#3: Współdziałaj z Bogiem. Droga Krzyżowa. Prowadzi Prymas Wyszyński
Spotkanie z Bogiem wydobywa człowieka z chaosu skupienia na sobie.
Bóg czeka na współdziałanie. Może jesteśmy i my niekiedy przymuszeni i wszystko w nas opiera się przeciwko temu współdziałaniu. Ale w uległości i w drodze poznajemy sens współdziałania człowieka z Bogiem.
– kardynał Stefan Wyszyński
Rozważanie na trzeci piątek Wielkiego Postu:
Wydawnictwo Stacja7 poleca
Droga Krzyżowa Chrystusa Pana jest dramatem upadku ludzkości. Św. Augustyn definiował grzech, jako miłość własną posuniętą aż do pogardy Bogiem. Jednak to Droga Krzyżowa naszego Pana jest również powstaniem ludzkości i jej ratunkiem. Wydobywa ona z człowieka zarówno brutalność, nienawiść, jak i dobro płynące z faktu, że zostaliśmy stworzeni na obraz i podobieństwo Boga. Tak było z Szymonem z Cyreny – gdy został przymuszony do dźwigania krzyża razem z Jezusem.
W filmie Mela Gibsona „Pasja” jest taka scena, gdy Chrystus upada pod ciężarem krzyża, podtrzymuje Go Szymon z Cyreny i właśnie wtedy ich spojrzenia głęboko się spotykają. To spotkanie wydobyło z Szymona pragnienie pójścia za Jezusem nie tylko TĄ Drogą Krzyżową, ale również pójścia za Zmartwychwstałym, czego domyślamy się z Pism Nowego Testamentu (por. Rz 16,13).
Czy człowiek potrafi pomóc Bogu, skoro wszystko ma od Boga? Spotkanie z Bogiem wydobywa człowieka z chaosu skupienia na sobie. Gdy Bóg stworzył człowieka – zostało napisane, że tchnął w jego nozdrza tchnienie życia. Łacina przetłumaczyła to na słowo inspitawit. Bóg zainspirował człowieka i uczynił go nie tylko kimś kto pomaga, ale jest współdziedzicem. Przypomnijmy sobie Samarytankę, którą Jezus spotkał przy studni Jakuba. Powiedział do niej: Daj mi pić (por. J 4). Prosząc ją o wodę, sam jej daje o wiele więcej. I tak było z Szymonem – przymuszony do „pomocy” Bogu, sam otrzymał nieporównanie więcej – sens i zbawienie. Spójrzmy na to jeszcze inaczej. Michał Wilk, krakowski biblista powiedział, że Bóg jest jak horyzont mojej egzystencji (K. Rahner): ja idę w Jego stronę, coraz bliżej i bliżej (…). Ale gdy popatrzę w tył, z pewnej perspektywy, to mówię: cały czas był ze mną… Gdy ja Mu pomagam, tak naprawdę On pomaga mi.
Przeczytaj również
Szczególną formą współdziałania z Bogiem jest współczucie. Niektórzy bibliści greckie słowo ekklesia tłumaczą jako społeczność wywołanych. I taką też jest Weronika. Została wywołana z tłumu, aby w delikatny sposób pomóc Jezusowi. Wywołało ją współczucie. Szymona przymus, a ją współczucie. W Katechizmie Kościoła Katolickiego czytamy o Abrahamie: Bóg powierzył mu swój zamysł, jego serce pozostaje w harmonii ze współczuciem Pana dla ludzi i ośmiela wstawiać się za nimi z odważną ufnością (p. 2571) i dalej, że Bóg powołuje Mojżesza, aby go posłać, aby go włączyć w swoje współczucie, w swoje dzieło zbawienia (p. 2575). Piękne! Współczuć to mieć serce w harmonii z Sercem Boga!
Ksiądz Prymas Wyszyński mówi: Jest to wzruszające zdarzenie. Człowiek zdolny jest do uczuć szlachetnych. Umie współczuć. Jakie szczęście, że współczuł z Bogiem. Człowieka stać na to, by współczuć z Bogiem. Jest to chyba najlepszy dowód, jego wspólnoty z Bogiem, jego Bożego pochodzenia. (…) Jest coś Boskiego w każdym współczuciu, w każdej dobroci, w każdym przejawie serca, w każdym akcie miłości, na które się zdobywamy. To może czynić tylko człowiek.
Zapraszamy do rozważań Męki Chrystusa wsłuchując się w głos Prymasa Tysiąclecia.
Droga Krzyżowa. Prowadzi Prymas Wyszyński:
Dzięki materiałom audio z archiwum Instytutu Prymasowskiego Stefana Kardynała Wyszyńskiego, możemy dziś rozważać Mękę Chrystusa wsłuchując się w głos Prymasa Tysiąclecia.
W każdy piątek Wielkiego Postu poprzez krótkie rozważania o. Tomasza Tlałki OSPPE, będziemy zapraszać do wsłuchania się w słowa Prymasa Tysiąclecia, by wraz z nim towarzyszyć Chrystusowi na Drodze Krzyża.
