video-jav.net

Jutro Niedziela – Wszystkich Świętych B

Świętość to czas teraźniejszy, nie przyszły. “Błogosławieni jesteście” – mówi Jezus

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

PUNKT WYJŚCIA


UROCZYSTOŚĆ WSZYSTKICH ŚWIĘTYCHKOLOR: biały • KOLEKTA: Modlimy się, aby Wszechmogący Bóg dzięki wstawiennictwu tak wielu orędowników hojnie udzielił nam upragnionego przebaczenia CZYTANIA: Apokalipsa 7,2-4.9-14 • Psalm 24,1-6 • Pierwszy List św. Jana 3,1-3 • Ewangelia wg św. Mateusza 5,1-12a

WSZYSTKICH ŚWIĘTYCH • Zawieszamy lekturę Ewangelii św. Marka. Na 30. niedzielę zwykłą przypada uroczystość Wszystkich Świętych, i to temu tematowi będzie poświęcona Liturgia Słowa.

 

CHMURA SŁOWA •

cs

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Księgi Apokalipsy św. Jana Apostoła

(Ap 7,2-4.9-14)

Ja Jan ujrzałem innego anioła, wstępującego od wschodu słońca, mającego pieczęć Boga żywego. Zawołał on donośnym głosem do czterech aniołów, którym dano moc wyrządzić szkodę ziemi i morzu: Nie wyrządzajcie szkody ziemi ni morzu, ni drzewom, aż opieczętujemy na czołach sługi Boga naszego. I usłyszałem liczbę opieczętowanych: sto czterdzieści cztery tysiące opieczętowanych ze wszystkich pokoleń synów Izraela: Potem ujrzałem: a oto wielki tłum, którego nie mógł nikt policzyć, z każdego narodu i wszystkich pokoleń, ludów i języków, stojący przed tronem i przed Barankiem. Odziani są w białe szaty, a w ręku ich palmy. I głosem donośnym tak wołają: Zbawienie u Boga naszego, Zasiadającego na tronie i u Baranka. A wszyscy aniołowie stanęli wokół tronu i Starców, i czworga Zwierząt, i na oblicza swe padli przed tronem, i pokłon oddali Bogu, mówiąc: Amen. Błogosławieństwo i chwała, i mądrość, i dziękczynienie, i cześć, i moc, i potęga Bogu naszemu na wieki wieków! Amen. A jeden ze Starców odezwał się do mnie tymi słowami: Ci przyodziani w białe szaty kim są i skąd przybyli? I powiedziałem do niego: Panie, ty wiesz. I rzekł do mnie: To ci, którzy przychodzą z wielkiego ucisku i opłukali swe szaty, i w krwi Baranka je wybielili.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

PIERWSZE CZYTANIE

Opieczętowani • Ap 7,2-4.9-14

Czy wypłukane w krwi szaty mogą być białe? Mogą, jeśli to krew Baranka i jeśli czytamy Apokalipsę. Św. Jan opisuje zbawienie

KSIĘGA: Apokalipsa • AUTOR: Jan • CZAS POWSTANIA: ok. 54-60 (prześladowania w czasach Nerona) lub ok. 81-96 r. (prześladowania za czasów Domicjana).
KATEGORIA: wizja apokaliptyczna


APOKALIPSA JANA • —Po raz pierwszy w cyklu “Jutro Niedziela” natrafiamy na najbardziej intrygującą z ksiąg Pisma Świętego – Apokalipsę • Apokalipsa oznacza dosłownie: ‘odsłonięcie, zdjęcie zasłony, objawienie’. Nazwa nie ma nic wspólnego z katastroficznym znaczeniem, jakie zapisało się w pop-kulturze • Autorem Apokalipsy jest Jan (PATRZ 1,1; 22,8), który przebywa na wygnaniu na wyspie Patmos (1,9). Czy to Jan Ewangelista? Uważa tak tradycja apostolska. Ale pojawiali się też inni autorzy: Jan Chrzciciel, Jan Marek, nieznany prorok palestyński Jan, czy Jan Prezbiter z Efezu. Za autorem czwartej Ewangelii przemawiają tematy łączące Apokalipsę z Ewangelią:  • Jezus Logos (Ap 19,13; J 1,1,14) • żywa woda (Ap 7,17; J 7,38) • Niewiasta (Ap 12,1; J 19,26), czy motyw  • Baranka.

SIEDEM PIECZĘCI • W szóstym rozdziale Księga Apokalipsy opisuje Baranka, który, łamiąc kolejne pieczęcie, uwalnia śmierć i zniszczenie, aby dotknęły świat plagami i cierpieniem. Kiedy złamana zostaje szósta pieczęć, na scenę wkraczają aniołowie powstrzymujący cztery potężne wichry i mający moc wstrząsnąć fundamentami ziemi • Dramatyczna sekwencja plag zostaje wówczas przerwana przez innego Bożego posłańca, który nakazuje wstrzymać karę ze względu na wybranych Boga. Siódmy rozdział Apokalipsy opisuje zbawienie tych, którzy należą do Boga.

ZBAWIENIMoment wstrzymania kary na wybranych opisuje właśnie pierwsze czytanie. Opowiada o aniele powstrzymującym czterech innych niszczycielskich posłańców. Zbawieni to • 144 000 wybranych, którzy • przyszli z wielkiego ucisku, • wybielili swe szaty we krwi Baranka, zostali • opieczętowani.

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Kim są Ci, którzy przychodzą z wielkiego ucisku i wybielili swe szaty w Krwi Baranka? To święci, których Apokalipsa opisuje kilkoma poruszającymi obrazami:

…ujrzałem innego anioła, wstępującego od wschodu słońca, mającego pieczęć Boga żywego. Zawołał on donośnym głosem do czterech aniołów, którym dano moc wyrządzić szkodę ziemi i morzu: “Nie wyrządzajcie szkody ziemi ani morzu, ani drzewom, aż opieczętujemy na czołach sługi Boga naszego” W pożodze gniewu Pana wylewającego się na ludzki świat święci Boga mają pozostać nietknięci. Anioł wstępujący od wschodu słońca to symbol życia i zmartwychwstania, podobnie jak opiekuńczy anioł z Księgi Ezechiela 7, kładzie na ich czole pieczęć, znak autentycznych wyznawców, który chroni przed śmiercią (Ap 7,3). Symboliczna czynność opieczętowania wyraża absolutną przynależność wybranych do Boga. Więź, która chroni ich przed Jego gniewem i karą.

