolejne osoby mogą się o tym przekonać, biorąc udział w warsztatach – zachęca Serwiński.

Warsztaty będą podzielone na dwa bloki: 25-28 sierpnia i 29-31 sierpnia. Można wziąć udział w całym tygodniu zajęć lub tylko w wybranym bloku. Do uczestnika należy też wybór jednej z sekcji (w każdym z bloków). Do wyboru są „moje pierwsze warsztaty” – dla tych, którzy dopiero chcą spróbować swoich sił w śpiewie liturgicznym, prowadzenie scholi – zwłaszcza dla dyrygentów i animatorów, sekcja chorału gregoriańskiego i śpiewu tradycyjnego – dla początkujących i bardziej zaawansowanych oraz sekcje głosowe (sopran, alt, tenor, bas).

Zajęcia prowadzone będą przez profesjonalnych muzyków, kompozytorów i dyrygentów oraz pasjonatów muzyki liturgicznej, mających ugruntowaną wiedzę, poświadczoną latami praktyki: Piotra Pałkę (Kraków), Urszulę Rogalę (Warszawa), Magdalenę Głogowską (Londyn), Pawła Kisiela (Kraków), Huberta Kowalskiego (Kraków), Rafała Maciejewskiego (Łódź), Katarzynę Młynarską (Opole), Tomasza Rojka OP (Kraków), Jakuba Tomalaka (Kalisz), Marcina Wasilewskiego–Kruka (Kraków), Sławomira Witkowskiego (Chorzów). Zajęcia odbywać się będą w Klasztorze oo.  Dominikanów (ul.  Stolarska 12, Kraków).

Szczegółowe informacje oraz formularz zgłoszeniowy dostępne są na stronie www.liturgia.dominikanie.pl. Do uczestnictwa konieczne jest terminowe wypełnienie formularza, zapisy trwają od maja do 20 sierpnia lub do wyczerpania miejsc w poszczególnych sekcjach.

Baczyński. Trzeba umieć ludzi pokochać.

Jak żyć po wojnie, jak ocalić w sobie człowieczeństwo, gdy prześladują obrazy, z którymi nie można się pogodzić? Niestety, poeta Krzysztof Kamil Baczyński nie zdołał się dowiedzieć. Czwartego sierpnia jest rocznica jego śmierci, zginął na początku powstania. Bolesne szkło z oczu tak szybko wyjął mu Bóg.

Polub nas na Facebooku!

Baczyński. Trzeba umieć ludzi pokochać.

(Raz – dwa – trzy – cztery…)

Raz – dwa – trzy – cztery – niech ambasador nosi ordery, nam jedna szarża – do nieba wzwyż, i jeden order – nad grobem krzyż.

Raz – dwa – trzy – cztery – niech pan minister nosi lakiery, nam dziury w butach, głodno i chłód, lecz wolność lepsza niż głupi but.

Raz – dwa – trzy – cztery – niechaj homara jedzą frajery, ty chociaż kamień do gęby włóż, lecz za toś, bracie, żołnierz, nie tchórz.

Raz – dwa – trzy – cztery – woda czy góra, leź do cholery, z naszych to ramion czy tak, czy siak, wytryśnie Polska wolna jak ptak.

Elegia o… (chłopcu polskim)

Oddzielili cię, syneczku, od snów, co jak motyl drżą, haftowali ci, syneczku, smutne oczy rudą krwią, malowali krajobrazy w żółte ściegi pożóg, wyszywali wisielcami drzew płynace morze.

Wyuczyli cię, syneczku, ziemi twej na pamięć, gdyś jej ścieżki powycinał żelaznymi łzami. Odchowali cię w ciemnościach, odkarmili bochnem trwóg, przemierzyłeś po omacku najwstydliwsze z ludzkich dróg.

