video-jav.net

Szwajcaria – Szwecja. Wyrównany bój

Pojedynek Szwecji i Szwajcarii w ⅛ finału mistrzostw świata nie jest raczej meczem, który przyciągnie miliony kibiców przed telewizory

Jacek Liberacki
Jacek
Liberacki
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

Dwie niezbyt medialne reprezentacje, pozbawione największych gwiazd piłki, które nigdy w historii futbolu nic nie osiągnęły. Mało kto się jednak takiego meczu w ogóle spodziewał w tej fazie turnieju, pierwsze miejsce w cuglach mieli zająć Niemcy, nie Szwecja. Szwajcarzy, w przeciwieństwie do Meksykanów, mieli szczęście i mimo kiepskiego meczu z Kostaryką trafili na rywala w swoim zasięgu.

Zapowiada się na bardzo wyrównany bój, bukmacherzy trochę więcej szans na zwycięstwo dają właśnie Helwetom. Dla obu tych reprezentacji awans do ćwierćfinału mundialu byłby największym sukcesem od kilkudziesięciu lat, Szwajcaria ostatnio tak daleko dotarła w 1954 roku.

Drużyna Vladimira Petkovicia w meczu otwarcia sensacyjnie zremisowała z faworyzowaną Brazylią, po raz kolejny zadając kłam wyświechtanemu już powiedzeniu, że Szwajcarska obrona jest tak dziurawa jak tamtejsze sery. Jedyną bramkę “Czerwoni Krzyżowcy “ stracili po genialnym strzale Coutinho sprzed pola karnego, sami odpowiedzieli golem po dośrodkowaniu z rzutu rożnego. Ten punkt okazał się dla nich bardzo cenny. Najważniejszy dla Szwajcarów był mecz z Serbią, i to nie tylko ze względu na sytuację w tabeli.

 

Wiadomo, że Szwajcaria jest krajem wieloetnicznym, są tam aż 4 języki urzędowe, a grup narodowych pewnie 5 razy więcej. W samej kadrze na mundial znaleźli się gracze pochodzenia kongijskiego, kameruńskiego, chorwackiego, znalazło się też kilku Albańczyków, którzy uznają niepodległość Kosowa. Odmienne zdanie na ten temat panuje wśród Serbów, którzy w dodatku nie darzą mieszkańców Albanii wielką sympatią. Smaczku całej sprawie przed meczem dodawał fakt, że trener Szwajcarów Vladimir Petkovic sam jest Serbem. Podczas meczu nie było jednak mowy o sabotażu gry swojej drużyny przez trenera, to spotkanie w opinii licznych ekspertów było najlepszym meczem mistrzostw, a  Xherdan Shaqiri w ostatniej akcji zdobył zwycięskiego gola dla Szwajcarii, co praktycznie przesądziło o awansie jego drużyny. Tak się akurat złożyło, że zarówno Shaqiri, jak i zdobywca pierwszego gola Granit Xhaka są z pochodzenia Albańczykami i po strzelanych bramkach tworzyli z rąk wizerunek dwóch orłów, czyli herbu Albanii, by sprowokować obrażających ten kraj przez cały mecz serbskich kibiców. To głupie zachowanie omal nie wykluczyło ich z gry w dwóch kolejnych meczach, a więc i w ⅛ finału, ostatecznie FIFA oszczędziła ich i nałożyła jedynie kary finansowe. Obaj są przecież najważniejszymi elementami tej szwajcarskiej maszyny i na mundialu dają drużynie bardzo dużo, strata tych zawodników byłaby bardzo bolesna.

 