I usłyszałem liczbę opieczętowanych: sto czterdzieści cztery tysiące opieczętowanych ze wszystkich pokoleń synów Izraela Liczba 144 000 posiada wymiar symboliczny. Odczytywano ją jako: • eschatologiczną Resztę Izraela, która wbrew większości narodu uwierzyła w Jezusa • grupę judeochrześcijan pozostałych po zniszczeniu świątyni w 70 r. I w., oraz – co najbardziej prawdopodobne • wizję całego ludu Bożego • 144 000 to dwanaście pokoleń Izraela pomnożonych przez liczbę dwunastu apostołów. To Kościół, który łączy w sobie żydów i pogan. To Kościół uwielbiony, w którym znalazła się niezliczona rzesza wierzących. Czy znajdziemy się także my?

…ujrzałem wielki tłum, którego nikt nie mógł policzyć, z każdego narodu i wszystkich pokoleń, ludów i języków, stojący przed tronem i przed Barankiem Lud Boży pochodzący ze wszystkich ludów, władający wszystkimi językami świata obchodzi na końcu czasów zwycięstwo Jezusa nad grzechem i śmiercią. Uczestniczą oni w wielkiej liturgii niebiańskiej, w której wraz z patriarchami, prorokami i ewangelistami oddają cześć Bogu zasiadającemu na tronie i Barankowi.

…Odziani są w białe szaty, a w ręku ich palmy Białe szaty podkreślają autentyczność i czystość ich życia oraz świadectwa • Palmy w ich ręku to nawiązanie do radosnego Święta Namiotów, w trakcie którego Izrael wspominał zwycięstwo nad Egipcjanami oraz Bożą opiekę podczas wędrówki przez pustynię.

“To ci, którzy przychodzą z wielkiego ucisku, i opłukali swe szaty, i wybielili je we krwi Baranka Wielki tłum zbawionych nie tylko bierze udział w niebiańskiej liturgii. Formują oni także armię na ostateczną eschatologiczną wojnę. Podobnie jak Chrystus zwyciężył ten świat przez swój krzyż, tak też oni zwyciężają przez wiarę i wytrwałość w cierpieniach. Wiara pośród przeciwności sprawiła, że wybielili swoje szaty we krwi Jezusa (Ap 7,14). Dzięki wierze i walce wraz z Chrystusem na ziemi otrzymali udział w Jego zwycięstwie w niebie.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 24,1-6)

REFREN: Oto lud wierny, szukający Boga

Do Pana należy ziemia i wszystko, co ją napełnia, świat i jego mieszkańcy. Albowiem On go na morzach osadził i utwierdził ponad rzekami.

Kto wstąpi na górę Pana, kto stanie w Jego świętym miejscu? Człowiek rąk nieskalanych i czystego serca, który nie skłonił swej duszy ku marnościom.

On otrzyma błogosławieństwo od Pana i zapłatę od Boga, swego Zbawcy. Oto pokolenie tych, co Go szukają, którzy szukają oblicza Boga Jakuba.

[01][02]

 

PSALM

Zamieszkali na górze Ps 24,1-6

Zanim wierni weszli do Świątyni, prosili kapłanów o wstęp. Ci przypominali, co trzeba zrobić, by “zamieszkać na górze”. A streszczał to właśnie Psalm 24

PSALM 24AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: powygnaniowy, po 538 BC


PSALM NA WEJŚCIE • Odmawiający codzienną Liturgię Godzin bardzo dobrze znają Psalm 24, będący jednym z psalmów wezwania • Podobnie jak Psalm 15, Psalm 24 kwalifikuje się do tzw. liturgii wejścia, która odbywała się przed bramami Świątyni Jerozolimskiej. Stojący tam wierni, pielgrzymi, kierowali do kapłanów prośbę o wstęp na teren sanktuarium. Ci z kolei przypominali prawa obowiązujące wstępujących, a dotyczące osobistej świętości, obowiązków wobec Boga i bliźnich. Restrykcje związane z prawem wstępu na teren Świątyni potwierdzają wykopaliska w Świątyni Jerozolimskiej, znalezione tablice, na których zabrania się poganom przekraczania wyznaczonych im granic miejsc świętych. Świętość Boga domaga się świętości wiernych.

KTO WSTĄPI? • Usłyszymy dziś trzy strofy psalmu. W pierwszej autor chwali Boga Stwórcę. W drugiej kieruje pytanie do kapłanów strzegących świątyni jerozolimskiej: kto wstąpi na górę Pana? Ci odpowiadają: człowiek czystych rąk i serca, którego dusza nie skłoniła się ku marnościom, czyli obcym bogom. W trzeciej strofie kapłani zapowiadają sprawiedliwemu błogosławieństwo od Pana i zapłatę od Zbawcy • Motyw czystego serca i zamieszkania na górze Pana łączy Psalm 24 z Księgą Apokalipsy oraz dzisiejszą Ewangelią.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z I listu św. Jana Apostoła

(1 J 3,1-3)

Popatrzcie, jaką miłością obdarzył nas Ojciec: zostaliśmy nazwani dziećmi Bożymi: i rzeczywiście nimi jesteśmy. Świat zaś dlatego nas nie zna, że nie poznał Jego. Umiłowani, obecnie jesteśmy dziećmi Bożymi, ale jeszcze się nie ujawniło, czym będziemy. Wiemy, że gdy się objawi, będziemy do Niego podobni, bo ujrzymy Go takim, jakim jest. Każdy zaś, kto pokłada w Nim tę nadzieję, uświęca się, podobnie jak On jest święty.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Ujrzyjmy Go 1 J 3,1-3