I wyszedłeś, jasny synku, z czarną bronią w noc, i poczułeś, jak się jeży w dźwięku minut – zło. Zanim padłeś, jeszcze ziemię przeżegnałes ręką. Czy to była kula, synku, czy to serce pękło?

fot. Sylwester Braun

(Trzeba umieć ludzi pokochać…)

Trzeba umieć ludzi pokochać, jeśli nie ogień, ustami wyrzucać jasność, życie jak granat wybucha, wybuchło, zgasło. A tu by trzeba z desek prostych dom, kościół, niebo drgające wznieść. A tu posadzić żywicą dudniące sosny, pod włosami ich, pod kwiatami serdeczną głosić wieść.

A tu by dzbany oliwy słonecznej pełne w rany otwartych warg podać, w chałupin ciemnych trumny, w popiół niech płynie niebios woda.

Tak z dłonią na salwie czerwonej serce – człowieku – jak gołąb ginąc tłucze, świat – gdzie spojrzysz jak ściana lodu czterostronny – zabijać tylko, umierać uczy.

Krew upada jak dzwony z jękiem. A ty stoisz, ręceś zadumał. W głębokościach działa oślepłe: ogień, ciemność, kurzawa, tuman.

Jeszcze by trzeba pokochać mocniej, dech jak sztandar rozwinąć szerzej, jaśniej, czas jak płomień pochłania, pochłonął, gaśnie.

A ty stoisz, cieśla niemrawy, stygną łuki wiatrów nietkniętych, tężeją niebios białe ławy. O boży cieślo! tnij raz jeszcze, ze struga wiór jak grom się zwije, już go chwytają, wzięli, unieśli, upadł, przepalił serca – więc żyjesz.

Baczyński. Trzeba umieć ludzi pokochać.

Do Matki Boskiej

Mario, obłoków ciszo.

Ciężko nam Boga dźwigać,

jeszcze ciężej odrosły świat,

nieba wysokie ciężej; nieba nad nami wiszą

jak przykazania ciemny kwiat.

Mario, tak bardzo boli, powiedzmy słowem prostym,

oto wszystko, całą maluczkość serc:

tu oto świty skazańców, tu oto dzieci, co rosły,

tu oto, Mario – milcząca nawet przed Bogiem śmierć.

Żeby się jeszcze unieść: o, natchnie ciepła muzyka,

ale już ziemia za ciężka, to dusze martwe jak ołów,

ciała i groby za ciężkie – stężałe bryły mozołu,

dym, płomień nad nami wykwita.

Cierpienie to kula, koło, rzeźbi, lecz toczy się dokąd?

Mario przeczysta, oto są dłonie wyschłe jak ruczaj,

z których by takie ogrody, zielone wybuchy drzew,

z których by domy jasności. A teraz oczy nauczaj,

jak w baldachimy przestrzeni trwogę zamienić i gniew.

Oto maluczkość nasza, śpiewaj, święta, nie ustań –

­czym wyższa topola śpiewu, tym bliżej dosięgnąć z dna.

Kończę. Oto już wszystko. Jak wióry wyschłe mam usta,

nimi, o cicha, ciebie jak wizerunek wycisnąć w twardych dniach.

Ewa Demarczyk: Wiersze wojenne – sł. Krzysztof Kamil Baczyński, muz. Zygmunt Konieczny.

Zwycięzcy

Wiatr szeroki nam czoła obliże,

jak lew westchnie i przestrzeń wydmie

ponad nami. A jeszcze wyżej

łuna świśnie ogromnym skrzydłem.

Głowy nasze – owoc upalny,

rozszalałe włosów płomienie

deszcz omyje jędrny i walny,

aż się do snu schylą na ziemię. Jeszcze chleby, jabłka jak księżyc

stół sosnowy zalegną kołem,

dłonie szorstkie, tak nieporęczne,

chleb przełamią z bożym aniołem.

A na skronie, gdy sen nas stłumi,

gdy będziemy znów ludzie prości,

blask nam spadnie i ten zrozumie,

żeśmy w wierze doszli miłości.