video-jav.net

Dystrybucja cudów. Dlaczego cuda zdarzają się jednym, a nie zdarzają się drugim?

Dlaczego cuda zdarzają się jednym, a nie zdarzają się drugim? Co Biblia ma do powiedzenia człowiekowi, któremu umiera dziecko?

Judyta Pudełko PDDM
Judyta
Pudełko PDDM
zobacz artykuly tego autora >
Szymon Hołownia
Szymon
Hołownia
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

Zawsze mam problem z cudami i z tym, że zdarzają się jednym, a nie zdarzają się drugim. W Biblii jest mnóstwo takich sytuacji, w których cuda przytrafiają się jednym, a innym nie. Dlaczego?

Biblia  pokazuje, że cuda nie są celem samym w sobie. One są tylko  znakiem,  zapowiedzią, mają coś człowiekowi  zakomunikować. Natomiast nie są one ostatecznym celem. Biblia pokazuje to już od pierwszych stron. Oczywiście, człowiek biblijny bardzo fascynuje się różnymi niezwykłymi sytuacjami, które spostrzega i które całkowicie przekraczają jego możliwości. Przypisuje je Bogu. Na samym początku będą to oczywiście zwykłe zjawiska przyrodnicze, kosmiczne. Na wszystko to, czego człowiek nie potrafi sobie wytłumaczyć, mówi: to jest cud….  To jest znak obecności Boga. Potem pojawiają się już cuda związane z konkretnymi osobami: uzdrowienie tej osoby. Po co te uzdrowienia?… Aby potwierdzić. Na przykład Bóg objawia się przez danego proroka bo chce coś powiedzieć, chce człowieka do czegoś wezwać.

Bardzo ciekawą rzeczywistością są również cuda w historii Narodu Wybranego. Możemy tutaj wymienić chociażby plagi egipskie, czy spektakularną ofiarę Eliasza… Trzeba zwrócić uwagę na całą rzeczywistość, w której plagi i cuda zaistniały. Kiedy Mojżesz z Aaronem przychodzą do faraona, są przed nim reprezentantami Boga Jedynego, Boga Izraela, który się objawia jako Bóg Ojców: Abrahama, Izaaka i Jakuba. Faraon natomiast nie zna Boga. On jest reprezentantem bogów Egiptu. Plagi są to znaki, które mają pokazać faraonowi, kim jest Bóg Izraela.

Bóg objawia wszystko bardzo stopniowo w historii i cała ta historia – te znaki miały doprowadzić do największego znaku, jakim jest Jezus Chrystus – Jego męka, śmierć i Zmartwychwstanie. Również te cuda, które miały miejsce w Nowym Testamencie, kiedy Jezus uzdrawia, oczyszcza, wskrzesza: te cuda nie były celem samym w sobie….

>> zobacz całą odpowiedź w pliku video

Judyta Pudełko PDDM

Judyta Pudełko PDDM

Zobacz inne artykuły tego autora >
Szymon Hołownia

Szymon Hołownia

Zobacz inne artykuły tego autora >
Judyta Pudełko PDDM
Judyta
Pudełko PDDM
zobacz artykuly tego autora >
Szymon Hołownia
Szymon
Hołownia
zobacz artykuly tego autora >

Wywiad: “Majewski – nie rokujesz!”

Czasami warto by nauczyciel poszerzył swój kąt widzenia i spojrzał również na tych, którzy siedzą w ostatnim rzędzie...

Agata
Kołomyjska
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

„Majewski nie rokujesz” – często to słyszałeś?

W liceum przez 4 lata to była taka mantra, którą śpiewała mi wciąż jedna z nauczycielek… Przewijało się to cały czas. Może nie byłem jakimś szczególnie niegrzecznym uczniem, ale nie potrafiłem się uczyć. Dla mnie lekcja była taką 45 minutową wydmuszką, którą należało czymś wypełnić, więc wypełniałem ją swoimi pomysłami. Zazwyczaj okropnie się nudziłem, bo nie potrafiłem pracować na lekcjach, nie wiedziałem jak, nikt mnie tego nie nauczył. Lubiłem być w szkole, ale nie lubiłem być na lekcjach.

Wywiad:

fot. Archiwum AP

Jesteś znany z tego, że gdy tylko przez chwilę nic się nie dzieje – natychmiast zasypiasz. A wtedy? Zasypiałeś z nudów czy wręcz przeciwnie, rozrabiałeś?

Zasypiałem albo właśnie w druga stronę – byłem „nadenergetyczny”. Na ogół mnie roznosiło, więc coś tam dopowiadałem, co jakiś czas lubiłem jakąś puentkę dorzucić nauczycielowi – nauczyciel mówił, zawieszał głos, a ja coś dopowiadałem i wszyscy się śmiali. Zawsze miałem taki wybór, czy powiedzieć to i wylecieć za drzwi, czy nie mówić i zostać w klasie. Zazwyczaj wybierałem pierwszą opcję,  rzucałem jakiś greps, wszyscy w śmiech a nauczyciel wkurzony. Teraz rozumiem, że to mogło być denerwujące. Z drugiej strony wiem, że zawsze można znaleźć sposób na dzieciaka, można próbować do niego dotrzeć inaczej.