O przyszłości za dużo nie możemy powiedzieć, ale św. Jan jest pewny dwóch rzeczy: tego, że ujrzymy Boga oraz będziemy do Niego podobni

Pierwszy List św. JanaNADAWCA: św. Jan • SKĄD:  Efez • DATA: koniec I w.  • ADRESACI: kościoły w Azji Mniejszej


BÓG JEST MIŁOŚCIĄ • Autorem Pierwszego Listu św. Jana również jest – według tradycji – Jan Ewangelista. W pierwszych wersach listu mówi on sam o sobie jako o naocznym świadku nauczania Chrystusa (PATRZ: 1,1-4) • Celem pisma skierowanego do chrześcijan w Azji Mniejszej jest walka z szerzącymi się herezjami i podziałami w młodych wspólnotach chrześcijańskich • Autor, używając stylu i pojęć właściwych dla czwartej Ewangelii, mówi o Bogu jako światłości, która pociąga do życia w świetle, wystrzeganiu się wpływu świata i fałszywych nauczycieli (Jan nazywa ich antychrystami: 1 J 2,22) • Życie dzieci Bożych to nie tylko unikanie grzechu, lecz przede wszystkim praktykowanie najważniejszego przykazania miłości (1 J 3,18). To tu właśnie pojawia się najkrótsza i najbardziej wymowna definicja Boga: “Bóg jest miłością” (1 J 4,16).

POWOŁANIE I GODNOŚĆ • W trzecim rozdziale listu Jan przypomina swojej wspólnocie o powołaniu i godności dzieci Bożych (3,1-5). Wynika z tego konieczność unikania grzechu (3,4-9) oraz zachowywania przykazań, w sposób szczególny przykazania miłości.

W NIEBIE • W dzisiejszym czytaniu apostoł każe przyjrzeć się miłości Boga Ojca, który uczynił nas swoimi dziećmi. Ale słowa kluczowe dla dzisiejszej Liturgii Słowa usłyszymy w drugim zdaniu: św. Jan opowiada o przyszłości, mówiąc, że  • jeszcze się nie ujawniło, czym będziemy, ale wiemy na pewno:  • będziemy podobni do Boga oraz  • ujrzymy Go.

 

TRANSLATOR


Popatrzcie, jaką miłością obdarzył nas Ojciec (1 J 3,1) • W tekście oryginalnym – jak wielką, jakiego rodzaju miłością (gr. potape) obdarzył nas Ojciec. Jan wydaje okrzyk zachwytu nad wielkością, głębią, bezwarunkowością miłości, którą obdarzył nas Bóg. Nie tylko nazwał nas swoimi dziećmi, ale rzeczywiście nas nimi uczynił. W Jezusie staliśmy się wszyscy synami i córkami Boga nie w przenośni, lecz dosłownie.

Świat zaś dlatego nas nie zna, że nie poznał Jego (1 J 3,1) • Poznanie w Biblii oznacza nie tylko zdobycie wiedzy, działanie związane z ludzkim intelektem. Jest to przede wszystkim nawiązywanie relacji miłości, troski i bliskości. Świat nie zna, czyli nie chce mieć nic wspólnego z uczniami Chrystusa (a nawet ich nienawidzi), ponieważ nie pokochał Boga. Poznanie może też oznaczać uznanie kogoś za część swojej rodziny, usynowienie, jak w historii powołania Jeremiasza (1,5). Świat wyrzeka się uczniów Chrystusa i wyrzuca ich ze swojej rodziny, ponieważ sam nie chce należeć do Bożej rodziny i przyjąć dziecięctwa Bożego.

• Będziemy do Niego podobni (1J 3,2) • Gr. homoioi sugeruje nie powierzchowne podobieństwo, lecz podobieństwo sięgające najgłębszych pokładów Boga i człowieka. Będziemy mieli naturę podobną do Niego, On da nam udział w swoim bóstwie. Wobec tego, co nas czeka, bycie dzieckiem Bożym to zaledwie skromny wstęp i zapowiedź.

 

CYTATY


Św. Jan o tym, kim będziemy: będziemy do Niego podobni, bo ujrzymy Go takim, jakim jest

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii wg św. Mateusza

(Mt 5,1-12a) Jezus, widząc tłumy, wyszedł na górę. A gdy usiadł, przystąpili do Niego Jego uczniowie. Wtedy otworzył swoje usta i nauczał ich tymi słowami: Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie. Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni. Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię. Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni. Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią. Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą. Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi. Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie. Błogosławieni jesteście, gdy /ludzie/ wam urągają i prześladują was, i gdy z mego powodu mówią kłamliwie wszystko złe na was. Cieszcie się i radujcie, albowiem wielka jest wasza nagroda w niebie.

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

 

EWANGELIA

Świętość od zaraz Mt 5,1-12a

Jezus wskazuje na zwykłych ludzi i mówi: to zwycięzcy. Bo “błogosławieni” to szczęśliwi, zbawieni, święci

EWANGELISTA: Mateusz • CZAS POWSTANIA: ok. 80–90 r.
KATEGORIA: mowa • MIEJSCE NAUCZANIA: góra błogosławieństw • CZAS: ok. 30 r. • KTO MÓWI: Jezus • ADRESACI: tłum


NOWY PIĘCIOKSIĄG • Kto napisał pierwszą z Ewangelii? Autor ani razu nie ujawnia się w tekście księgi. Tradycyjnie autorstwo przypisuje się jednak Mateuszowi – jednemu z Dwunastu. Księga powstała najprawdopodobniej w latach 80., zapewne w Antiochii Syryjskiej. Adresatem Ewangelii jest wspólnota judeochrześcijan. Wpływa to na charakter księgi, która ma zabarwienie judaistyczne • Mateusz stara się ukazać Królestwo Niebieskie. Jego dzieło zwykle dzieli się na pięć części – to nawiązanie do Pięcioksięgu: • Program Królestwa (3-7) • Przepowiadanie Królestwa (8-10) • Tajemnice Królestwa (11-13,52) • Kościół pierwocinami Królestwa (13,53-18) • Wypełnienie się Królestwa (19-25). Każda z tych części kończy się znamiennymi słowami: Gdy Jezus dokończył tych mów…