Granit Xhaka to podstawowy gracz Arsenalu Londyn, który przy dużej pracowitości w odbiorze jest dodatkowo znakomitym rozgrywającym. Jego największą zaletą są atomowe uderzenia z lewej nogi, którymi pokonał już niejednego golkipera na Wyspach. Jego starszy brat Taulant reprezentuje zresztą Albanię i bracia wystąpili nawet przeciwko sobie na Euro 2016. Z kolei o karierze Xherdana Shaqiriego mówi się, że wygląda jak wymarzona droga na szczyt nastoletniego chłopaka, tylko że odwrócona do góry nogami. W bardzo młodym wieku Shaqiri przeniósł się do Bayernu Monachium, gdzie wykazywał potencjał, ale jeszcze nie miał na tyle umiejętności, by grać w pierwszym składzie, więc został oddany do Interu Mediolan. Występy w Serie A również nie były zachwycające w jego wykonaniu. Inter szybko oddał go do Stoke, zespołu Premier League, którego zawodnikiem jest do teraz. W historii od tyłu Shaqiri paroma udanymi sezonami w barwach angielskiego średniaka wywalcza sobie transfer do czołowego włoskiego klubu, gdzie z miejsca staje się największą gwiazdą. Po jednym sezonie walkę o Shaqiriego wygrywa wielki Bayern Monachium, który po paru pięknych sezonach daje mu odejść na stare lata do jego miasta, do Basel. Prawdziwa kariera Shaqiriego okazała się nieco rozczarowująca, nie wykorzystał on w pełni swojego potencjału i nie został taką gwiazdą, jaką miał być. Teraz jednak może być czas na powrót do poważniejszej piłki, bo po spadku swojego Stoke Shaqiri na pewno nie będzie chciał grać w drugiej lidze angielskiej, a na brak chętnych klubów nie narzeka, bo już zainteresowanie sygnalizuje parę niezłych angielskich drużyn i Borussia Dortmund. Shaqiri to piłkarz, który gra niezwykle efektownie. Jeśli drybluje, to ośmiesza obrońców, jeśli strzela gole, to są to zazwyczaj gole miesiąca. Wiele można mu zarzucić, ale trzeba przyznać, że Szwajcar to piłkarz nietuzinkowy i ciężko znaleźć zawodnika o podobnym stylu gry, a nawet o podobnym wyglądzie. Shaqiri mimo niskiego wzrostu jest jednym z najlepiej zbudowanych piłkarzy, sylwetką przypomina bardziej kulturystę niż skrzydłowego. W reprezentacji to on od lat jest największą gwiazdą, wielkie show zrobił 4 lata temu na mundialu w Brazylii, kiedy w pojedynkę pokonał Honduras zdobywając hat-tricka.

 

Dzisiaj Szwajcaria i tak przystępuje do meczu osłabiona dwoma zawodnikami. Zawieszenia uniknęli Shaqiri i Xhaka, ale dwaj ważni obrońcy, Fabian Schar i Stephan Lichtsteiner nie zagrają z powodu nadmiaru żółtych kartek. Bardziej boli chyba strata tego drugiego. “Liechtenstein”, jak powiedział o nim Dariusz Szpakowski komentując finał Ligi Mistrzów Barcelona – Juventus, przez wiele lat był podstawowym obrońcą “Starej Damy”, a od przyszłego sezonu będzie klubowym kolegą Xhaki w Arsenalu, od dawna jest też kapitanem reprezentacji. Zastąpi go teoretycznie gorszy Michael Lang, choć on też miał swoją chwilę chwały. W ubiegłej edycji Ligi Mistrzów FC Basel dwa razy sensacyjnie pokonało oba klub z Manchesteru, City i United, w obu tych meczach zwycięskiego gola zdobył właśnie prawy obrońca Lang. Jeśli taki scenariusz powtórzy się ze Szwecją, to wszyscy zapomną o Lichtsteinerze, a Lang zostanie bohaterem Szwajcarów i mieszkańców Szwajcarii różnych narodów.

Jacek Liberacki

Jacek Liberacki

Zobacz inne artykuły tego autora >
Jacek Liberacki
Jacek
Liberacki
zobacz artykuly tego autora >

Meksyk. Pod okiem Matki z Guadalupe

Kraj, w którym papież Polak dostał mandat karny za to, że był w sutannie. Kraj okupiony krwią męczenników

Aneta Liberacka
Aneta
Liberacka
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

Prześladowania

Meksyk przed 1821 r. był krajem żyjącym w blasku Matki Bożej z Guadalupe. Kościół w tamtym czasie, bardzo mocno przyczynił się do rozwoju kraju, przemysłu, handlu, a nade wszystko edukacji. Jako jedyna instytucja troszczył się o los indian. Niestety w roku 1821, kiedy został ogłoszony republiką a władzę przejęli masoni, wówczas zaczęły się krwawe represje. Szczególne prześladowania katolików miały miejsce w latach 1924-1935, kiedy władzę nad państwem objął Plutarco Elias Callesa, który sam siebie nazywał “osobistym wrogiem Boga i antychrystem”. Decyzją prezydenta Callesa, z kraju zostali wypędzeni wszyscy biskupi i zagraniczni księża. Księża z Meksyku zostali pozbawieni prawa noszenia sutanny. Skonfiskowano cały majątek Kościoła. Meksykanie nie mogli nawet używać na pożegnanie słowa Adios (z Bogiem).