Zawsze się zastanawiałem, dlaczego szkoła nie docenia innych pozytywnych przejawów działalności  uczniowskiej. Dobrze, w porządku, ten nie umie matematyki, nie umie biologii, ale świetnie rysuje, świetnie recytuje. Byłem świadkiem  przez ostatnie lata, wychowując swoje dzieci i obserwując co się dzieje, że w szkole ceni się prymusów. Jeżeli jesteś prymusem to dostaniesz także np. rolę w teatrzyku szkolnym albo dadzą ci do namalowania gazetkę szkolną, bo wiadomo, że nie będzie wpadki. Nikt nie próbuje dojść czy ci, którzy się nie zgłaszają i siedzą z tyłu mają jakieś zdolności, którymi mogą błysnąć.

Masz żal do nauczycieli, że powtarzali ci, że „nie rokujesz”?

Wolałbym nie generalizować. Miałem na przykład nauczyciela w liceum, polonistę, pana profesora Gugulskiego, który był moim mistrzem. Nie pisałem dobrych wypracowań, to znaczy nie dostawałem piątek, ale on zawsze potrafił mnie jakoś docenić. Mówił „ no dobrze, może nie napisałeś na temat, ale za bardzo fajny pomysł stawiam ci czwórkę z minusem”. Chodzi mi o to, że nawet jeśli trzeba kogoś zganić, to można to zrobić w taki sposób, żeby człowiek nie wyszedł wdeptany w ziemię, właśnie „nierokujący”.

Myślisz, że to nadal jest problem?

Myślę że jest lepiej, ale często zdarza mi się rozmawiać z młodymi nauczycielami a mam wrażenie jakbym się cofnął w czasie o 25 lat. No bo jeżeli tematem są na przykład długie włosy mojego syna? A miałem takie sytuacje. Takie same rozmowy przechodziłem 25 lat temu, za komuny. Albo weźmy na przykład szkolne przedstawienie. Kto w nim gra? Ci co się pierwsi zgłoszą. A to są ci sami, którzy się zawsze zgłaszają. A powinno się właśnie szukać tych co tam z tyłu siedzą. A może akurat oni coś by wtedy poczuli, poszli za tym. Ja po traumie szkolnej przez długi czas nie mogłem się podnieść. W końcu doszedłem do tego co robię i jestem z tego bardzo zadowolony, ale że do dziś budzę się zlany potem, bo śni mi się moja matura albo jakaś sytuacja szkolna. Do dziś to jest dla mnie koszmar.

Masz jakąś receptę jak radzić sobie z dołowaniem?

Ja miałem gigantyczne oparcie w rodzinie. Zwłaszcza w dziadku, który miał ogromne poczucie humoru, i w mamie. Oni zawsze we mnie wierzyli. Pamiętam, że gdy coś mi nie wychodziło, przeżywałem jakieś porażki, dziadek śpiewał zawsze taką przedwojenną piosenkę, do której dorzucił moje imię: „a że Szymon nie jest kiep, to z tej mąki będzie chleb”.  Uspokajał mamę, gdy dostawałem dwóje albo nie dostawałem zaliczenia. Mówił: „przestań się przejmować, może nauczyciel go nie lubi, no jest żywy chłopak, trochę niepokorny, ale to jest dobre dziecko” – zawsze szukał tych pozytywów. Dzieciaki potrzebują takiego wsparcia, bo inaczej wierzą, że są do bani.

Wywiad:

fot. Archiwum AP

Czy dlatego postanowiłeś włączyć się w AKADEMIĘ PRZYSZŁOŚCI?

Urzekło mnie to, że wreszcie ktoś głośno zaczął mówić o tym problemie.  Akademia daje do ręki narzędzie, pomysł jak wspierać tych, którzy są właśnie na samym końcu. Chodzi o to, żeby przerwać  nić tej traumy, zmienić scenariusz, że ojciec był do bani, źle się uczył, więc ja też źle uczę i jestem do bani, jestem niegrzeczny, jestem zły i nie rokuję. Podoba mi się to, że AKADEMIA PRZYSZŁOŚCI rzuca takie hasło i daje takie narzędzie, dzięki któremu można pomóc takim dzieciakom. Okazuje się, że często w takich niepokornych duszach, nieoczywistych charakterach kryją się niesamowite talenty.

Jakiś przykład?

Ostatnio w telewizji  widziałem wywiad z szefem pewnej organizacji – zrobił super karierę naukową i okazuje się, że ja go znam. Przypomniałem sobie tego chłopaka w czasach szkoły – ciągle się z kimś bił, był bardzo agresywny, wcielony diabeł – typowy bandyta. Mógłbym napisać najgorsze scenariusze dla niego. Gdzieś po drodze zadziało się coś dobrego i teraz robi fajne rzeczy. Gdzieś tam są te skarby tylko trzeba umieć je odnaleźć. I to właśnie robi AKADEMIA PRZYSZŁOŚCI

W tym roku szkolnym AKADEMIA PRZYSZŁOŚCI obejmie pomocą aż 2000 dzieci. Jak możesz pomóc?

Zapraszamy na stronę www.akademiaprzyszlosci.org.pl

Agata Kołomyjska

Zobacz inne artykuły tego autora >
Agata
Kołomyjska
zobacz artykuly tego autora >