KAZANIE NA GÓRZE • Każda z tych pięciu części dzieli się z kolei na dwie inne części: narracyjną oraz dydaktyczną. W Programie Królestwa fragmentem narracyjnym jest przepowiadanie Jana Chrzciciela, chrzest Jezusa w Jordanie oraz kuszenie. Część dydaktyczna zaś to słynne Kazanie na Górze, trzyrozdziałowa konstytucja Królestwa Niebieskiego

BŁOGOSŁAWIEŃSTWA • Usłyszymy początek Kazania na górze – osiem błogosławieństw. To ważny moment Ewangelii Mateusza. Jezus, niczym nowy Mojżesz, wstępuje na górę: proklamuje Królestwo Niebieskie i nadaje nowe Prawo • Zwróćmy uwagę, że Królestwo Niebieskie to nie kwestia przyszłości, ale teraźniejszość. Jest tam, gdzie jest Jezus i uczniowie wokół Niego. To dlatego Ewangelię o błogosławieństwach słyszymy w uroczystość Wszystkich Świętych. Świętość to czas teraźniejszy.

 

CZY WIESZ, ŻE…


• Pozycja siedząca Jezusa świadczy o tym, że nie będzie nauczał jak inni filozofowie czy rabini (ci robili to raczej na stojąco). Jezus przyjmuje postawę władcy, który określi swoim autorytetem prawa obowiązujące w Jego królestwie

• Błogosławieństwa to nie droga dla nielicznych, ale dla każdego; błogosławieństwa spełniają się jednak w życiu tego, kto poszedł za Panem i stał się Jego uczniem. To Prawo Królestwa Bożego i pewny przepis na to, jak stać się świętym.

 

JESZCZE O EWANGELII


• Błogosławieni czyli szczęśliwi. „Błogosławieni”, greckie makarioi, w potocznym, popularnym sensie, który odnaleźć można w literaturze starożytnej, oznacza szczęśliwców, tych, do których uśmiecha się fortuna. Ci posiadają dobra, cieszą się szczęściem rodzinnym, sukcesem w życiu społecznym, są szanowani i podziwiani przez współobywateli. Święty paradoks Królestwa Niebieskiego polega na tym, że odwraca ono powszechnie obowiązujące prawa i systemy wartości. Ci, którzy na ziemi traktowani są jako margines, w Królestwie stają się pierwszymi i uprzywilejowanymi. Warunkiem jest jednak odkrycie swojego szczęścia na ziemi, przeżywanie życia jako Bożego daru, a nie przekleństwa.

• Błogosławieni ubodzy. Pierwsze błogosławieństwo skierowane do „ubogich w duchu” wypowiedziane jest w czasie teraźniejszym. O ile inne obietnice związane z błogosławieństwami dotyczyć będą przyszłości (Mt 5,4-9), o tyle pierwsze stwierdza, że Królestwo Niebieskie należy do tych, którzy pozbawieni środków materialnych (biedni), całą swą nadzieję pokładają w Bogu. Ci, którzy przeżywają swoje ubóstwo w zaufaniu w Bożą Opatrzność, ogłoszeni zostają dziedzicami dóbr nieprzemijających.

• Którzy się smucą. Pierwsze błogosławieństwo otwiera kolejne, które rozwijają się według tej samej paradoksalnej logiki. Tym, którzy „się smucą”, którzy są zatroskani o zbawienie braci, Mesjasz Pocieszyciel przyniesienie pocieszenie (5,4).

Cisi. „Cichym”, którzy na wzór Jezusa nie stawiają na pierwszym miejscu swojego ego, którzy unikają przemocy i używania siły (por. Mt 11,29), obiecana jest ziemia, rajskie królestwo (5,5).

• Głodni i spragnieni sprawiedliwości. Sprawiedliwość w języku Biblii tożsama jest właściwą relacją z Bogiem i bliźnimi (5,6).

• Miłosierni, którzy jak Jezus wchodzą w sytuację grzesznika, ofiarują mu miłość i przebaczenie, walczą o niego do końca, dostąpią miłosierdzia (5,7).

• Czyści sercem. Ci, którzy w swych planach, decyzjach i postępowaniu kierowali się czystym sercem, sercem oddanym Bogu (organ odpowiadający za podejmowanie decyzji, tożsamy z wolą), będą oglądać Boga (Mt 5,8; por. także Ps 24 z liturgii dzisiejszej uroczystości).

• Wprowadzający pokój zostaną przez Boga zaliczeni do grona jego synów (5,9).

• Cierpiący prześladowania. Wreszcie szczęśliwymi ogłasza się prześladowanych ze względu na sprawiedliwość, bo – tu powraca czas teraźniejszy – do nich należy Królestwo Niebieskie. To błogosławieństwo stanowi przejście do słów skierowanych bezpośrednio do uczniów Jezusa.  Paradoksalnie nazwani są oni szczęśliwymi, gdy znosić muszą prześladowania i oszczerstwa dla imienia Pana. Te słowa Jezusa bez wątpienia stanowiły źródło siły dla rzeszy świętych i męczenników, którzy od początków Kościoła do chwili obecnej oddają swe życie dla Pana.

 

TWEETY






STO SŁÓW


Liturgiczna podróż w czasie. Najpierw przeszłość. Psalm 24 to pieśń tych, którzy chcieli wejść do Świątyni w Jerozolimie. Nawet ta przeszłość brzmi proroczo.

Potem aż w dwóch czytaniach, obu świętego Jana, czas przyszły, podróż do przyszłości. W drugim czytaniu Jan mówi, że o przyszłości mało wiemy, a jednak jedno wiemy na pewno: Ujrzymy Go, takim jakim jest. W Apokalipsie zaś, w tekście pełnym symboliki i zwrotów zaczerpniętych z innych ksiąg Pisma Świętego, opowiada o zwycięstwie zbawionych.

