Sumienie uwierające, dręczące, bezcenne

Sumienie: nie ma bardziej ekskluzywnej, intymnej, unikatowej, cząstki naszej osobowości, a zarazem najbardziej niewygodnej, bo każe nam przeciwstawić się rozwiązaniom oczywistym, często wręcz naraża na niebezpieczeństwo. Bywa obojętne, zniewolone, zniekształcone, uwiera, a nawet dręczy. Właśnie ono czyni z nas ludzi.

Alina Petrowa-Wasilewicz
Alina
Petrowa-Wasilewicz
zobacz artykuly tego autora >

Kalka językowa

Wyraz sumienie, bo o niego tu chodzi, jest – jak twierdzą historycy języka – kalką językową z łaciny. Kalka to przeniesienie z języka na język danego pojęcia przy użyciu rodzimego surowca. I tak, zapatrzeni w łacińskie conscientia, nasi przodkowie powołali do bytu słowo sumienie, które określa działanie ze świadomością, z wiedzą. Czego dotyczy ta wiedza? Najkrócej rzecz ujmując – naszego postępowania, czyli przypadków życia. Cokolwiek robimy – ta wiedza towarzyszy nam, przybiera kształt głosu, wrażliwego recenzenta, który może być wyraźnie słyszany lub też może być w zaniku. Ale bezspornie jest w każdym z nas.

Dzięki sumieniu – i tu popadnę w ton lekko mentorski – czujemy, co dobre a co złe, którędy i gdzie mamy iść, co robić, a czego w żadnym wypadku nie podejmować. Bardzo często wbrew wymiernym, konkretnym interesom i korzyściom, narażając się na straty materialne i wizerunkowe, domagając się odwagi na forum publicznym i w życiu prywatnym, w skrajnych przypadkach na śmiertelne niebezpieczeństwo.

Zwłaszcza te trudne scenariusze są niezaprzeczalnym dowodem na to, iż zostaliśmy stworzeni na obraz i podobieństwo.

Bo sumienie to po prostu niezależny głos Boga, dzięki któremu zbliżamy się do Niego.

Mam swoje osobiste doświadczenie z tym głosem, z którym spotkałam się w wieku lat kilku, gdy ukradłam sąsiadom piękne muszelki podczas wakacji spędzanych nad morzem. Leżały chyba na parapecie wspólnego balkonu. Były przepiękne, więc je zwinęłam, choć coś mówiło mi, że tak być nie powinno. Ta świadomość mnie niepokoiła. Nad ranem dyskretnie odniosłam muszelki na miejsce. Od razu poczułam, że znów wszystko jest na miejscu. Co za ulga! Ale z powodu tej ulgi zarówno ja, jak wielu ludzi potrafi wyczyniać niezłe kombinacje, szukając akceptacji tajemniczego głosu i to nazywa się potocznie faryzeizmem.

Szczerze przyznam, iż dzięki temu zdarzeniu z dzieciństwa wiem, że to, o czym mówią etycy moraliści i teologowie, jest najzupełniej realne, bo przeżyłam to już jako kilkuletnie dziecko w okresie sprzed lektur i teoretyzowania.

Sumienie istnieje, jest w każdym i każdy może zrobić z nim co zechce, ale trzeba uważać, bo to delikatna i wymagająca wiedza – wzmacnia się wyłącznie dzięki prawdzie. Człowiek wybiera: pielęgnować, kształtować, czy zagłuszać pokrętnościami, racjonalizacjami a w ostateczności zabić.

Sumienie sprawia, że tak potrzebujemy i kochamy wolność, gdyż tylko w takich warunkach się rozwija.

Literatura i samo życie przekazały nam cały wachlarz postaw, związanych z sumieniem. Bernadetta Soubirous na łożu śmierci płakała, gdy przypominała sobie, że bywała w dzieciństwie niegrzeczna.

Raskolnikow tygodniami obmyślał argumenty za zabiciem odrażającej staruchy, a gdy ją zamordował, dopadło go sumienie. Jest ono wielką tajemnicą, można się o tym przekonać słuchając wielkich zbrodniarzy wojennych w Norymberdze, którzy nie czuli żadnego dyskomfortu w związku z ich potwornymi czynami. Judasz i lady Makbet są zaś sztandarowymi przykładami ludzi, którzy nie potrafili wykorzystać jego działania, by rozpocząć pokutę i metamorfozę.