Mimo tych represji, księża potajemnie sprawowali Eucharystię i udzielali sakramentów. W latach 1915-1937, zamordowano 22 kapłanów, beatyfikowanych później przez Jana Pawła II.

 

Jan Paweł II w Meksyku

To właśnie Jan Paweł II wybrał Meksyk, jako pierwszy kraj, do którego wybrał się w zagraniczną podróż. Ta pielgrzymka i ten wybór były dla Meksykanów powiewem Ducha, wiary i siły. Jan Paweł II potem odwiedził ten kraj jeszcze czterokrotnie. Entuzjazm i atmosfera spotkania papieża z tymi ludźmi, była bardzo podobna do tej, która była charakterystyczna dla wizyt Jana Pawła II w Polsce. Meksykanie całym sercem kochali i kochają papieża Polaka. Każdy, kto w Meksyku miał okazję jechać taksówką, łatwo może zauważyć, że są tam przyczepione dwa wizerunki: Matki Bożej z Guadalupe i Jana Pawła II. Meksykanie, którzy usłyszą, że rozmawiają z Polakami natychmiast traktują nas jak trafnie to powiedział bp Mering:  “jakbyśmy byli promieniem odbitym od świętości Jana Pawła II.”

Matka Boża z Guadalupe

Głównym celem pielgrzymowania do Meksyku jest dla wszystkich pielgrzymów oczywiście Matka Boża z Guadalupe. Bazylika Matki Bożej z Guadalupe jest najczęściej odwiedzanym sanktuarium na świecie. Co roku przyjeżdża tam ok. 20 milionów pielgrzymów z całego świata. Wizerunek Matki Bożej, który pojawił się na płaszczu Juana Diego, kryje wiele tajemnic, które ciągle są odkrywane, jedną z nich jest odbicie z źrenicy Matki Bożej mężczyzny z brodą, podobnego do wizerunku Juana Diego.

Meksyk dziś

Meksyk dziś to kraj, który nadal dręczony jest problemami i konfliktami. Obok Kolumbii, jest zaliczany do najbardziej niebezpiecznych krajów świata. Działają tam liczne kartele narkotykowe, wszędzie obecna jest korupcja, napady rabunkowe, szczególnie na świątynie to codzienność. Niestety obserwuje się także duchową zapaść. Mimo, że prawie 90 proc. społeczeństwa to katolicy, nasila się rozpad rodzin a w ostatnim czasie zalegalizowano cywilne związki homoseksualne. Dlatego wielką troską następców Jana Pawła II pielgrzymujących do tego kraju, było przywrócenie wiary i nauki Kościoła. Benedykt XVI przypomniał, że “życie zgodne z Ewangelią jest fundamentem dobrego współżycia społecznego. Ratunkiem dla Meksyku, jest nawrócenie się do Boga i przemiana serc. Tylko pojednanie z Bogiem i żarliwa modlitwa mogą pozwolić społeczeństwu odnowić się od samych podstaw, aby osiągnąć życie godne, sprawiedliwe i w pokoju.”

Dlatego też Franciszek podczas swojej wizyty mówił wprost: “doświadczenie pokazuje, że ilekroć szukamy drogi przywilejów czy też korzyści dla nielicznych kosztem dobra wszystkich, wcześniej czy później życie społeczne przekształca się w teren żyzny dla korupcji, handlu narkotykami, wykluczania różnych kultur, przemocy, a nawet dla handlu ludźmi, porwań i śmierci” i zaapelował do władzy aby nie lekceważyła tego “antycywilizacyjnego wyzwania”.

Aneta Liberacka

Aneta Liberacka

Redaktor naczelny portalu Stacja7.pl, prezes Fundacji Medialnej 7. Z wykształcenia matematyk, doświadczenie zawodowe jako manager zdobywała w takich miejscach jak Comarch, czy HP, prowadząc projekty w Europie, Ameryce Środkowej i krajach arabskich. Mama czwórki dzieci, chętnie zabierająca głos w sprawach: kobiet, dzieci, rodziny, edukacji. Bliska jej sercu jest nauka społeczna Jana Pawła II. Na Stacji 7 od kilku lat prowadzi cykl "Rozmowy z Janem Pawłem II" oraz podejmuje tematy społeczne.

Zobacz inne artykuły tego autora >
Aneta Liberacka
Aneta
Liberacka
zobacz artykuly tego autora >