Zupełnie inaczej, bo w czasie teraźniejszym, o świętości pisze Mateusz. “Błogosławieni” to nie kategoria przyszłości, to nie ludzie nie z tego świata, dalecy, martwi, bajkowi. To my, tu i teraz. A świętość to nie czas przyszły, ale teraźniejszy.

ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

prezbiter diecezji kieleckiej, doktor nauk biblijnych, doktorat obronił na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie, wykładowca Pisma Świętego w Wyższym Seminarium Duchownym w Kielcach oraz w Lublinie, adiunkt przy katedrze Teologii Biblijnej i Proforystyki w Instytucie Nauk Biblijnych KUL, redaktor naczelny kwartalnika biblijnego The Biblical Annals, sekretarz Stowarzyszenia Biblistów Polskich III kadencji. Jego pasją naukową i duszpasterską jest Biblia, w szczególności listy św. Pawła. Moderator Dzieła Biblijnego, autor scenariuszy i prowadzący programy telewizyjne i radiowe, współpracownik Stacji 7 i współtwórca cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – XXI zwykła B

Bóg najpierw działa i objawia się w Twoim życiu. A potem wzywa, byś się opowiedział

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

PUNKT WYJŚCIA


DWUDZIESTA PIERWSZA NIEDZIELA ZWYKŁA • Rok B • KOLOR: Zielony • KOLEKTA: Modlimy się, abyśmy wśród zmienności świata tam wznieśli nasze serca, gdzie są prawdziwe radości KOLOR: zielony • CZYTANIA: Księga Jozuego 24,1-2a.15-17.18b Psalm 34,2-3.16-23 List do Efezjan 5,21-32 Ewangelia wg św. Jana 6,54.60-69

 

CHMURA SŁOWA • Najczęściej – we wszystkich czytaniach – usłyszymy słowo PAN (13), jednak interesujące jest drugie popularne w Liturgii słowo: CIAŁO (7). Nie chodzi bowiem już tylko Ciało Chrystusa, lecz także ludzkie ciało, a nawet Mistyczne Ciało Chrystusa, czyli Kościół (w II czytaniu). Popularny jest również czasownik SŁUŻYĆ (6) oraz trzy inne określenia, których często używa Paweł w drugim czytaniu: CHRYSTUS (6), KOŚCIÓŁ (6) oraz ŻONY (6).

Jutro Niedziela - XXI zwykła B

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Jozuego

(Joz 24,1-2a.15-17.18b)

Jozue zgromadził w Sychem wszystkie pokolenia Izraela. Wezwał też starszych Izraela, jego książąt, sędziów i zwierzchników, którzy się stawili przed Bogiem. Jozue przemówił wtedy do całego narodu: Tak mówi Pan, Bóg Izraela: Gdyby jednak wam się nie podobało służyć Panu, rozstrzygnijcie dziś, komu służyć chcecie, czy bóstwom, którym służyli wasi przodkowie po drugiej stronie Rzeki, czy też bóstwom Amorytów, w których kraju zamieszkaliście. Ja sam i mój dom służyć chcemy Panu. Naród wówczas odrzekł tymi słowami: Dalekie jest to od nas, abyśmy mieli opuścić Pana, a służyć bóstwom obcym! Czyż to nie Pan, Bóg nasz, wyprowadził nas i przodków naszych z ziemi egipskiej, z domu niewoli? Czyż nie On przed oczyma naszymi uczynił wielkie znaki i ochraniał nas przez całą drogę, którą szliśmy, i wśród wszystkich ludów, pomiędzy którymi przechodziliśmy? My również chcemy służyć Panu, bo On jest naszym Bogiem.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

PIERWSZE CZYTANIE

“Referendum” w Sychem Joz 24, 1-2a.15-17.18b

W Sychem Jozue organizuje coś w rodzaju referendum. Każdy podejmuje wolną decyzję. Pytanie brzmi: chcesz służyć Panu czy innym bogom?

KSIĘGA: Jozuego • AUTOR: anonimowi autorzy • CZAS POWSTANIA:  VI-V w. przed Chrystusem

KATEGORIA: wydarzenie • CZAS AKCJI: 1200-1150 przed Chrystusem • MIEJSCE AKCJI: Sychem • UCZESTNICY: Jozue, lud


SEQUEL PIĘCIOKSIĘGU • Po raz pierwszy w cyklu “Jutro Niedziela” omawiamy Księgę Jozuego. Następuje zaraz po Pięcioksięgu i pod względem narracyjnym kontynuuje jego treść. Przypomnijmy: Księga Powtórzonego Prawa kończy się śmiercią Mojżesza, chwilę wcześniej Jozue zostaje wybrany na przywódcę Izraela. Ale Izraelici wciąż jeszcze nie docierają do celu swej wędrówki do Ziemi Obiecanej O tym właśnie opowiada Księga Jozuego. W pierwszej części (rozdziały 1-12) opisuje podbój Ziemi Obiecanej, w drugiej (13-21) – podział ziem pomiędzy plemiona, w trzeciej zakończenie misji Jozuego i jego mowy w Sychem.

ZGROMADZENIE W SYCHEM • Skoncentrujemy się na zakończeniu Księgi Jozuego. Ostatnim wystąpieniem Jozuego tuż przed śmiercią było zgrormadzenie w Sychem wszystkich pokoleń Izraela. Wygłosił do nich przemowę, po której lud raz jeszcze (LINK Twoja biblia) wybrał Boga na swego Pana. Zgromadzenie zakończyło się zawarciem przymierza: prawo i przepisy zostały spisane, a pod terebintem został ustawiony wielki kamień: będzie dla was świadectwem, ponieważ słyszał wszystkie słowa, które Pan mówił do nas (LINK Twoja biblia)

KAŻDY DECYDUJE • Usłyszymy fragment relacji ze zgromadzenia w Sychem, dotyczący wyboru Boga. Jozue zakończył już mowę opowieść o dziełach Boga, który dał ziemię: Nie dokonało się to ani waszym mieczem, ani łukiem. Poprosił, by Izrael odpowiedział szczerością i wiernością: służcie Panu. Jednak wybór pozostawia samym IzraelitomZwróćmy uwagę na dialog Jozuego z Izraelitami: wzywa ich do rozstrzygnięcia, komu chcą służyć. Potem usłyszymy odpowiedź ludu.