Sumienie uwierające, dręczące, bezcenne

Profesor odmawia

Tym, który stale mówił i przypominał nam o sumieniu był – jasna sprawa – Jan Paweł II. Być może dlatego, że widział morze mętnego kłamstwa i wiedział, że to sumienie jest jedynym realnym oraz ostatecznym punktem oporu – to prawda, ulokowana w najbardziej ukrytym zakamarku człowieka, która nie zawsze jest zgodna z opinią większości. On także przestrzegał, że śmierć sumienia jest gorsza od grzechu. Nie były to czcze teorie, bo Jan Paweł II w życiu spotykał ludzi, w których sumienie umarło. Przeżył okupację niemiecką i sowiecką w wersji rodzimej. Gdy został nauczycielem globalnym przestrzegał przed kłamstwami, które prowadzą do tej śmierci.

„Prawda nas zniewoli” – pisał przecież guru destrukcji i miał rację: prawda dyktuje, wręcz narzuca, określone wybory, nawet takie, które są skrajnie niekomfortowe czy niebezpieczne. Gdy się ją usłyszy, nie można już być starym człowiekiem, trzeba wszystko zostawić, żeby zacząć od nowa bez względu na straty. Ostatnio takiego wyboru dokonał dyrektor warszawskiego szpitala prof. Bogdan Chazan, który nie podał adresu placówki, gdzie pacjentka mogłaby abortować swoje niepełnosprawne dziecko. Zapłacił utratą spokoju, pozycją i stanowiskiem.

Jego historia pokazuje, jak działa sumienie – nieraz prowadzi do sytuacji, które z punktu widzenia kariery i wygody są katastrofą.

Bo sumienie jest szalone, idzie na żywioł jest skrajnie niewyrachowane i nie wie, co to kalkulacja.

Dlatego mówi się o nakazie sumienia, ponieważ jest potężnym imperatywem, opcją, w której przestaje się liczyć, czy ktoś uzna nas za ciemniaka, głupka, czy zostanę bez pracy, czy będę miał za co spłacać kredyt. Ale są przypadki skrajne, z gatunku heroicznych. Czy dać schronienie żydowskiej rodzinie, choć grozi za to natychmiastowa śmierć?

 

Czy są tu ludzie sumienia?

Święty już Jan Paweł po każdym pobycie w Polsce zostawiał kilka haseł i gestów, które wrzynały się w pamięć i drążyły. Mówił, że każdy ma swoje Westerplatte, czy też, że „Polska potrzebuje ludzi sumienia”. I jego wypowiedzi są jak wino – z biegiem czasu stają się bardziej cenne i esencjonalne. Prawie dwadzieścia lat po kilkugodzinnym pobycie w Skoczowie możemy się zastanawiać, czy dostrzegł nadciągający kryzys, te liczne banalne wybory, których codziennie jesteśmy świadkami?

Na razie Pan Bóg nie ustawia nam poprzeczki zbyt wysoko, a cena wierności wewnętrznemu głosowi, nie jest nadmiernie wygórowana. Karą – nagrodą jest wyszydzenie, kpina, opinia frajera, skromne życie.

Dzisiaj jeszcze testy na sumienie nie są trudne. Jest jednak pewna obawa: jeżeli będziemy wciąż banalnie oblewać ten nasz sprawdzian, kolejne zadania mogą okazać się zdecydowanie trudniejsze.

Alina Petrowa-Wasilewicz

Alina Petrowa-Wasilewicz

Zobacz inne artykuły tego autora >
Alina Petrowa-Wasilewicz
Alina
Petrowa-Wasilewicz
zobacz artykuly tego autora >

Włącz myślenie

Z prof. Janem Andrzejem Kłoczowskim OP, filozofem religii, rozmawiają Beata Legutko i Marta Wielek

Na pytanie: "Co to jest sumie­nie?", najczęściej słyszy się odpo­wiedź: "głos Boga w duszy". Mnie to niewiele mówi…

I słusznie.

Można je jakoś precyzyjniej opi­sać? Czym tak naprawdę jest su­mienie?

Powiem zgodnie z moim przekonaniem – a dowiedziałem się tego od św. Tomasza z Akwinu – że sumienie nie jest żadnym głosem. Jest to sąd rozumu praktycznego odnoszący się do naszego postępowania zarówno wtedy, kiedy podejmujemy jakąś decyzję, kiedy ją realizuje­my w działaniu, jak i wtedy, kiedy oceniamy już dokonany czyn.

Rozum praktyczny, czyli jaki?

