Nasze projekty

Św. Grzegorz III: papież niespokojnych czasów

Choć papieżem został wybrany przez aklamację mieszkańców Rzymu, przyszło mu prowadzić Kościół w niespokojnych czasach nieustannych napadów na Wieczne Miasto. 10 grudnia wspominamy w liturgii św. Grzegorza III.

Reklama

Z pochodzenia był Syryjczykiem. Przyszedł na świat w 590 r. czyli 100 lat po tym, jak św. Grzegorz Wielki zasiadł na stolicy Piotrowej. We wczesnej młodości wstąpił do zakonu benedyktynów i do Rzymu przybył jako zakonnik. Wziął udział w pogrzebie papieża Grzegorza II i, zupełnie niespodziewanie, został wybrany przez lud rzymski na jego następcę. Na konsekrację musiał czekać aż do marca 731 r. ponieważ były to czasy, w których papieży musieli zatwierdzać władcy Bizancjum, rezydujący wówczas w Rawennie.
Grzegorz III kontynuował działalność swego poprzednika, polegającą na walce z herezją ikonoklazmu. Nie dopuszczał do niszczenia obrazów w Italii. Na synodzie rzymskim w 731 r., po nieudanych próbach pojednania z cesarzem Leonem III Izauryjskim, ekskomunikował popieranych przez niego obrazoburców.

Imponował wszystkim umiejętnością wymowy i biegłą znajomością greki, łaciny i syryjskiego. 

Trwały najazdy Longobardów na Italię. Był to lud skandynawski, najeżdżający Europę i szerzący spustoszenie. Nazwę wywodził od długich bród, które nosili wojownicy (łac. longa barba = długa broda). W 733 r. zajęli siedzibę bizantyjskiego władcy, Rawennę. Wtedy to papież Grzegorz III pomógł ją odbić egzarsze Eutychiuszowi. Zdał sobie jednak sprawę, że skoro Longobardowie zagrozili Rawennie, to wkrótce staną się też zagrożeniem dla Rzymu. Nakazał więc wzmocnić mury oraz twierdzę w Civitavecchia

Reklama

W 733 r. Longobardowie dotarli do Rzymu w 739 r. Grzegorz III wraz z senatem mianował wówczas konsulem Rzymu Karola Młota (władcę państwa Franków) i wezwał go do obrony przed Longobardami. Dzięki temu otrzymał pomoc dyplomatyczną, a król Longobardów, Luitprand, odstąpił od Rzymu. Historycy wysoko oceniają ten zwrot papiestwa w stronę Franków, ponieważ dzięki tej decyzji papieża znacznie wzmocnił się prestiż i wpływy Rzymu.

Oprócz decyzji związania się z Frankami, podejmował inne kroki polityczne, mające na celu wsparcie ewangelizacji Europy północnej. Wręczył paliusz i nominację na papieskiego wikariusza w całej Anglii Tatwinowi z Canterbury w czasie jego pobytu w Rzymie. Popierał działalność misyjną Bonifacego-Winfrida w Germanii, nadając mu paliusz i tytuł arcybiskupa oraz legata Stolicy Apostolskiej do zorganizowania Kościoła w Bawarii, Aleksandrii, Hesji i Turyngii. Osobiście zwrócił się do św. Willibalda z Eichstätt o towarzyszenie św. Bonifacemu w misji na ziemiach niemieckich.
Wspierał także swoim urzędem powstawanie nowych klasztorów i błogosławił kolejnym mnichom. Przyczynił się do reorganizacji nabożeństw. Zlecił budowę kilka nowych kościołów w Rzymie, a wiele z nich odnowił. Umocnił mury i obwarowania Wiecznego Miasta, by je zabezpieczyć przed najazdami Saracenów, Bizantyńczyków i Longobardów.
Zmarł w Rzymie w jedenastym roku pontyfikatu – 27 lub 28 listopada 741 r. Jego ciało złożono w bazylice św. Piotra w wybudowanej przez niego kaplicy Zbawiciela i Najświętszej Maryi Panny.

 

Reklama

Najciekawsze artykuły

co tydzień w Twojej skrzynce mailowej

Raz w tygodniu otrzymasz przegląd najważniejszych artykułów ze Stacji7

Reklama

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
Reklama
WIARA I MODLITWA
Wspieraj nas na Patronite