 

CZY WIESZ, ŻE…


Jozue i Jezus (Jeszua) są tym samym imieniem, o tym samym pochodzeniu i znaczeniu: ‘Jahwe jest wybawieniem’.

 

TWEETY


Jozue wzywa do podjęcia konkretnej decyzji: Rozstrzygnijcie dziś, komu chcecie służyć

Jozue składa osobiste świadectwo: Ja sam i mój dom służyć chcemy Panu

Decyzja Izraela: My również chcemy służyć Panu, bo On jest naszym Bogiem

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 34,2-3.16-23)

REFREN: Wszyscy, zobaczcie, jak nasz Pan jest dobry

Będę błogosławił Pana po wieczne czasy,

Jego chwała będzie zawsze na moich ustach.

Dusza moja chlubi się Panem,

niech słyszą to pokorni i niech się weselą.

Oczy Pana zwrócone na sprawiedliwych,

uszy Jego otwarte na ich wołanie.

Pan zwraca swe oblicze przeciw zło czyniącym,

by pamięć o nich wymazać z ziemi.

Pan słyszy wołających o pomoc

i ratuje ich od wszelkiej udręki.

Pan jest blisko ludzi skruszonych w sercu,

ocala upadłych na duchu.

Liczne są nieszczęścia, które cierpi sprawiedliwy,

ale Pan go ze wszystkich wybawia.

On czuwa nad każdą jego kością

i żadna z nich nie zostanie złamana.

Zło sprowadza śmierć grzesznika,

wrogów sprawiedliwego spotka kara.

Pan odkupi dusze sług swoich,

nie zazna kary, kto się doń ucieka.

[01][02]

 

PSALM

Chlubię się Panem! Ps 34,2-3.10-15

Trzecia część eucharystycznego Psalmu 34, który opisuje doświadczenie ocalenia z krytycznej sytuacji

PSALM 34 AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: powygnaniowy (po 586 r. przed Chr.)


DZIĘKCZYNIENIE ZA OCALENIE • Od dwóch tygodni Liturgia przewiduje śpiew kolejnych części Psalmu 34. Tym razem usłyszymy jego trzeci, ostatni fragment. Przypomnijmy, choć werset wprowadzający podpowiada, że Dawid wyśpiewał go, gdy wobec Abimeleka udawał szaleńca i odszedł wygnany przez niego (PATRZ 1 Sm 21,11-15), to jednak badania pokazały, że utwór jest znacznie późniejszego pochodzenia. Należy do gatunku dziękczynienia indywidualnego • Wierzący Izraelita, który rekrutuje się spośród anawim, sprawiedliwych, ubogich Pana, dziękuje Bogu za swoje ocalenie.

BÓG WYBAWIA Z NIESZCZĘŚĆ • Z dwóch powodów Psalm 34 został dobrany do Liturgii Słowa mówiącej o Chlebie Życia. Po pierwsze, w sytuacji śmiertelnego niebezpieczeństwa opisywanego przez psalm – jak wcześniej sam psalmista, jak wcześniej Dawid, Eliasz znajdował się Izrael, którego Pan wyzwolił z niewoli i doprowadził do Ziemi Obiecanej • Po drugie, to stąd pochodzą słowa doskonale ilustrujące prawdę Eucharystii: Skosztujcie i zobaczcie, jak Pan jest dobry.

 

TWEETY


Psalmista o trosce Boga: Oczy Pana zwrócone na sprawiedliwych, uszy Jego otwarte na ich wołanie

Autor psalmu o miłosierdziu Boga: Pan słyszy wołających o pomoc i ratuje ich od wszelkiej udręki

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

je żywi i pielęgnuje, jak i Chrystus – Kościół, bo jesteśmy członkami Jego Ciała. Dlatego opuści człowiek ojca i matkę, a połączy się z żoną swoją, i będą dwoje jednym ciałem. Tajemnica to wielka, a ja mówię: w odniesieniu do Chrystusa i do Kościoła.

Oto Słowo Boże

‘]

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Tajemnica Miłości Ef 5,21-32

List do Efezjan • AUTOR: św. Paweł (lub jego uczeń) • CZAS POWSTANIA: przed 61-63 r. (lub ok. 100 r.) • SKĄD: Rzym (albo Cezarea lub inne, nieznane miejsce) · DO KOGO: wspólnota w Efezie, chrześcijanie w Azji Mniejszej


DOJRZAŁY LIST Kończymy lekturę Listu do Efezjan w ramach niedzielnej Liturgii. Przypomnijmy: istnieją dwie hipotezy co do autorstwa oraz czasu i miejsca napisania listu. Według pierwszej, tradycyjnej, List do Efezjan uznawany jest za jeden z czterech listów więziennych św. Pawła i powstał w ostatnim okresie jego życia, w Rzymie. Według drugiej – pochodzi z jego szkoły i może być dziełem ucznia zainspirowanego myślą Apostoła Sercem i myślą przewodnią listu jest Pawłowa nauka o Kościele, która tutaj osiąga szczyt rozwoju. Apostoł, opierając się na 1-2 Kor, ukazuje Kościół uniwersalny i kosmiczny, w którym znajduje swoje miejsce Izrael i wszystkie narody.

EGZORTY List został podzielony na 6 rozdziałów i dzieli się na dwie części: pierwsze trzy rozdziały prezentują teologię: misterium Chrystusa w Kościele. Ostatnie 3 rozdziały to wnioski praktyczne, ubrane w formę napomnień, apeli, pouczeń – egzort • Fragment, który usłyszymy, pochodzi właśnie z tej drugiej części. Dotąd egzorty Pawła zawarte w 5 rozdziale miały charakter ogólnych wezwań skierowanych do całej wspólnoty (PATRZ Ef 5,1-20). Przestrzegał przed praktykowaniem pogańskiego stylu życia (5,1-7), zachęcał, aby strzec w sobie światłości Jezusa (5,8-14) oraz wzywał do napełniania wszystkich relacji i sfer życia Duchem Świętym (5,15-20) W końcu Paweł pisze o normach, którymi ma kierować się dom, rodzina. “Tablice Rodzinne” skierowane są do   małżonków   dzieci oraz (zgodnie z ówczesnym kontekstem społecznym)   niewolników.