Według doktryny św. Tomasza intelekt może być spekulatywny (czyli rozumujący) i prak­tyczny. Spekulatywny dąży do poznania, którego ostatecznym rezultatem jest wiedza, mądrość, rozumienie. Praktyczny natomiast jest częścią władz umysłowych, które kierują twórczością i działaniem. To nie jest ten, który teoretycznie rozważa jakieś problemy filozo­ficzne czy abstrakcyjne, ale ten, który mi jasno wskazuje, co należy czynić. Jak zachować się w kinie pełnym ludzi, gdy wybuchnie pożar?

Czy należy zacząć wrzeszczeć: "Pożar! Po­żar! Uciekajmy!"? W ten sposób spowoduję raczej, że połowa ludzi się spali, bo spaniko­wany tłum zatarasuje wyjście. Rozum prak­tyczny podpowie, że należy działać w sposób bardziej spokojny i opanowany. On pozwala nam zdystansować się od różnych emocji, które się w nas w takiej chwili budzą, na tyle, by umożliwić działanie sprawne, skuteczne i etycznie słuszne.

Sumienie jest więc aktem rozpoznania mo­ralnej wartości czynu dokonywanego w kon­kretnej sytuacji i konkretnych okolicznościach. Każda sytuacja jest inna i w związku z tym wymaga inteligentnej reakcji, która pomogła­by właściwe zadziałać. Sumienie jest aktem mojego własnego, praktycznego myślenia. Nie jest żadnym głosem, który do mnie prze­mawia, a dokładniej mówienie o "głosie Boga" jest pewnym skrótem, czasami mylącym, jeże­li jakieś emocje weźmie się za ten głos.

Stwierdzenie, że sumienia jest sądem rozu­mu, czyli oceną "na chłodno", ma niesłychanie praktyczny wymiar. Wyobraźmy sobie taką sytuację: prowadzę grupę dzieci na wyciecz­ce, jestem za nie odpowiedzialny. Rozpętała się burza i ja, kierując się jakimiś wewnętrz­nymi głosami, w popłochu stawiam te dzieci pod drzewem. Gdybym wtedy "włączył my­ślenie", to rozpędziłbym dzieci po polu, żeby się gdzieś schowały, byle nie pod drzewem. To się tak tylko mądrze nazywa "akt rozumu praktycznego", ale potocznie powiedziałbym, że ocenić coś w sumieniu to znaczy po prostu "włączyć myślenie", żeby moje postępowanie było skuteczne i dobre.

Z rozumem praktycznym już się ro­dzimy, czy nabywamy go w trakcie rozwoju?

Rodzimy się z nim, a potem uczymy się z niego korzystać, tak jak uczymy się języka czy bez­piecznych zachowań. Dziecko musi najpierw dotknąć gorącej blachy, żeby się sparzyć. W ten sposób człowiek się uczy: uczy się myśleć i oceniać.

Włącz myślenie

W nauczaniu Kościoła za moment, w którym budzi się sumienie, uzna­je się ukończenie siedmiu lat…

To jest norma prawna. W prawie cywilnym jest granica osiemnastu lat; można już wtedy gło­sować itd. Wiadomo jednak, że rozwój osobni­czy jest bardzo różny. Znam ludzi, którzy mają 60 lat i nadal nie powinni głosować.

A dlaczego człowiek w ogóle oce­nia swoje postępowanie ze względu na jego wartość etyczną? Nie wy­starczy ocena jego skuteczności, zastosowania? Do czego mu to jest potrzebne?

Pan Bóg, stwarzając nas, dał nam pewien układ orientacyjny w świecie, nie tylko tym fi­zycznym, ale również moralnym. W tym sen­sie sąd sumienia można interpretować jako głos Boży, ale nie chodzi o to, że Pan Bóg stoi obok mnie i szepcze mi przez anioła stróża do ucha, co robić.

Sumienie jest nam potrzebne, żebyśmy w ogóle byli ludźmi. Być człowiekiem oznacza kierować się w życiu nie odruchami, ale świa­domością. W związku z tym każdy nasz czyn jest oceniany, bo może albo pomnożyć dobro, które jest w świecie, albo je umniejszyć.

To znaczy, że Adam w raju też miał sumienie?

Oczywiście. Został stworzony na obraz i podo­bieństwo Boże, czyli został obdarzony zarów­no rozumnością, jak i wolnością.

