video-jav.net

Dziś Poniedziałek Wielkanocny i Śmigus-Dyngus

Z Poniedziałkiem Wielkanocnym - drugim dniem Świąt Zmartwychwstania Pańskiego - wiąże się tradycja Śmigusa-Dyngusa. Śmigus i Dyngus to dwa odrębne obyczaje, które praktykowane były jednego dnia. Dlatego z czasem ich nazwy się połączyły.

Polub nas na Facebooku!

Dyngusem nazywano datek dawany przez gospodynie mężczyznom chodzącym w Poniedziałek Wielkanocny po domach, składającym życzenia świąteczne i wygłaszającym oracje i wiersze o męce Pańskiej, czy też komiczne parodie. W zamian za to otrzymywali jajka, wędliny i pieczywo.

 

Śmigus z kolei to obyczaj polewania się wodą w Poniedziałek Wielkanocny. Stąd też nazwa “lany poniedziałek”. Zwyczaj prawdopodobnie ma korzenie pogańskie i wiąże się z radością po odejściu zimy oraz z obrzędami mającymi zapewnić urodzaj i płodność.

 

Chrześcijaństwo dodało do tego oczyszczającą symbolikę wody, a także tradycję, zgodnie z którą oblewanie wodą jest pamiątką rozpędzania tłumów, które gromadziły się w poniedziałek, rozmawiając o Zmartwychwstaniu Chrystusa.

 

W Poniedziałek Wielkanocny gospodarze o świcie wychodzili w pola i kropili je wodą święconą, żegnali się przy tym znakiem krzyża i wbijali w grunt krzyżyki wykonane z palm poświęconych w Niedzielę Palmową, co miało zapewnić urodzaj i uchronić plony przed gradobiciem. Pola objeżdżano w procesji konnej.

 

Wodą oblewano jednak przede wszystkim młode dziewczęta. Nieoblana panna była zdenerwowana i zaniepokojona, gdyż oznaczało to brak zainteresowania ze strony miejscowych kawalerów.

 

Poniedziałek Wielkanocny to drugi dzień Świąt Zmartwychwstania Pańskiego. Największe święta chrześcijańskie, takie jak Wielkanoc czy Boże Narodzenie obchodzi się przez dwa dni, aby móc głębiej rozważać te tajemnice wiary.


(KAI) maj / Warszawa

Za dużo w naszych sercach obojętności

Radzimy sobie ze wszystkim. Wydaje nam się, że niemal wszystko jest w naszych rękach. Wymyka nam się tylko Bóg. Za dużo w naszych sercach obojętności - powiedział w Wielki Czwartek ordynariusz diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej. Bp Edward Dajczak, podczas Mszy Wieczerzy Pańskiej w koszalińskiej katedrze.

Polub nas na Facebooku!

– Zanim zaczniemy medytować nad tym co ma się w nas stać, musielibyśmy pomyśleć o siostrach i braciach z Koszalina, których tu, ani w żadnej świątyni nie ma. Którzy nie rozumieją, co Jezus czyni. Musielibyśmy pomyśleć o wszystkich naszych chwilach, w których moglibyśmy być z Jezusem, ale nie jesteśmy. Za dużo w naszych sercach obojętności – mówił bp Dajczak.

Bp Dajczak zaznaczył, że jako ludzie staramy się kontrolować wszystko. Nigdy jednak człowiek nie będzie miał wpływu na Boga i jego ogromną miłość. – Jesteśmy ludźmi, którzy są zanurzeni w biegu życia. Radzimy sobie ze wszystkim. Wydaje nam się, że niemal wszystko jest w naszych rękach. Tworzymy wszystko, co nam w tym świecie umila czas, co jest przyjemne, jest piękne. Rozwój techniki jest oszałamiający. Wymyka nam się tylko Bóg. Nie jesteśmy w stanie nim sterować. Nie jesteśmy w stanie zatrzymać jego miłości. I to jest powód również odrzucenia, ponieważ ta miłość, która przenika nasze serca nie może nie sięgać naszej codzienności – zauważył duchowny.

Bp Dajczak nawiązał do słów ojca świętego Benedykta XVI, który w jednym ze swoich kazań stwierdził, że dokładniejszy przekład słów modlitwy z jej greckiego oryginału brzmiałby „chleba naszego istotnego, daj nam dzisiaj”.

– Ten świat ma taki zapas żywności, że nie każe się rolnikom uprawiać ziemi. I na tym świecie ludzie umierają z głodu. W okrutnych mękach. Nie z powodu braku żywności, tylko z powodu braku serca i człowieczeństwa. Z powodu tego, że w człowieku jest za mało człowieka. Że jakieś prawa ekonomii są ważniejsze od życia. To okrucieństwo współczesnego świata, o którym on milczy. Gdyby wszyscy chrześcijanie to wołanie modlitewne zamieniali jeszcze piękniej w życie. Przecież byłoby inaczej – powiedział biskup.

– Myślę, że warto by zmienić w odbiorze to rozesłanie po Eucharystii – „idźcie, spełniona ofiara”. Ono jest prawdziwe, ale jeszcze prawdziwsze jest „idźcie, i zanieście gdzieś tę miłość”. Ona się w was zaczęła na nowo, nakarmiliście się nią – podsumował kaznodzieja.
arw / Koszalin