Jutro Niedziela – VIII Wielkanocna B

Kim jest ten tajemniczy, wszechobecny i nieustannie działający Bóg, którego nazywamy Duchem Świętym?

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


Niedziela Zesłania Ducha Świętego • Rok A • KOLEKTA: Modlimy się, by Bóg zesłał Ducha Świętego i dokonał w naszych sercach tego, co zdziałał w początkach głoszenia Ewangelii, • KOLOR: czerwony • CZYTANIA: Dzieje Apostolskie 2,1-11 Psalm 104,1.24.29-31.34 Pierwszy list do Koryntian 12, 3b-7.12-13 Ewangelia wg św. Jana 20, 19-23

 

• CHMURA SŁÓW • 

Jutro Niedziela - VIII Wielkanocna B

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Dziejów Apostolskich

(Dz 2,1-11)

Kiedy nadszedł dzień Pięćdziesiątnicy, znajdowali się wszyscy razem na tym samym miejscu. Nagle dał się słyszeć z nieba szum, jakby uderzenie gwałtownego wiatru, i napełnił cały dom, w którym przebywali. Ukazały się im też języki jakby z ognia, które się rozdzieliły, i na każdym z nich spoczął jeden. I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym, i zaczęli mówić obcymi językami, tak jak im Duch pozwalał mówić. Przebywali wtedy w Jerozolimie pobożni Żydzi ze wszystkich narodów pod słońcem. Kiedy więc powstał ów szum, zbiegli się tłumnie i zdumieli, bo każdy słyszał, jak przemawiali w jego własnym języku. Czyż ci wszyscy, którzy przemawiają, nie są Galilejczykami? - mówili pełni zdumienia i podziwu. Jakżeż więc każdy z nas słyszy swój własny język ojczysty? - Partowie i Medowie, i Elamici, i mieszkańcy Mezopotamii, Judei oraz Kapadocji, Pontu i Azji, Frygii oraz Pamfilii, Egiptu i tych części Libii, które leżą blisko Cyreny, i przybysze z Rzymu, Żydzi oraz prozelici, Kreteńczycy i Arabowie - słyszymy ich głoszących w naszych językach wielkie dzieła Boże.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

PIERWSZE CZYTANIE

Duch Boga Dz 2,1-11

KSIĘGA: Dzieje Apostolskie • AUTOR: Łukasz • CZAS POWSTANIA: ok. 80 r.

KATEGORIA: opowiadanie


O KSIĘDZE Dzieje Apostolskie opisują rozwój i wzrost młodego Kościoła. Rodzi się on ze śmierci i zmartwychwstania Chrystusa oraz zesłania Ducha Świętego Pierwszych dwanaście rozdziałów poświęconych jest historii Kościoła w Jerozolimie oraz misji Piotra. Widać w nich już, jak Dobra Nowina stopniowo przekracza granice Izraela, wychodząc ku poganom Od rozdziału trzynastego uwaga Łukasza skupia się na św. Pawle, który staje się ewangelizatorem świata pogańskiego. Jego pobyt w Rzymie przed męczeńską śmiercią i głoszenie Ewangelii wszystkim narodom to ostatni obraz, z jakim Łukasz pozostawia nas w lekturze Dziejów Apostolskich.

KONTEKST • W drugim rozdziale Dziejów Apostolskich Łukasz opisuje zesłanie Ducha na apostołów zgromadzonych w Wieczerniku. Zaczynają oni posługiwać się obcymi językami, co budzi zdumienie przybyłych na święta do Jerozolimy ze wszystkich stron świata Żydów (2,1-13). Następnie Piotr wygłasza swoją pierwszą katechezę o Ukrzyżowanym i Zmartwychwstałym (2,14-36), po której nawraca się około trzech tysięcy ludzi (2,37-41). Drugi rozdział kończy się obrazem wspólnoty pierwszych chrześcijan, żyjących razem, skupionych wokół Eucharystii i głoszących Słowo, którym Pan przymnaża wciąż nowych wyznawców.