TABLICE RODZINNE Usłyszymy fragment dotyczący małżonków: Paweł wyjaśni, co znaczy konkretnie strzec światłości Jezusa na przykładzie chrześcijańskiego małżeństwa Zwróćmy uwagę na to, że apel o miłość mężów do żon i żon do mężów Paweł uzasadnia przykładem relacji Chrystus Kościół. Z jednej strony małżeństwo staje się obrazem wyjaśniającym miłość między Chrystusem i Kościołem, z drugiej Chrystus staje się wzorem dla małżeństwa.

 

LINKI


Żony niechaj będą poddane swym mężom jak Panu… (Ef 5,22)

Kol 3,18: Żony, bądźcie poddane mężom, jak przystało w Panu

1 P 3,1-6: Tak samo żony niech będą poddane swoim mężom, aby nawet wtedy, gdy niektórzy z nich nie słuchają nauki, przez samo postępowanie żon zostali dla wiary pozyskani bez nauki, gdy będą się przypatrywali waszemu pełnemu bojaźni świętemu postępowaniu. Ich ozdobą niech nie będzie to, co zewnętrzne: uczesanie włosów i złote pierścienie ani strojenie się w suknie, ale wnętrze serca człowieka o niezachwianym spokoju i łagodności ducha, co jest tak cenne w oczach Boga.

Mężowie, miłujcie żony, bo i Chrystus umiłował Kościół i wydał za niego samego siebie (Ef 5,25)

Kol 3,19: Mężowie, miłujcie żony i nie okazujcie im rozjątrzenia

1P 3,7: Mężowie we wspólnym pożyciu liczcie się rozumnie ze słabszym ciałem kobiecym. Darzcie żony czcią jako te, które razem z wami są dziedzicami łaski, aby nie stawiać przeszkód waszym modlitwom

…bo mąż jest głową żony, jak i Chrystus Głową Kościoła (Ef 5,22)

…bo Chrystus umiłował Kościół i wydał za niego samego siebie (Ef 5,25)

Ef 1,22-23: I wszystko poddał pod Jego stopy, a Jego samego ustanowił nade wszystko Głową dla Kościoła, który jest Jego Ciałem

Ef 5,2: Postępujcie drogą miłości, bo i Chrystus was umiłował i samego siebie wydał za nas w ofierze

 

TWEETY ŚW. PAWŁA


Paweł do żon i mężów: Bądźcie sobie wzajemnie poddani w bojaźni Chrystusowej

Paweł apeluje do mężczyzn: Mężowie, miłujcie żony, bo i Chrystus umiłował Kościół i wydał za niego samego siebie

Paweł apeluje do żon: Żony niechaj będą poddane swym mężom jak Panu, bo mąż jest głową żony, jak i Chrystus Głową Kościoła

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii wg św. Jana

(J 6,54.60-69)

Ucząc w synagodze w Kafarnaum Jezus powiedział: Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym. A spośród Jego uczniów, którzy to usłyszeli, wielu mówiło: Trudna jest ta mowa. Któż jej może słuchać? Jezus jednak świadom tego, że uczniowie Jego na to szemrali, rzekł do nich: To was gorszy? A gdy ujrzycie Syna Człowieczego, jak będzie wstępował tam, gdzie był przedtem? Duch daje życie; ciało na nic się nie przyda. Słowa, które Ja wam powiedziałem, są duchem i są życiem. Lecz pośród was są tacy, którzy nie wierzą. Jezus bowiem na początku wiedział, którzy to są , co nie wierzą, i kto miał Go wydać. Rzekł więc: Oto dlaczego wam powiedziałem: Nikt nie może przyjść do Mnie, jeżeli mu to nie zostało dane przez Ojca. Odtąd wielu uczniów Jego odeszło i już z Nim nie chodziło. Rzekł więc Jezus do Dwunastu: Czyż i wy chcecie odejść? Odpowiedział Mu Szymon Piotr: Panie, do kogóż pójdziemy? Ty masz słowa życia wiecznego. A myśmy uwierzyli i poznali, że Ty jesteś Świętym Boga.

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

 

EWANGELIA

“Czy i wy chcecie odejść?” J 6,54.60-59

Trudna Mowa Eucharystyczna dziesiątkuje grono uczniów. Również Dwunastu Jezus pozostawia wybór. Mogą odejść.

EWANGELISTA: św. Jan • CZAS POWSTANIA: ok. 90 r.

KATEGORIA: dialog • MIEJSCE: Kafarnaum • CZAS: po mowie eucharystycznej • BOHATEROWIE: Jezus, uczniowie, słuchające go tłumy • WERSJE: brak


CHLEB, WINO, WODA, PASTERZ • Przypomnijmy, że w pierwszej z dwóch części (w Księdze Znaków, po niej jest Księga Życia) Ewangelia św. Jana przedstawia cztery wielkie tematy: wino krzew winny, pasterz, chleb żywy oraz woda. Każdy z nich zostaje przedstawiony w podobny sposób: przez dyskusję, znak oraz przemowę.

MOWA I REAKCJE W poprzednie niedziele obserwowaliśmy, jak Jan przedstawia obraz Chleba przez • znak (opis rozmnożenia chleba) oraz • przemowę (mowę eucharystyczną wygłoszoną w synagodze w Kafarnaum). Jezus ukazał kompletny obraz tego, co ukrywa się pod symbolem Chleba: to Słowo i Ciało Chrystusa. Jednak Jan nie poprzestaje na relacjonowaniu słów Jezusa. Mowa przekształca się w dyskusję z faryzeuszami i uczniami. Jan dostrzega reakcje Żydów: szemrali przeciwko Niemu, dlatego że powiedział: “Ja jestem chlebem, który z nieba zstąpił”.