Po co mu było potrzebne sumie­nie przed grzechem? Nie było jeszcze zła…

Ale był wolny, czego dowodem jest to, że uległ grzechowi. Zależało mu na kobiecie – może­my tu poczynić różne rekonstrukcje pseudop-sychologiczne…

Coś się zmieniło w naszym sumie­niu po grzechu pierworodnym?

Przed grzechem sumienie nie podlegało roz­maitym zakłóceniom podczas oceny postę­powania pod względem etycznym, ale także praktycznym. Bóg chciał dać człowiekowi kompas etyczny. Ponieważ nastąpiło zabu­rzenie, kompas działa w polu, które zakłóca jego funkcjonowanie, i nie zawsze wskazuje północ; są rozmaite odchylenia.

Potrzeba teraz mądrości, rozumu praktycz­nego, aby pomimo tego umieć się poruszać w świecie i odczytywać dobrze wskazania kompasu. Inaczej mówiąc, potrzebna jest roz­tropność. W języku polskim słowo to odsyła do czasownika "tropić", czyli trafić na trop jakiejś zwierzyny. Roztropność polega na umiejętno­ści prawidłowego tropienia. Chodzi o to, by nie trafić na mylny trop, który mnie prowadzi w krzaki, ale na taki, który prowadzi do poszuki­wanej zwierzyny. Roztropność to umiejętność zastosowania niezmiennych zasad etycznych w zmiennej sytuacji.

Trochę to skomplikowane…

Sumienie ma rozstrzygać w konkretnych sytu­acjach. Wartości stanowią pewną obiektywną tablicę: dobre, lepsze itd. Konkretne sytuacje stawiają nas jednak wobec konkretnych wy­zwań. Dobro, które powinienem wybrać w jednej sytuacji, nie jest dobrem, które muszę wybrać w innej sytuacji. Życie etyczne nie po­lega na tym, że funkcjonuję jak czołg, który jedzie po wszystkim i miażdży wszystko, co spotka na drodze, także innych ludzi. Mam do tego prawo, bo jestem cnotliwy? Nic podob­nego.

Człowiek sumienia jest jak amfibia, która dostosowuje się do warunków terenowych. Przypuśćmy, że trzeba rozstrzygnąć jakiś bar­dzo trudny konflikt międzyludzki. Mogę dążyć do moralnego luksusu i kogoś bardzo surowo ocenić. Osiągnę tylko taki skutek, że ten ktoś się odwróci i nic w swoim postępowaniu nie zmieni. Roztropność każe mi wtedy mówić tak, aby słowa trafiły do tego człowieka. Przykła­dowo na czyjś postępek reaguję emocjonalnym gniewem. To zrozumiałe, ale roztropność podpowiada mi, że jeżeli ja do kogoś zwra­cam się z gniewem, to on mi nie odpowiada na to, co ja mu mam do przekazania w sensie etycznym, tylko reaguje na mój gniew obroną i w ogóle nie przyjmuje tego do wiadomości. Nieustannie wybuchają spory w domach, bo ludzie mówią sobie prawdę dopiero wtedy, gdy się pokłócą. Wyciągają wtedy wszystko, nawet pretensje sprzed lat. Po co? Nie po to, żeby powiedzieć prawdę, ale po to, żeby zniszczyć drugiego człowieka. Prawda też może być niszcząca. Od tego mamy rozum, czyli sumie­nie, żeby rozstrzygnąć, kiedy prawda buduje, a kiedy niszczy; żeby w tym konkretnym mo­mencie zdecydować, czy powiedzenie jej rze­czywiście coś buduje.

Włącz myślenie

Z tego, co Ojciec mówi, wynika, że formowanie sumienia niekoniecznie polega na tym, żeby pogłębiać wie­dzę o hierarchii wartości. Polega ra­czej na tym, by nauczyć się działać w konkretnych sytuacjach.

Akt sumienia jest bardzo bliski cnocie roztrop­ności, którą- za Arystotelesem – św. Tomasz uważa za główną z cnót naturalnych. Ale zarówno sumienie, jak i roztropność muszą być oceniane w świetle Ewangelii: ważne są nie tylko zasady sprawiedliwości, ale też mi­łości. To jest to nowe światło, które musimy uwzględnić.

Poza tym, zastanawiając się nad jakąś de­cyzją, odwołuję się też np. do Ducha Święte­go, prosząc, żeby mnie oświecił, bo trudno mi w tej chwili sformułować słuszny sąd. Czuję się zagubiony i wzywam Bożej pomocy. I ona przychodzi, ale nie jest jak czapa, która spada na mnie gdzieś z góry, tylko jak światło, które mnie rozświetla od wewnątrz.