 

ZANIM USŁYSZYSZ • W dzisiejszym pierwszym czytaniu Łukasz opisuje zesłanie Ducha Świętego W scenie wprowadzającej widzimy apostołów, o których mowa w Dz 1, zebranych wszystkich w tym samym miejscu Scena druga opisuje nagłe załamanie spokojnej atmosfery modlitwy. Dom napełnia się szumem jakby wiatru. Dodatkowo nad każdym pojawiają się języki – jakby ognia – które rozdzielają się i spoczywają na apostołach. Ci natychmiast zaczynają mówić obcymi językami W scenie trzeciej akcja przenosi się na zewnątrz. Dom wypełniony dziwnym szumem i prości ludzie mówiący różnymi językami przyciągają pobożnych Żydów, którzy przybyli na święta do Jerozolimy. Autor wymienia wszystkie strony, z których pochodzą. Przybyli ze zdumieniem wsłuchują się w słowa apostołów głoszących w ich językach wielkie dzieła Boga.  

 

TRANSLATOR


Kiedy nadszedł dzień Pięćdziesiątnicy… (Dz 2,1) • Łukasz używa na określenie Zesłania szczególnego słowa symplerooKiedy wreszcie wypełnił się, nadszedł ten zapowiadany dzień • Tego samego czasownika używa się do opisania wód, które wypełniają łódź apostołów na Jeziorze Galilejskim, grożąc im zatonięciem (Łk 8,23). Wyraża on pełnię – czas Boży przelewa się, wlewa się do naszego ludzkiego świata • W czasowniku tym ukrywa się także idea starannie przygotowanego wydarzenia, które przychodzi o czasie • Tego dnia oczekiwała cała ludzkość. Ten dzień przygotowywał starannie Ojciec, o czym świadczą zapowiedzi wylania Ducha (Ez 36,26; Jl 3,1). Mówił o nim także Jezus, gdy obiecywał apostołom Parakleta, moc z wysoka (Dz 1,7-8). W dzień Pięćdziesiątnicy wypełniają się obietnice Ojca i Syna.

Nagle dał się słyszeć z nieba szum, jakby uderzenie gwałtownego wichru, i napełnił cały dom, w którym przebywali (Dz 2,2) • Oryginał oddaje to w słowach, które po polsku dosłownie brzmią: i stał się w tej samej chwili dźwięk jakby niosącego się tchnienia gwałtownego. Szum (gr. echos) oznaczać może ton lub dźwięk o różnych poziomach głośności, np. dźwięk trąbki (Ps 150,3; Hbr 12,19). Niebo zaczyna grać, wysyła sygnał. Słowem tym opisuje się także wiadomość, nowinę, news (Łk 4,37). Duch to muzyka news z wysokości.

Ukazały się im też jakby języki ognia, które się rozdzielały, na każdym z nich spoczął jeden (Dz 2,3) I dały się widzieć im rozdzielające się języki, jakby ognia. Czasownika ofthe od horao (‘widzieć’) w stronie biernej używa się do opisania teofanii, objawienia się Boga w Starym Testamencie (Rdz 12,7; 22,14; Wj 16,10). Określa się nim także Zmartwychwstałego, który ukazuje się uczniom (Łk 24,34; 1 Kor 15,5-8). Przez użycie tego czasownika Łukasz daje do zrozumienia, że Duch, który przychodzi, to nie spektakularny fajerwerk; to prawdziwy Bóg, posłany przez Ojca i Syna.

I zaczęli mówić/prorokować obcymi językami, tak jak im Duch pozwalał mówić (Dz 2,4). Słowo apoftegomai (‘mówić’), którego używa Łukasz, nie oznacza jakiejkolwiek mowy. Apostołowie nie wdają się w pogawędkę w obcych językach, starożytny chat. Słowo to opisuje mowę prorocką, odkrywającą przyszłość (Mi 5,11; Za 10,2; Ez 13,9). Apostołowie zaczynają prorokować, głosić Słowo Boże w obcych językach.