“DO KOGÓŻ PÓJDZIEMY?” • Usłyszymy dziś zakończenie szóstego rozdziału Ewangelii św. Jana, mówiącego o Chlebie. Zwróćmy uwagę na trzy elementy: • reakcję uczniów na słowa Jezusa o tym, że Jego Ciało jest chlebem, który należy spożywać zostało tylko Dwunastu • Wolny wybór, który Pan pozostawia swoim uczniom czy chcą zostać przy Nim, czy odejść • Wyznanie Piotra: pytanie, które tak naprawdę jest odpowiedzią.

 

TRANSLATOR


Trudna jest ta mowa. Któż jej może słuchać?” (J 6,60) W oryginale: Twarde jest słowo to. Kto może go słuchać?

•  “Panie, do kogóż pójdziemy?” (J 6,68) W oryginale: Panie, do kogo odejdziemy?

 

TWEETY


Jezus o słowach innych niż inne: Słowa, które Ja wam powiedziałem, są duchem i są życiem

Wyznanie wiary uczniów: Panie, do kogóż pójdziemy?

 

TWEETY


href=”https://twitter.com/hashtag/jutroniedziela”
data-widget-id=”505499076377333762″>tweety o #jutroniedziela

 

TRENDY


#Rozstrzygnijcie

Jak okręt bez sterów i kotwicy jest igraszką wiatrów, tak naszymi rozumem miotają błędne myśli bez kotwicy wiary. (św. Jan Chryzostom)

Człowiek bez wiary jest jak podróżnik bez celu, jak ktoś, kto walczy bez nadziei na zwycięstwo. (św. Augustyn)

 

 

#MężowieMiłujcieŻony

Nic tak dobrze nie robi mężczyźnie, jak księżniczka. (…) Kiedy się mężczyzna staje twardy? Kiedy się mężczyzna staje sejfem? Jak ma naprzeciwko siebie skarb. (ks. Piotr Pawlukiewicz)

(…) przyroda ma swoje potrzeby: kwiat potrzebuje światła, wody, gleby. W świecie techniki samochód potrzebuje gładkiej nawierzchni na drodze, paliwa, opon. Lecz w świecie ludzi wspólnota potrzebuje rozmowy. Małżeństwo buduje się szczerą rozmową. (ks. Mirosław Czapla)

Małżeństwo to jest taki wózek który ma dwa kółka. Jedno kółko to wspólnota, bycie ze sobą, a drugie kółko to jest samotność. Jak jedno kółko odpada to wózek się kręci w kółko. (ks. Mirosław Maliński)

 

#DoKogóżPójdziemy

Faktycznie: do kogo się udać ze swoim życiem, troskami, lękami, radościami, jeśli nie do Chrystusa? Niektórzy szukają rozwiązań i odpowiedzi w horoskopach, inni w parapsychologii, jodze czy New Age (…) [ale dopiero] Chrystus, który jest samą miłością, potrafi dać człowiekowi wszystko, a nawet więcej. (ks. Mariusz Pohl)

Logika miłości nie liczy na tłumy. To w naszym ziemskim myśleniu tłumy coś znaczą. W miłości zaś liczy się konkretne serce. Jezusowi wystarczyło 0,2 procent Jego wielbicieli, by uczynić z nich fundament Kościoła. (ks. Edward Staniek)

Lepiej jest iść słuszną drogą, potykając się, niż wielkimi krokami błądzić po bezdrożach. Kto kuleje na słusznej drodze, idzie wprawdzie powoli, ale zbliża się do celu. (św. Tomasz z Akwinu)

 

STO SŁÓW


Po tym, jak Jezus powiedział: Chlebem, który Ja dam, jest moje ciało, zdecydowanie zmalała liczba Jego uczniów: Wielu… się wycofało i już z Nim nie chodzili. Trudna jest ta mowa, któż jej słuchać zdoła” – powiedzieli nawet ci, którzy zostali, zaledwie dwunastu. Jednak dodali znaczące pytanie: Do kogóż pójdziemy?

W Liturgii Słowa widzimy podobny schemat: po mowie przypominającej bądź objawiającej działanie Boga – człowiek zostaje wezwany do opowiedzenia się. Rozstrzygnijcie dziś, komu chcecie służyć – mówi Jozue do ludu Izraela (PIERWSZE CZYTANIE). Czy i wy chcecie odejść? – pyta Jezus najbliższych uczniów (EWANGELIA).

Choć zgromadzenie w Sychem przypomina referendum, w rzeczywistości nie rozstrzyga o postawie całej społeczności, lecz każdego człowieka indywidualnie. Lecz ten schemat – Bóg najpierw objawia człowiekowi prawdę, a potem wzywa do opowiedzenia się – jest uniwersalny. Dzieje się w życiu wiary każdego z nas.

1/6
Jozue, fresk z Palazzo Trinci, Foligno, Włochy, fot. Georges Jansoone
2/6
Jozue, Ephraim Moses Lilien, 1908 r.
3/6
Dwunastu Apostołów, Christian Schmid, drzeworyt z XVII wieku, Kunstmuseum w Augsburgu, Niemcy
4/6
Jezus i apostołowie, XII w., Kapadocja, Turcja
5/6
Jezus i dwunastu apostołów, Katakumby Domitilli, Rzym
6/6
Głowa apostoła, Jean-Michel Moreau, 1773 r., Ermitaż, Petersburg, Rosja
poprzednie
następne
ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

prezbiter diecezji kieleckiej, doktor nauk biblijnych, doktorat obronił na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie, wykładowca Pisma Świętego w Wyższym Seminarium Duchownym w Kielcach oraz w Lublinie, adiunkt przy katedrze Teologii Biblijnej i Proforystyki w Instytucie Nauk Biblijnych KUL, redaktor naczelny kwartalnika biblijnego The Biblical Annals, sekretarz Stowarzyszenia Biblistów Polskich III kadencji. Jego pasją naukową i duszpasterską jest Biblia, w szczególności listy św. Pawła. Moderator Dzieła Biblijnego, autor scenariuszy i prowadzący programy telewizyjne i radiowe, współpracownik Stacji 7 i współtwórca cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >