Oswajanie dojrzałości

Czy dojrzałość da się zmierzyć? A jeżeli tak, to czy po takim egzaminie można dostać zaświadczenie o tym, że jest się już dojrzałym? Młodzi naznaczeni pieczęcią sakramentu dojrzałości i trzymający w rękach świadectwo maturalne, w starciu z dorosłością okazują się jednak trochę… zagubieni.

Ks. Marcin Filar
Ks. Marcin
Filar
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

Trzeba osobiście…

Obecny czas to dla wielu młodych przejście jednego lub drugiego z tych etapów dojrzałości. Młodsi przyjmują sakrament bierzmowania w warunkach narzuconych przez epidemię, starsi starają się zrealizować kolejne powtórki materiału do matury… w podobnych warunkach. Prawdopodobnie ani jedni, ani drudzy nie patrzą na te wydarzenia w perspektywie dojrzałości, bo to słowo jest odmieniane przez wszystkie przypadki raczej przez innych: przez księdza przygotowującego do bierzmowania, przez nauczycieli prowadzących zdalne konsultacje, przez rodziców, żywiących nadzieję na moc sprawczą swoich słów. Nie ma jednak jednej drogi do dojrzałości, na którą można by jeden za drugim wprowadzić wszystkich młodych. Nie ma takiego certyfikatu, który by ją potwierdzał. Tą drogę trzeba przejść samemu, a kolejne etapy – przygotowanie najpierw do bierzmowania (porządek łaski), a później do matury (porządek wiedzy) – mogą zostać zaliczone tylko osobiście. Mogą też pozostać „zaliczone” i… zupełnie niewykorzystane.

 

Zdobyte w teście maturalnym punkty mogą świadczyć o wyuczeniu się pewnych treści. Książeczka do bierzmowania wypełniona podpisami może przekazać informację o sumienności lub determinacji. Ani jedno ani drugie nie mówi jednak o tym, jaki człowiek kryje się za tym rezultatem i czy się z nim identyfikuje. Pierwszy krok do dojrzałości to świadomość siebie.

…poznać siebie…

Każdy, kto miał styczność z przygotowaniem do bierzmowania lub przygotowaniem do matury, ma świadomość, że w mniejszym lub większym stopniu te procesy są obarczone ryzykiem próby ujednolicenia młodych. Włożenia ich w pewne ramy, przyłożenia do linijki, która ma wskazywać, czy dojrzałość już jest, czy jeszcze jej nie ma. Niestety – nie tędy droga. Zdobyte w teście maturalnym punkty mogą świadczyć o wyuczeniu się pewnych treści. Książeczka do bierzmowania wypełniona podpisami może przekazać informację o sumienności lub determinacji. Ani jedno ani drugie nie mówi jednak o tym, jaki człowiek kryje się za tym rezultatem i  – co najważniejsze – czy się z nim identyfikuje. Pierwszy krok do dojrzałości to świadomość siebie. Nie tylko poznanie otaczającej rzeczywistości, nie tylko podporządkowanie się regułom, które w niej panują, ale przede wszystkim oswojenie jej. Przygotowanie do bierzmowania musi być „moje”. Pragnienie zdania matury musi być „moje”. Nie rodziców, nie księdza, nie grupy znajomych. A żeby takie było, podstawą przygotowania zarówno do bierzmowania, jak i do decyzji życiowych związanych ze zdaniem matury jest odpowiedź na pytanie: „Kim jestem?” Dopiero wtedy przygotowanie dotknie nie tylko wymiaru intelektualnego, lecz wszystkich sfer życia, które są równie ważne dla dojrzałości: nazywania i przeżywania swoich emocji, funkcjonowania w relacjach z innymi ludźmi, brania odpowiedzialności za swoje słowa i decyzje, radzenia sobie z porażkami.

 

…i tworzyć rzeczywistość

Sakrament bierzmowania jest nie tylko wzięciem odpowiedzialności za swoje życie wiary – łaska Ducha Świętego uzdalnia człowieka do tego, żeby to życie kształtować. Egzamin maturalny jednym przyda się mniej, innym bardziej, jednak najważniejszy jego wymiar to świadome podejmowanie decyzji dotyczących przyszłości. I w jednym i w drugim chodzi o to, aby w swoim życiu i relacjach nie być biernym obserwatorem, ale tym, który świadomie realizuje swoje cele. Jako katecheta i duszpasterz młodzieży obserwuję czasem, gdy uczniowie na prośbę o wyrażenie swojego zdania reagują… wpisaniem pytania w przeglądarkę internetową. Tak jakby ich zdanie się nie liczyło, musiało zostać podporządkowane forom internetowym i wynikom wyszukiwania. Człowiek dojrzały nie tylko wie, kim jest – wie też, że jego miejsce w świecie (wspólnocie, Kościele, społeczności) jest jedyne w swoim rodzaju i  dzięki niemu może ten świat wokół siebie kształtować po swojemu. Ma prawo mieć własne zdanie – jest tego świadom i umie wyrazić je tak, aby z szacunkiem i wrażliwością potraktować także wolność innych. Odwaga, zapał, pomysł na życie – w tym powinna wyrażać się dojrzałość młodego człowieka wchodzącego w dorosłość. I jest ona obecnie ogromnym zadaniem zarówno dla młodych – aby umieli wejść na tę drogę po swojemu, jak i dla ich wychowawców – aby wskazali im kierunek do dojrzałości, ale na żadnym etapie nie próbowali ich tam poprowadzić trzymając za rękę.