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


W opisie objawienia się Ducha apostołom do wspólnoty Kościoła przychodzi prawdziwy Bóg. Opisuje się go dwoma symbolami, które towarzyszą objawieniu się Boga: wiatru i ognia (patrz: Wj 19,16.19; 20,18; Ez 37,9-14) :

 

Wiatr gr. pnoe – inaczej tchnienie, to samo, które Bóg przekazuje w momencie stworzenia pierwszemu człowiekowi (Rdz 2,7; 7,22). Obrazem tym opisuje się to, co nazywamy duszą. Dzięki “tchnieniu Bożemu” człowiek stawał się istotą żyjącą. W chwili śmierci tchnienie to wracało do Pana, człowiek prowadził zaś w zaświatach egzystencję cienia (Koh 12,7). Duch, który zstępuje na uczniów od Zmartwychwstałego, nie opuści ich już jak pierwsze “tchnienie życia”. Duch Święty daje nowe życie, to Duch Nowego Stworzenia. To dzięki niemu żyjemy na wieki.

Ogień do tej pory symbolizował niedostępność Boga, przepaść między Nim a stworzeniem (patrz: Iz 6). Bóg zabrania Mojżeszowi zbliżać się zbytnio do gorejącego krzewu (Wj 3) • W Dziejach Apostolskich Duch w postaci ognia obiera sobie mieszkanie w ludziach i wypełnia ich tak, jak wcześniej wypełnił cały dom. Nie ma dystansu między Stwórcą a stworzeniem, doszliśmy wreszcie do upragnionej komunii.

Duch głoszących • Owoce Ducha zostają udzielone apostołom jako wspólnocie, która zbiera się na modlitwie. Nie znaczy to, że Duch każe nam wtopić się w tłum, czy też łamie naszą indywidualność. Do każdego z uczniów Duch przychodzi w bardzo szczególny sposób, rozdziela się i zstępuje w postaci ognistego płomienia. Ten sam Bóg każdemu udziela siebie inaczej, żeby stworzyć z nich wspólnotę. Jego dary służą nie tylko im samym, ale przede wszystkim ich przyszłej i jedynej misji – głoszeniu Ewangelii.

 

CZY WIESZ, ŻE…


Dzień Pięćdziesiątnicy, Dzień Zesłania Ducha Świętego – kiedy Piotr wygłasza swą mowę – to żydowskie Święto Tygodni. Przypada ono 7 tygodni po święcie Paschy. Świętowano wówczas nadanie Prawa Izraelowi na Górze Synaj. To wtedy Mojżesz otrzymał kamienne tablice z zapisanymi przykazaniami • To także tradycyjne Święto Żniw, podczas którego ofiarowywano Panu pierwsze płody ziemi • Duch Święty to pierwsze żniwa Kościoła, pierwszy obiecany nam owoc wiary w Zmartwychwstałego.

 

CYTATY


Tak przychodzi Duch Święty: Nagle dał się słyszeć z nieba szum, jakby uderzenie gwałtownego wiatru, i napełnił cały dom

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 104,1.24.29-31.34)

REFREN: Niech zstąpi Duch Twój i odnowi ziemię

Błogosław, duszo moja, Pana,

o Boże mój, Panie, Ty jesteś bardzo wielki.

Jak liczne są dzieła Twoje, Panie,

ziemia jest pełna Twych stworzeń.

Gdy odbierasz im oddech, marnieją

i w proch się obracają.

Stwarzasz je napełniając swym duchem

i odnawiasz oblicze ziemi.

Niech chwała Pana trwa na wieki,

niech Pan się raduje z dzieł swoich.

Niech miła Mu będzie pieśń moja,

będę radował się w Panu.

[01][02]

 

PSALM

Duch Życia Ps 104,1.24.29-31.34

PSALM  104 • AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: czasy powygnaniowe, po 538 r. przed Chr.


O PSALMIE • Psalm 104 to hymn opiewający wspaniałość stworzenia, hymn (hebr. tehilla), czyli bezinteresowna modlitwa uwielbienia zanoszona przez wspólnotę w świątyniPsalm zawiera wiele motywów, które zbliżają go do egipskich i kananejskich hymnów na cześć bogów stwarzających i podtrzymujących w istnieniu świat (Ra, Baal)Psalmista piszący ten utwór w czasach po wygnaniu głęboko przepracowuje starożytne motywy mityczne w duchu zawartego w Księdze Rodzaju opisu stworzenia. Być może psalm recytowano w świątyni w czasie Święta Tygodni, dziękując za pierwsze plony ziemi. Pobożni Żydzi, o których pisze Łukasz w pierwszym czytaniu, mogli modlić się nim podczas pobytu w Jerozolimie.

Jaka jest wymowa psalmu? Wobec Bogów pogańskich, na których Izrael napatrzył się w Babilonii, Jahwe jest jedynym Stwórcą i Ojcem stworzenia. W jego ręku śmiercionośne żywioły nie walczą ze sobą, lecz komponują się w harmonijną całość, aby stworzyć bezpieczny i szczęśliwy dom dla wszelkiej istoty żywej. Psalmistę przepełnia podziw i uwielbienie dla kosmicznego dzieła Pana, które przenika Duch jego ojcowskiej miłości.

 

ZANIM USŁYSZYSZ • Usłyszymy pierwszy werset dość długiego, 35-wersowego utworu, następnie wybrane wersety ze środka i zakończenia psalmu. W pierwszej strofie psalmista chwali piękno i bogactwo dzieła stworzenia. Ziemię wypełnia rzesza stworzeń, które świadczą o hojności, wręcz rozrzutności Pana. W strofie drugiej, psalmista opisuje Boże stworzenie jako kruche, wołające o Jego pomoc. Bez Bożego Ducha ginie i obraca się w proch. Duch to moc stwórcza Boga, przez niego daje On i podtrzymuje życie. Wreszcie strofa trzecia to uwielbienie Pana, którego chwała ma trwać na wieki. Oby Bóg cieszył się ze swoich stworzeń. Na końcu psalmista prosi, aby Pan przyjął jego pieśń pochwalną.  

 

Motyw Ducha, podtrzymującego wszystko w istnieniu łączy dzisiejszy psalm z pierwszym czytaniem i kontekstem całej uroczystości Zesłania Ducha Świętego. Duch, który zstępuje na Kościół, to ten sam, który wydobył z chaosu i stworzył nasz ludzki świat.

 

CYTATY


Psalmista o wielkiej potrzebie Ducha Świętego: Gdy odbierasz im oddech, marnieją i w proch się obracają

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

dobra. Podobnie jak jedno jest ciało, choć składa się z wielu członków, a wszystkie członki ciała, mimo iż są liczne, stanowią jedno ciało, tak też jest i z Chrystusem. Wszyscyśmy bowiem w jednym Duchu zostali ochrzczeni, [aby stanowić] jedno Ciało: czy to Żydzi, czy Grecy, czy to niewolnicy, czy wolni. Wszyscyśmy też zostali napojeni jednym Duchem.

Oto Słowo Boże

‘]

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Duch Kościoła 1 Kor 12, 3b-7.12-13

LIST DO KORYNTIAN • NADAWCA: św. Paweł • SKĄD:  Efez • DATA: ok. 54 r.  • ADRESACI: Koryntianie


O KSIĘDZE Podczas swojego pobytu w Koryncie Pawłowi udało się założyć wspólnotę chrześcijan. Młoda wspólnota, funkcjonująca w dużym mieście pogańskim, entuzjastycznie przyjęła Ewangelię, miała jednak poważne problemy z wdrożeniem jej w życie: • spory i podziały wynikające z różnic majątkowych i społecznych • konkurujący ze sobą liderzy (1 Kor 1-4; 6) • rozwiązłość seksualna i libertynizm (1 Kor 5) • sens małżeństwa i celibatu (1 Kor 7) • udział w ucztach pogańskich i ofiarach składanych bożkom, zaniedbywanie miłości braterskiej i Eucharystii (1 Kor 8-11) • poszukiwanie spektakularnych duchowych darów, a zaniedbywanie miłości (1 Kor 12-14) • odrzucenie prawdy o Zmartwychwstaniu • List św. Pawła, to odpowiedź na pismo otrzymane od Koryntian. Apostoł rozpoczyna nauką na temat Ewangelii Krzyża (1 Kor 1-4) i kończy wizją Zmartwychwstania (1 Kor 15).

