ŚWIĘCI

Św. Efrem Syryjczyk. Harfa Ducha Świętego

Był najsłynniejszym syryjskim poetą, a jego kazań słuchały tłumy. Nie zgodził się przyjąć święceń kapłańskich, uznając się za niegodnego. Do końca życia posługiwał jako diakon, służąc tym, którzy potrzebowali jego pomocy. 9 czerwca Kościół wspomina św. Efrema Syryjczyka, jednego z Ojców Kościoła.

Redakcja portalu
Redakcja portalu
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

Św. Efrem urodził się w 306 r. w rodzinie chrześcijańskiej w Nisibis na terenie dzisiejszej Syrii.Podania hagiografów mówią, że Efrem tak bardzo przeciwny był wierzeniom magicznym, że jego własny ojciec wygnał go z domu. Przyjął go wtedy św. Jakub, pierwszy biskup Nisibis, katechizował go i wieku 18 lat udzielono mu chrztu. Efrem został później wyświęcony na diakona i założył szkołę teologiczną, w której nauczał. Jak powiedział o nim Papież Benedykt XVI, był “diakonem, czyli sługą zarówno w posłudze liturgicznej, jak też bardziej radykalnie – w miłości do Chrystusa”. Tradycja głosi, że Efrem był mnichem. 

W 363 r., po zdobyciu jego rodzinnego miasta przez Persów, wyjechał do Eddesy, gdzie kontynuował pracę katechetyczną. Zmarł na dżumę, pomagając chorym w czasie epidemii. Jego popularność sprawiła, że tuż po śmierci do jego grobu pielgrzymowało wielu ludzi. W XII wieku jego szczątki przeniesiono do Rzymu.

Św. Efrem był bardzo popularny, nazywano go “słońcem Syryjczyków” lub “harfą (cytrą) Ducha Świętego”. Podczas jednej z audiencji Benedykt XVI przytoczył, wspominając postać św. Efrema, 3 fragmenty z jego dzieł. Papież zwrócił wtedy uwagę, że cała twórczość Efrema była przepojona poezją. W Syrii jest on uznawany za największego poetę, zostawił po sobie ogromną spuściznę literacką.

Istotna jest refleksja Efrema na temat Boga Stwórcy: nic w stworzeniu nie jest odizolowane, a świat jest, obok Pisma Świętego, Biblią Boga. Korzystając w błędny sposób ze swej wolności człowiek odwraca porządek wszechświata. Dla Efrema ważna jest rola kobiety. Sposób, w jaki mówi o niej, jest zawsze inspirowany wrażliwością i szacunkiem: mieszkanie Jezusa w łonie Maryi ogromnie podniosło godność kobiety. Według Efrema, tak jak nie ma Odkupienia bez Jezusa, tak też nie ma Wcielenia bez Maryi. Boskie i ludzkie wymiary tajemnicy naszego odkupienia znajdują się już w tekstach Efrema; w sposób poetycki i przez obrazy zasadniczo pochodzące z Pisma, wyprzedził on tło teologiczne i w pewnym sensie samo słownictwo wielkich definicji chrystologicznych Soborów V wieku.

Benedykt XVI

Teksty św. Efrema wyróżniają się spośród wielu tekstów teologicznych. Można w nich znaleźć porównania poetyckie i paradoksalne zarazem. Benedykt XVI powiedział o nim, że “jego teologia stawała się w ten sposób liturgią, “śpiewem dla Boga”. Przez wiele lat jego teksty używane były w liturgii, ukazując piękno wiary i ucząc ludzi prawd wiary. Do dziś są inspiracją do powstawania chociażby pieśni liturgicznych. Zwrotki znanej pieśni “Panie nie jestem godzien” to właśnie tekst św. Efrema, jest on także autorem pieśni “Niepojęta Trójco”, która stała się pieśnią tytułową dominikańskich śpiewników liturgicznych. Przepiękne teksty napisał także św. Efrem o Maryi, poniżej przeczytacie jeden z nich. “Św. Efrem mawiał, że «jak bez Chrystusa nie ma Odkupienia, tak nie ma Wcielenia bez Maryi»” – przypomniał Papież.