 

Ks. Marcin Filar

Ks. Marcin Filar

Kapłan Archidiecezji Krakowskiej, pochodzi z Rabki-Zdroju,
od lat związany z Ruchem Apostolstwa Młodzieży.
Obecnie duszpasterz w Sanktuarium Matki Bożej Myślenickiej
oraz katecheta w technikum i szkołach zawodowych.
Pomysłodawca i koordynator akcji modlitewnej #panamska10,
pracuje w zespole medialnym ŚDM Archidiecezji Krakowskiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >

Reklama

Szukasz wartościowych treści?

Zapisz się na cotygodniowy newsletter Stacji7


Reklama

 

 


Reklama

Ks. Marcin Filar
Ks. Marcin
Filar
zobacz artykuly tego autora >

7 wskazówek dla nowo wyświęconych księży

W kilkunastu diecezjach 30 maja odbyły się święcenia kapłańskie. Oto kilka wskazówek dla nowych księży od ich biskupów. Dedykujemy je wszystkim kapłanom.

Redakcja portalu
Redakcja portalu
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

Poniższe cytaty są cytatami z homilii wygłoszonych w czasie święceń kapłańskich.


Świat potrzebuje kapłanów głoszących orędzie nadziei i ukazujących, skąd przychodzi definitywny ratunek. Wymowny jest gest wyciągniętych rąk kapłana odmawiającego modlitwę dnia. On przypomina wyciągnięte ręce Zbawiciela na krzyżu, który chce wszystkich pociągnąć do siebie.

bp Andrzej Jeż


Odważnie i radośnie, ale z wielką pokorą ruszajcie w drogę. To ten czas. To wasz czas, to nasz czas, to czas Kościoła, który nam został ofiarowany. Ruszajcie w drogę, aby cierpliwie siać słowo Boże, sprawować sakramenty i dawać świadectwo miłości.

bp Wiesław Śmigiel


Tylko stawanie się jak Jezus, pozwoli wam bezgranicznie służyć Panu, być kapłanami prawymi, gotowymi do wyrzeczenia, do podejmowania każdego zadania i każdej posługi na chwałę Bożą i dla zbawienia innych.

abp Tadeusz Wojda


Słowa Jezusa Chrystusa głosimy we właściwy sposób tylko wtedy, gdy trwamy w komunii, we wspólnocie Jego ciała, którym jest Kościół. Posłuszeństwo wyraża się w tym, że wierzymy z Kościołem, że mówimy i myślimy w jedności z Kościołem, że razem z nim służymy. Zawiera się w tym zawsze również i to, co Jezus zapowiedział św. Piotrowi: «Poprowadzą cię, dokąd nie chcesz». Zgoda na to, by nas poprowadzono tam, dokąd nie chcemy, stanowi istotny wymiar naszej służby, ale to właśnie czyni nas prawdziwie wolnymi.

bo Jan Wątroba


Głoszenie Dobrej Nowiny odbywa się pośród zmagań, przeciwności i prześladowań lecz zadaniem neoprezbiterów jest dbać o to, by słowo Boże nie uległo skrępowaniu. Łączcie swe życie z Eucharystią, która będzie stawała się źródłem i szczytem kapłańskiego życia.

abp Marek Jędraszewski


Świat potrzebuje kapłanów z pogłębioną duchowością. Epidemia koronawirusa przypomniała Kościołowi o jego podstawowym zadaniu, jakim jest głoszenie wiary. Współczesny człowiek wyjdzie poraniony z tej sytuacji i dlatego potrzebny jest kapłan, który da poczucie bezpieczeństwa i pokaże drogę ku Chrystusowi.

bp Henryk Tomasik


Oby nikt was nie żałował czasu na modlitwę przed Jezusem eucharystycznym. Ufam, że waszym pragnieniem jest bycie świętymi kapłanami, a świętość zdobędziecie przez żywy kontakt z Chrystusem eucharystycznym.

abp Adam Szal


os, KAI/Stacja7

Redakcja portalu

Redakcja portalu

Zobacz inne artykuły tego autora >

Reklama

Szukasz wartościowych treści?

Zapisz się na cotygodniowy newsletter Stacji7


Reklama

 

 


Reklama

Redakcja portalu
Redakcja portalu
zobacz artykuly tego autora >
Copy link
Powered by Social Snap