video-jav.net

Giganci Kościoła. Piotr i Paweł

Każda korporacja buduje swój wizerunek kolekcjonując i nagłaśniając kolejne swoje sukcesy. Jednocześnie maskuje głęboko wszelkiego rodzaju porażki. Tymczasem przeglądając Nowy Testament, zapis dziejów pierwotnego Kościoła, mamy do czynienia z czymś dokładnie odwrotnym: jest to pracowicie zebrany katalog słabości i upadków ojców założycieli.

Szymon Hiżycki OSB
Szymon
Hiżycki OSB
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

Giganci Kościoła. Piotr i Paweł

Giganci Kościoła. Piotr i Paweł

Rekonstrukcja twarzy świętego Pawła

Co ciekawe nie są to księgi spisane przez wrogie Kościołowi media, ale owoc mrówczej pracy Apostołów. Łatwiej bowiem w Ewangeliach znajdziemy opis zdrady Judasza niż jakieś szczegóły biograficzne dotyczące Apostołów. Dzieje Apostolskie niemal zupełnie ignorują prace uczniów Jezusa na Wschodzie, natomiast dużo miejsca poświęcają wrogiej Kościołowi działalności Szawła, bądź jego trudnemu charakterowi w relacjach ze współpracownikami. Nie znamy drogi Piotra do Rzymu ani szczegółów jego chwalebnego męczeństwa, ale bardzo często spotykamy się ze świadectwami jego zdrady na podwórzu domu arcykapłana. Przyznajmy: dość to osobliwy PR! Nowy Testament w centrum stawia łaskę Boga, darmo dany dar, który na słabości i wyznaniu własnej grzeszności buduje gmach zbawienia i wiecznej wspólnoty człowieka z Bogiem. Piotr i Paweł, jak to już była mowa wyżej, są klasycznymi modelami takiego działania Bożego.

A przecież tak naprawdę nic ich nie łączyło. Prosty rybak z galilejskiej wioski, z okropnym akcentem, brakiem wykształcenia; ot, zwykły mieszkaniec Galilei pogan. Z drugiej strony subtelny teolog, rzymski obywatel, członek elity intelektualnej. Tym, co ich połączyło i zmieniło ich życie, było jedno spotkanie i doświadczenie własnej słabości.

Giganci Kościoła. Piotr i Paweł

Piotr – Skała

Chrystus nazwał Szymon Skałą – Piotrem. Dziwna to jednak skała, która uległa skruszeniu zaraz przy pierwszej próbie; i aby wstyd był jeszcze większy, wystraszył się słabej kobiety.

„Szymonie, Szymonie, oto szatan domagał się, żeby was przesiać jak pszenicę; ale Ja prosiłem za tobą, żeby nie ustała twoja wiara. Ty ze swej strony utwierdzaj twoich braci”. On zaś rzekł: “Panie, z Tobą gotów jestem iść nawet do więzienia i na śmierć”. Lecz Jezus odrzekł: “Powiadam ci, Piotrze [czyli Skało! – SH], nie zapieje dziś kogut, a ty trzy razy wyprzesz się tego, że Mnie znasz”. (Łk 22,31-33)

Utwierdzaj braci: bo nie jest to zadanie supermena, ale człowieka jak inni, takiego który zna ich słabości, bo sam zstąpił do własnych otchłani i zasmakował upokorzenia własną niemocą. Szymon powoli przemieniał się w Piotra, a kiedy wreszcie tak się stało, to

wynoszono też chorych na ulicę i kładziono na łożach i noszach, aby choć cień przechodzącego Piotra padł na któregoś z nich. (Dz 5,15)

Powiedzmy sobie: całkowita zmiana, która zaszła w tym człowieku, zaczęła oddziaływać także na zewnątrz w takich zwykłych gestach. Skała nie miażdży już własnym ciężarem; nawet jej cień uzdrawia. I z ludźmi, którzy są z Bogiem zżyci chyba tak właśnie jest: ich wielkość jest delikatna i zarazem mocna.