 

Modlitwa św. Efrema Syryjczyka

Duchu Święty, Boże,
Miłości Przedwieczna Ojca i Syna!
Racz zesłać mi owoc miłości, abym Cię godnie kochał; radości, abym się napełnił świętą pociechą; pokoju, dla zupełnego ukojenia mej duszy; owoc cierpliwości, do cierpliwego znoszenia wszystkich doświadczeń.
Udziel mi gorliwości w pracy i służbie Bożej; dobroci, która by mnie czyniła miłym dla wszystkich; mądrości, abym umiał unikać grzechów; łagodności, abym z pokorą przyjmował od moich bliźnich wszelkie zło.
Ześlij mi owoc wiary, abym mocno wierzył słowu Bożemu; skromności, abym się zachowywał przykładnie we wszystkim; wstrzemięźliwości i czystości, abym zachował ciało w świętości, jaka należy się Twemu przybytkowi.
Spraw, abym zachowując na ziemi czyste serce, zasłużył oglądać Cię w niebie i cieszyć się z Tobą na wieki. Amen

 

Pieśń o najświętszej Pannie

Za Twą, Panie, łaską będę śpiewał
Wybrane pieśni o Dziewicy, która
w cudowny sposób została Matką.
Ona jest Panną i Matką. Chwała Temu, który Ją wybrał!
Refren: Błogosławiony narodzony z Panny!

W hufcu czystych dziewic wiernie stoi,
W ciszy nosi Macierzyński owoc.
Dziewica ma Dziecię, któż się nie zdumieje?

Nie mają kobiety wraz z mlekiem dziewictwa;
Gdzie jest mleko, tam nie ma dziewictwa.
Cud stal się w Maryi: Zrodziła jako Panna.

Ona jest polem, co nie zna oracza.
Na nim wyrósł plon błogosławiony:
Bez nasienia wydała światu owoc.

Ona jest okrętem pełnym bogatego skarbu,
Wiozącym dla ubogich dary nieba.
Przez Nią umarli stali się bogaci – nosiła bowiem Życie.

W Maryi się chlubią wszystkie panny,
Bo jest Dziewicą, czci ostoją.
Z Niej wstało Światło dla tych, co siedzą w ciemnościach.

Przez Maryję podniosła głowę uniżona Ewa.
Maryja zrodziła Dziecię, Pogromcę węża –
Liście hańby zamieniły się w chwałę.

Dwie panny ma ludzkość.
Jedna była przyczyną życia, druga – śmierci.
Przez Ewę śmierć przyszła, przez Maryję życie.

Matkę z upadku podniosła Córka.
Pierwsza okryła się liśćmi hańby,
Druga dała pierwszej szatę chwały.

Przez Maryję błysła kobietom nadzieja,
Albowiem zazdrość objęła ich uszy i wstyd ich oblicza.
Maryja przyniosła im wolność i przywróciła niewinność.

Dziś się radują wszystkie żony,
Bo, jak one, nosiła Maryja owoc, który daje życie Ich synom.
Chwała Temu, który Ją zesłał!

Przez Maryję wstała światłość, co rozproszyła
przez Ewę rozlaną na świat ciemność.
Pokryta nią ziemia przez Maryję napełniła się światłem.

 

os, KAI/Stacja7

Redakcja portalu

Redakcja portalu

Zobacz inne artykuły tego autora >

Reklama

Szukasz wartościowych treści?

Zapisz się na cotygodniowy newsletter Stacji7


Reklama

 

 


Reklama

Redakcja portalu
Redakcja portalu
zobacz artykuly tego autora >

Święta Jadwiga. Królowa Polski i patronka rodzin

Została królową Polski w wieku zaledwie 10 lat. Swoje osobiste szczęście poświęciła dla dobra Ojczyzny, którą mogła uratować tylko Unia z Litwą. Wrażliwa na los ubogich i rozmodlona. Dziś w liturgii wspominamy św. Jadwigę Królową.

Polub nas na Facebooku!

Święta Jadwiga. Królowa Polski i patronka rodzin

W krakowskim kościele oo. Karmelitów na Piasku, w narożniku kaplicy N.M.P. Piaskowej znajduje się wmurowany kamień. Osłania go gęsta, metalowa krata. Wpatrując się w niego uważnie, można dostrzec niewielkie wgłębienie, które swoim kształtem niewiele już dzisiaj przypomina, ale kilka wieków wcześniej było dokładnym odbiciem zgrabnej, dziewczęcej stópki.

Jak głosi legenda, przekazywana również przez oo. Karmelitów, ślad ten należał do Jadwigi Królowej, fundatorki kościoła na Piasku. Młodziutka królowa przychodziła osobiście nadzorować przebieg prac. Któregoś dnia, przechadzając się po placu budowy, ubrudziła sobie trzewik wapnem. Gdy jeden z kamieniarzy czyścił pantofelek Królowej, ta oparła swoją bosą stopę o leżący nieopodal kamień i zaczęła pocieszać owego człowieka, który zdawał się mocno przejęty niefortunną sytuacją. W czasie rozmowy okazało się jednak, że nie pantofelek Królowej był jego zmartwieniem, ale chora żona – nie miał pieniędzy na opłacenie lekarza i bał się, co będzie dalej, jeśli zostanie sam z gromadką dzieci. Jadwiga przejęta losem kamieniarza, podarowała mu swój pierścień na leczenie żony. Wdzięczny kamieniarz padł na kolana dziękując Bogu za dobre serce Królowej. Gdy tak się modlił, spostrzegł na kamieniu, na którym wspierała się Jadwiga ślad jej stopy, wpadł na pomysł wyrycia w kamieniu stopy Królowej i wmurowanie go w ścianę świątyni. Ile w tej legendzie prawdy, trudno dziś ocenić, ale opowieść ta dokładnie oddaje charakter polskiej Królowej, wrażliwej na losy człowieka, niosącej pomoc potrzebującym, a przede wszystkim pełniej wiary i miłości.

Dziesięcioletnia królowa

Jadwiga urodziła się 18 lutego 1374 roku, jako trzecia córka króla Węgier i Polski Ludwika Andegaweńskiego. Kiedy skończyła cztery lata, rodzice wybrali jej męża – Wilhelma Habsburga. Dzieci połączono tak zwanym ślubem warunkowym i Jadwiga została wysłana do Wiednia, aby przygotowywać się do roli jaką w przyszłości miała podjąć. Jednak rodzinne plany pokrzyżowała w roku 1382 śmierć króla Ludwika. Węgrzy posadzili na tronie starszą siostrę Jadwigi, Marię, a młodziutką księżniczkę zaprosili na tron Polski.

16 października 1384 roku odbyła się koronacja Jadwigi Andegaweńskiej na królową Polski. Miała wtedy dziesięć lat!

Miała sporo do udźwignięcia i chociaż była jeszcze dzieckiem, zdawała sobie sprawę, że odtąd losy tego kraju leżą w jej rękach. Dlatego z wielką uwagą słuchała oddanych polskiej sprawie, mądrych i wiernych mężów stanu.

Trudny wybór

Kiedy okazało się, że jedynym wyjściem z trudnej, politycznej sytuacji jest unia polsko-litewska, a tym samym jej ślub z wielkim księciem litewskim Władysławem Jagiełłą, długo modliła się pod krzyżem w wawelskiej katedrze, by podjąć właściwą decyzję. Źródła historyczne podają, że objawił się jej wtedy Chrystus, dzięki czemu zrozumiała, że od jej szczęścia osobistego (małżeństwo z ukochanym Wilhelmem, z którym znała się od lat) ważniejszy jest chrzest Litwy.