Wygląda na to, że wszystko zależy od naszego rozumu. Emocje nie mają żadnego wpływu na sąd su­mienia?

Emocja może albo wzmagać słuszny sąd, albo z nim walczyć. Jak wiadomo, w naszym życiu bywamy dosyć rozdarci. Dlatego żeby nie stać na rozdrożu decyzji, trzeba mieć chociaż trochę rozeznania, czym się kierować. Emo­cje dają nam pewną orientację w świecie, ale ostateczną instancją jest rozum.

To jest dobre pytanie, bo pozwoli nam od­różnić sumienie od poczucia winy. Poczucie winy to pewna reakcja emocjonalna, np.: ktoś stawia mi jakieś wymagania, ja odmawiam dostosowania się do nich, ale mam potem poczucie winy. Trzeba sobie zdać sprawę, że poczucie winy wiąże się najczęściej z niespeł­nieniem oczekiwań innych ludzi, a one bywają też niegodziwe. Przychodzi młoda dziew­czyna, która wyznaje, że jest w stanie grze­chu, ponieważ pewien sympatyczny młody człowiek się w niej zakochał, a ona w żaden sposób nie umie odpowiedzieć mu miłością. On w związku z tym cierpi, a ona ma poczu­cie winy, że zadaje mu cierpienie. Poczucie dyskomfortu psychicznego jest tu w pewien sposób zrozumiałe, ale trudno powiedzieć, żeby ona była w grzechu. Byłaby w grzechu, gdyby mu uległa, żeby mu zrobić przyjem­ność. Musi się tutaj pojawić możliwie jasny osąd sumienia dotyczący oceny etycznej tej sytuacji.

Owszem, poczucie winy może czasem pobudzać nas np. do zastanowienia się nad czymś, ale sąd ostatecznie zależy od świa­domego rozpatrzenia wartości etycznej tego czynu.

Moim zdaniem Freud bardzo rozsądnie w tej dziedzinie uzupełnia naukę św. Tomasza o sumieniu.

Dla Freuda sumienie było chyba głosem jakiegoś wewnętrznego autorytetu. To raczej takie nie do końca świadome i rozumne ujęcie sumienia…

Dla Freuda sumienie to był głos superego, czyli takiego uwewnętrznionego cenzora, któ­ry nas ocenia i wywiera na nas nieustannie presję, byśmy spełniali wszystkie oczekiwa­nia naszego otoczenia. W rzeczywistości jed­nak tym głosem superego nie jest sumienie, ale właśnie poczucie winy. Miałem kiedyś wykład w Polskim Towarzystwie Psychoana­litycznym na ten temat i słuchacze zgodzili się ze mną, że Freud chyba niesłusznie na­zwał sumieniem poczucie winy. Ten głos su­perego, czyli oczekiwania innych wobec nas, trzeba dopiero poddać osądowi rozumu i to jest sumienie.

Jeżeli utożsamimy sumienie z poczuciem winy, to liczenie się z sumieniem w gruncie rzeczy będzie jakąś formą zniewolenia.

Wielu ludzi myli poczucie winy z głosem su­mienia i próbuje się za wszelką cenę dostoso­wać do oczekiwań innych. Chłopak wstępuje do zakonu dlatego, że mamusia miała powo­łanie. Potem dochodzi do wniosku, że to nie ma sensu, występuje i ma poczucie winy, ale nie dlatego, że nie sprostał powołaniu, tylko dlatego, że mamusia cierpi. Wychowawca w klasztorze mu mówi: "Uciekaj, bo tutaj ani ty nie będziesz miał z nas pożytku, ani my z cie­bie. Twoja droga jest chyba inna, ale musisz to wszystko rozpatrzyć wobec Pana Boga". Bardzo często robimy różne głupstwa właśnie dlatego, że ktoś ma wobec nas takie oczeki­wania.

W tym sensie sumienie nie jest zniewalają­ce, tylko wyzwalające; odwołuje się do tego, co jest we mnie. Ostatecznie to ja jestem tą instancją, która decyduje, nawet kiedy mówię "nie" Panu Bogu.

Czy sumienie jest omylne?