Giganci Kościoła. Piotr i Paweł

Listy Pawła

Paweł należał do elity intelektualnej. A jednak nie uchroniło go to od pomyłki i błędnej interpretacji tekstów biblijnych zapowiadających przyjście Mesjasza. Aż po prostu wstyd, że on, który zęby zjadł na egzegezie biblijnej, dał się w tym polu pokonać niewykształconym wieśniakom z Galilei!

Giganci Kościoła. Piotr i Paweł

Św. Paweł uzdrawia kalekę w Listrze. Karel Dujardin, 1663

Mało tego, jego niejasny udział w śmierci Szczepana… Czy z takim człowiekiem można jeszcze rozmawiać? Więcej: czy z takim kimś można pokazać się publicznie i powierzyć mu jakieś odpowiedzialne kościelne zadanie? Tym bardziej, że wszyscy przecież wiedzą, kim był wcześniej!

Aby zaś nie wynosił mnie zbytnio ogrom objawień, dany mi został oścień dla ciała, wysłannik szatana, aby mnie policzkował – żebym się nie unosił pychą. Dlatego trzykrotnie prosiłem Pana, aby odszedł ode mnie, lecz [Pan] mi powiedział: “Wystarczy ci mojej łaski. Moc bowiem w słabości się doskonali”. Najchętniej więc będę się chlubił z moich słabości, aby zamieszkała we mnie moc Chrystusa. (2 Kor 12,7-9)

W takim klimacie powstają listy Pawła: uznania tego, że wcześniej się mylił i postępował źle i wszystkiego dopiero musi zacząć uczyć się na nowo. Ale to wszystko, co było dla mnie zyskiem, ze względu na Chrystusa uznałem za stratę (Flp 3,7). Paweł chlubi się ze swoich słabości, co nie oznacza, że tkwi w nim jakaś postawa roszczeniowa. Nazywa zło przez siebie popełnione po imieniu i szczerze za nie pokutuje. Jego pokutą jest praca na rzecz Kościoła, praca owocna, bo przyłączająca do wspólnoty uczniów Chrystusa całe narody. Czy możemy w takich kategoriach pomyśleć o naszym zadośćuczynieniu za nasze grzechy?

Moc pokuty

Dzieje Piotra i Pawła przypominają nam o mocy pokuty; prawdziwą tragedią chrześcijanina nie jest grzech, ale brak skruchy.

Piotr i Paweł to giganci pokuty i zadośćuczynienia; jeśli czegoś im zazdroszczę, to odwagi w ich stawaniu twarzą w twarz ze swoimi słabościami.

Historia ich życia, to opowieść o tym, że łaska zawsze może więcej, a chęć naprawy zła i tęsknota za Bogiem, nigdy nie pozostają bez odpowiedzi ze strony Pana Boga. Niech Piotr i Paweł wyproszą nam u Boga łaskę owocnej pokuty za nasze grzechy i odwagę w nazwaniu naszych słabości po imieniu.

Szymon Hiżycki OSB

Szymon Hiżycki OSB

Benedyktyn, najmłodszy opat w powojennej historii Tyńca, doktor teologii, specjalista z zakresu starożytnego monastycyzmu. Miłośnik literatury klasycznej i Ojców Kościoła.

Zobacz inne artykuły tego autora >
Szymon Hiżycki OSB
Szymon
Hiżycki OSB
zobacz artykuly tego autora >

Piotr i Paweł. Dwóch największych Apostołów

Uroczystość dwóch największych Apostołów - Piotra i Pawła Kościół obchodzi 29 czerwca. Św. Piotr był uczniem wybranym przez Jezusa do pełnienia posługi prymatu w Kościele. Gorliwość misyjna św. Pawła sprawiła, że bardzo wielu miejscach głosił Ewangelię i zakładał Kościoły. Zyskał miano "Apostoła Narodów". Obaj przez swoje męczeństwo są związani z Rzymem

Polub nas na Facebooku!

Uroczystość świętych Apostołów Piotra i Pawła już od połowy III wieku obchodzona jest wspólnie 29 czerwca. Obaj Apostołowie ponieśli śmierć męczeńską w Rzymie w czasie prześladowania za cesarza Nerona. Piotr zginął około 64 r. Tradycja głosi, że został ukrzyżowany. Apostoł jednak wyznał, że nie jest godny umrzeć jak Jezus. Dlatego też został przybity do krzyża głową w dół. Paweł, przez jakiś czas więziony w Rzymie, został ścięty mieczem około 67 r.

Posługa apostolska Piotra i Pawła w Rzymie oraz poniesione tam męczeństwo sprawiły, że Kościół Rzymski nabrał kluczowego znaczenia w chrześcijaństwie. Biskup Rzymu, następca św. Piotra oraz spadkobierca tradycji apostolskiej św. Pawła cieszy się pierwszeństwem i władzą biskupią w całym Kościele. Św. Piotr – pierwszy biskup Rzymu – jest uznawany za pierwszego w gronie Apostołów otrzymał od Jezusa specjalną władzę określaną mianem prymatu. Jego następcy, papieże, są obdarzeni łaską nieomylności w oficjalnym i uroczystym nauczaniu całego Kościoła w sprawach wiary i moralności. Sprawują też najwyższą władzę kościelną wynikającą z przywileju prymatu.

Na znak łączności biskupów ze Stolicą Apostolską w uroczystość św. Piotra i Pawła papież wręcza metropolitom paliusze. Są to koliste wstęgi w kształcie naszyjnika, ozdobione sześcioma krzyżami i wykonane z białej wełny. Baranki, od których pochodzi wełna, zostają pobłogosławione każdego roku 21 stycznia, w dniu św. Agnieszki. Papież nakłada paliusze arcybiskupom metropolitom mianowanym w ostatnim okresie. Paliusze są symbolem władzy, jaką zgodnie z prawem metropolita pozostający w komunii z Kościołem Rzymu obejmuje w swojej metropolii. Arcybiskup metropolita zakłada paliusz tylko na terenie swojej własnej archidiecezji podczas uroczystej liturgii.

Piotr i Paweł. Dwóch największych Apostołów

“Święty Piotr”, olej na płótnie, Paolo Basenzi, XVII w.

Św. Piotr – pierwotnie Szymon – pochodził z Betsaidy nad Jeziorem Galilejskim. Podobnie jak jego ojciec i brat był rybakiem. Był człowiekiem żonatym, po ślubie mieszkał w Kafarnaum. Być może pierwotnie był uczniem św. Jana Chrzciciela. W chwili powołania Jezus nadał mu nowe imię – Piotr, to znaczy Skała. Jako pierwszy, w imieniu wszystkich Apostołów, uznał w Jezusie Mesjasza. Na pytanie Jezusa: “A wy za kogo mnie uważacie?”, Piotr odpowiedział: “Ty jesteś Mesjasz, syn Boga Żywego”. Wówczas usłyszał: “Ty jesteś Piotr, Skała, i na tej Skale zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą. I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie”. Wielokrotnie Ewangelie ukazują szczególną pozycję Piotra w gronie Apostołów. Często wypowiada się w imieniu wszystkich Apostołów, jest świadkiem największych cudów: przemienienia i wskrzeszenia córki Jaira. W tzw. “katalogach Apostołów” (np. Mt 10,1-4) zawsze jest wymieniany na pierwszym miejscu. Często też w Piśmie św. pojawia się zwrot “Piotr i Aposotołowie”, który podkreśla jego szczególną rolę. Po zmartwychwstaniu Jezusa pierwszy z Apostołów wszedł do pustego grobu. Później to jemu właśnie Jezus powiedział “Paś owce, paś baranki moje”, mimo, że gdy Jezus był sądzony i skazany na śmierć, Piotr trzykrotnie się Go zaparł. Te wszystkie świadectwa wskazują na prymat św. Piotra.