Ślub Jadwigi Andegaweńskiej z Władysławem Jagiełłą, poprzedzony chrztem księcia odbył się w katedrze na Wawelu 18 lutego 1386 roku, a 4 marca koronowano Jagiełłę na Króla Polski. Jadwiga miała wtedy zaledwie 12 lat, a jej mąż było o 23 lata starszy.

Święta Jadwiga. Królowa Polski i patronka rodzinŚwięta Jadwiga. Królowa Polski i patronka rodzin

Zasłużona dla kraju

Królowa Jadwiga stanęła na czele wojsk i przyczyniła się do ponownego przyłączenia Rusi do Polski. Odegrała ogromna rolę w konflikcie z Krzyżakami, interweniowała w sprawie ich zbrojnych ataków na Litwę, w kwestii przywłaszczenia przez nich dóbr Opolczyka w Ziemi Dobrzyńskiej i na Kujawach, spotkała się osobiście z wielkim mistrzem krzyżackim Konradem de Jungingenem, aby doprowadzić do zakończenia przelewu krwi.

Doprowadziła do zgody miedzy Władysławem Jagiełłą, a jego odwiecznym rywalem, Witoldem. Wszystkie sporne i trudne kwestie dotyczące spraw społeczno-politycznych, jak również zatargów miedzy dynastiami, były rozwiązywane z udziałem królowej, która dzięki swej łagodności i mądrości, potrafiła znaleźć wyjście z każdej sytuacji.

Ponadto Jadwiga zajęła się odnowieniem Akademii Krakowskiej, na którą przeznaczyła wszystkie swoje klejnoty i ufundowała wiele kościołów.

Późna kanonizacja

Po kilku latach małżeństwa Jadwiga urodziła upragnionego syna. Radość, jaka zagościła w ich domu z długo oczekiwanego dziedzica niestety nie trwała długo. W roku 1399 Królowa urodziła drugie dziecko, córeczkę Elżbietę, która zmarła trzy tygodnie po narodzinach.

Kilka dni później, 17 lipca odeszła również ukochana przez wszystkich Królowa, pogrążając cały kraj w żałobie. Pochowano ją w katedrze na Wawelu, a poddani zaczęli pielgrzymować do miejsca jej pochówku, by oddawać jej cześć i prosić o orędownictwo, dając tym samym dowód jej świętości.

Ze względów historyczno-rodzinnych, proces beatyfikacyjny Jadwigi rozpoczął się dopiero w XX wieku, dzięki staraniom kard. Adama Sapiehy, a później Karola Wojtyły. Jan Paweł II osobiście ogłosił Jadwigę Królową świętą, podczas uroczystej mszy świętej na krakowskich błoniach 8 czerwca 1997 roku.

Święta Jadwiga. Królowa Polski i patronka rodzin

Modlitwa

Boże w Trójcy Jedyny,

który obdarzyłeś hojnie Świętą Jadwigę darami swej łaski,

czyniąc Ją królową i matką narodu polskiego,

apostołką Ewangelii na Litwie i Rusi,

protektorką licznych dzieł miłosierdzia chrześcijańskiego,

patronką życia małżeńskiego i rodzinnego oraz odnowicielką Akademii Krakowskiej,

służącej rozwojowi wiedzy i oświaty w naszej ojczyźnie,

prosimy Cię pokornie, spraw, abyśmy ożywieni jej przykładem

i umocnieni wstawiennictwem u Ciebie

wiernie realizowali nasze powołanie głosząc Twoją chwałę

i przyczyniając się do rozwoju cywilizacji miłości w świecie.

Przez Chrystusa, Pana naszego.

Amen.

Reklama

Szukasz wartościowych treści?

Zapisz się na cotygodniowy newsletter Stacji7


Reklama

 

 


Reklama

Copy link
Powered by Social Snap