Człowiek jest omylny, to i rozum może być omylny. Mogę fałszywie oceniać. Jak wia­domo, na nasze myślenie mają wpływ różne rzeczy, np. poczucie winy, jeśli je pomylę z gło­sem sumienia, złe rozeznanie czy też jakieś moje interesy. W związku z tym człowiek po­trafi pomylić się nie tylko w matematycznych obliczeniach, ale też w ocenieniu swojego postępowania. Wiele zależy od wychowania, dojrzałości sumienia. Chodzi o to, bym miał dobrze ułożoną hierarchię wartości. Wiem np., że człowiek ma być moim celem, a nie narzędziem, za pomocą którego osiągam cel; wiem, że powinien postępować wobec niego sprawiedliwie. Ludzie są jednak zwierzętami interesownymi i często łamią sprawiedliwość w relacji z drugim człowiekiem, oszukując, kła­miąc itd. Wtedy oszukują też własne sumienie, uważając, że własne dobro jest ważniejsze od tego, które należy się drugiemu człowiekowi.

Włącz myślenie

Czy sąd takiego "oszukanego su­mienia" obowiązuje?

Zawsze obowiązuje.

Nawet jeśli moje zachowanie jest sprzeczne z normami, ale z mojego osądu wynika, że jest dobre?

Ale jakimi normami? Tu tkwi problem. Św. To­masz mówi, że gdyby ktoś wbrew przekona­niu przyjął chrzest, grzeszy. Człowiek przyjął chrzest, bo np. ktoś mu powiedział: "Nie ożenię się z tobą, jak się nie ochrzcisz". On wtedy gwałci swoje sumienie, bo nie jest przekonany o prawdzie tej wiary, albo też jest to zachowa­nie pogardliwe – chrzest jest dla niego tylko obrzędem, jakimś wyrazem konformizmu spo­łecznego: "Wszyscy się chrzczą, to ja też".

Chodzi np. o normy zawarte w na­uczaniu Kościoła. Rozumiesz je czy nie, musisz przestrzegać i już.

"Rozumiesz, czy nie rozumiesz" – tutaj trze­ba pewne rzeczy rozdzielić. Jeżeli ktoś nie rozumie jakiegoś przykazania, to nie znaczy, że ono go nie obowiązuje. Dopóki nie zabijesz drugiego człowieka, nie wiesz, jaka to zbrod­nia. Lepiej tego nie sprawdzaj. Zawierz temu, który ci mówi, że to jest coś złego. Tak samo jest z wieloma innymi kwestiami objętymi na­uczaniem Kościoła. Pozostają jeszcze sprawy indywidualne – te rozstrzyga się w konfesjo­nale.

A co z żalem w sytuacji, gdy su­mienie nie wyrzuca mi czegoś, co powinno? Trudno żałować czegoś, czego nie uznawało się za zło. "Ża­łuję, że nie żałuję"?

Jeśli ktoś w ogóle nie rozeznawał, czy coś jest dobre, czy złe, żył bezmyślnie i w pewnej chwi­li stwierdził: "Głupio robiłem, ale co będę żało­wał", to znaczy, że rozumie żal nie jako ocenę etyczną, ale w sensie emocjonalnym. Jak ma żałować tych pięciu milionów dolarów, które ukradł? Żałuje – w sensie emocjonalnym – że mu je zabrali policjanci, kiedy go złapali.

Powiedzenie: "Żałuję, że nie żałuję" ozna­cza natomiast, że ktoś zgadza się na to, że jego zachowanie jest niedobre, mimo że nie jest w stanie – znowu w sensie emocjonalnym – ocenić go negatywnie. Nie żałuje kradzieży pięciu milionów dolarów, bo był do nich przy­wiązany. Niemądrze byłoby żądać od niego emocjonalnego aktu żalu. Pytanie, czy jest gotów ocenić, w sensie moralnym, że to było po prostu złodziejstwo. "No tak, to było złe, ale jak mam żałować?. Żałuję, że nie żałuję, ale nie potrafię żałować".

I to już wystarczy do spowiedzi?

Mnie się wydaje, że Panu Bogu to wystarczy, bo ten człowiek już na tyle uchylił drzwi, że Pan Bóg nogę wsadził.


o. prof. dr hab. Jan Andrzej Kłoczowski, domi­nikanin, filozof religii, historyk sztuki, wykładowca UPJP II w Krakowie i Kolegium Filozoficzno-Teologicznego oo. Dominikanów w Krakowie, ceniony duszpasterz i kaznodzieja


List, miesięcznik katolicki, marzec 2012

„Włącz sumienie. Włącz myślenie” – numer z płytą „Miłość Ojca”, rekolekcje bp. Edwarda Dajczaka, 5 zł

Zamówienia:  [email protected], tel. 12 423 11 99