Działalność misyjną Piotr prowadził w Samarii, Liddzie, Jaffie, Cezarei Nadmorskiej. Później wędruje do Antiochii, następnie do Azji Mniejszej a wreszcie Rzymu, gdzie założył gminę chrześcijańską i był jej pierwszym biskupem. Tam podczas prześladowań za cesarza Nerona został aresztowany i poniósł śmierć męczeńską ukrzyżowany głową w dół, prawdopodobnie ok. 64 r. Nad jego grobem w IV w. za czasów Konstantyna Wielkiego wzniesiono kościół, który po różnych przebudowach ostatecznie przybrał postać obecnej Bazyliki św. Piotra. Napisał 2 listy apostolskie, które weszły do kanonu Nowego Testamentu.

Kult św. Piotra trwa od początków Kościoła. Nad jego grobem zbudowano kościół, który stopniowo przybrał postać Bazyliki św. Piotra. Od 1377 roku przy tej świątyni mieszkają biskupi rzymscy. Obecna świątynia jest dziełem wielkich mistrzów z lat 1506 – 1667. Po podpisaniu między Stolicą Apostolską a Republiką Włoską paktów laterańskich niecałe pół kilometra kwadratowego wokół Bazyliki jest terenem miasta-państwa Watykan. Rocznie miejsce kultu św. Piotra nawiedza blisko 8 milionów pielgrzymów i turystów. Bazylika św. Piotra nie jest jednak katedrą rzymską. Tę honorową rolę pełni Bazylika św. Jana na Lateranie.

Piotr i Paweł. Dwóch największych Apostołów

“Święty Paweł”, olej na płótnie, El Greco, 1605r.

Św. Paweł nosił przed nawróceniem imię Szaweł. Urodził się w Tarsie między 5 a 10 rokiem po Chrystusie. Pochodził z rodziny żydowskiej, posiadał jednak również obywatelstwo rzymskie. Należał do stronnictwa faryzeuszy. Był uczniem jednego z najwybitniejszych nauczycieli żydowskich – Gamaliela. Jako faryzeusz był zaciętym wrogiem Kościoła. Nawrócił się ok. 35 r. w drodze do Damaszku, gdy został powalony na ziemię, ukazał mu się Jezus i usłyszał głos: “Szawle, Szawle, dlaczego Mnie prześladujesz?”.

Po cudownym nawróceniu przez trzy lata przebywał w Damaszku, później na krótko odwiedził Jerozolimę, gdzie spotkał się z innymi Apostołami. Odbył trzy wielkie podróże misyjne, w których dotarł do wielu miast pogańskich w Azji Mniejszej, a nawet Grecji. Z niektórych fragmentów jego listów wynika także, że już po nawróceniu miał doświadczenia mistyczne.

Z powodu gorliwości apostolskiej jego życie wielokrotnie wystawione było na niebezpieczeństwo. Aresztowany w Jerozolimie w 60 r. spędził najpierw dwa lata w więzieniu w Cezarei, a po odwołaniu się do cezara, został przewieziony do Rzymu. Tam kilka lat spędził w areszcie domowym. Uwolniony z braku dowodów jakiejkolwiek winy odbył prawdopodobnie kolejną podróż do Hiszpanii i na Kretę. Ponownie został aresztowany poniósł w roku 67 śmierć męczeńską. Jako obywatel rzymski nie był torturowany, lecz został ścięty mieczem. Jako datę śmierci Apostoła podaje się 29 czerwca. Już Konstantyn Wielki po roku 330 na miejscu męczeństwa św. Pawła wystawił świątynię. Znajduje się ona już poza murami starożytnego Rzymu i nosi nazwę Bazylika św. Pawła za Murami.

Św. Paweł pozostawił po sobie 13 listów, które należą do kanonu Pisma św. Dzięki świetnemu wykształceniu potrafił też nawiązać dialog z myślicielami pogańskimi, co stworzyło nowe możliwości ewangelizacji wśród pogan. Jest nazywany Apostołem Narodów.


mlk (KAI) / Warszawa