 

KONTEKST W dwunastym rozdziale Listu do Koryntian Paweł opisując różne dary w Kościele podkreśla, że ich dawcą jest jeden Duch (12,1-1-11). Wszystkie one służyć mają budowaniu jedności wspólnoty, która jest Ciałem Chrystusa (12,12-30). W ciele tym każdy ma swoje miejsce i swoją misję do wypełnienia. Nie każdy może być prorokiem, apostołem, nauczycielem czy cudotwórcą. Na końcu Paweł wzywa do znalezienia właściwego sobie miejsca w Ciele Chrystusa i do starania się o największy dar Miłości, o którym pisze w rozdziale trzynastym.

ZANIM USŁYSZYSZ • W dzisiejszym drugim czytaniu Paweł mówi o Duchu, który uzdalnia nas do wyznania wiary w Chrystusa Pana. Ten sam Duch jest dawcą różnych darów i wyznacza różne posługi w Kościele. On łączy w jedno wspólnotę, która składa się z wielu członków tak, aby stanowiła prawdziwe Ciało Chrystusa. Paweł podkreśla, że nasz chrzest i dar Ducha służą złączeniu nas w jedno w Ciele Pana. Tu Żydzi i Grecy, niewolnicy i wolni, znajdują swoje wspólne miejsce.

 

TRANSLATOR


Nikt nie może powiedzieć bez pomocy Ducha Świętego: “Panem jest Jezus” (1 Kor 12,3) Nikt nie może powiedzieć “Panem jest Jezus”, chyba że w Duchu Świętym.

Różne są dary łaski, lecz ten sam Duch; różne też są rodzaje posługiwania, ale jeden Pan; różne są wreszcie działania, lecz ten sam Bóg, sprawca wszystkiego we wszystkich (1 Kor 12,4-6) • W oryginale dosłownie: rozdzielenia: Rozdzielenia zaś darów są, lecz ten sam Duch, i rozdzielenia służb są, i ten sam Pan, i rozdzielenia dzieł są, ten zaś sam Bóg – ten działający wszystko we wszystkim.

Wszystkim zaś objawia się Duch dla wspólnego dobra (1 Kor 12,7) • Dosłownie: Każdemu zaś jest dawane uwidocznienie Ducha do pożytku.

Wszyscyśmy bowiem w jednym Duchu zostali ochrzczeni, aby stanowić jedno ciało: czy to Żydzi, czy Grecy, czy to niewolnicy, czy wolni. Wszyscyśmy też zostali napojeni jednym Duchem (1 Kor 12,13) • Wraca znane nam już słowo dotyczące chrztu, oznaczające dosłownie zanurzenie: w jednym Duchu my wszyscy w jedno ciało zostaliśmy zanurzenii wszyscy jednego Ducha otrzymaliśmy do wypicia

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Paweł to jeden z pierwszych teologów Nowego Testamentu, który kładzie podwaliny pod naukę o Duchu Świętym. Jej zręby znajdujemy w Liście do Koryntian oraz w Liście do Rzymian. Z dzisiejszego drugiego czytania przebijają dwie zasadnicze prawdy o Trzeciej Osobie Trójcy:

 

• Po pierwsze, bez Ducha nie można sobie wyobrazić nowego Życia w Chrystusie. On uzdalnia chrześcijanina do wyznawania wiary (1 Kor 12,3). On mieszka w nas i czyni z nas własność Boga (Rz 8,9-11), prowadzi nas i przekonuje, że jesteśmy synami Bożymi (Rz 8,14-17), modli się w nas (Rz 8,26), współdziała we wszystkim dla naszego dobra (Rz 8,28) i ostatecznie prowadzi do zbawienia (Rz 8,29-30). On także inspiruje nasze dobre uczynki (Ga 5,22-23). Chrześcijaństwo, to nie pieczołowite spełnianie dobrych uczynków, lecz cierpliwe otwieranie się na moc Ducha, który daje siłę do pełnienia dobra i przemienia nasze życie.

 

• Po drugie, Paweł przypomina zasadniczą prawdę: Duch Święty i jego dary nie są prywatną własnością wierzącego. Mają łączyć, a nie dzielić; budować, a nie niszczyć – jako narzędzie ludzkiego egoizmu. Ich celem jest wspólne dobro, budowanie jedności Kościoła, który Paweł nazywa Ciałem Jezusa (1 Kor 12,7.12-13).

 

CYTATY


Św. Paweł wyjaśnia tajemnicę Ducha: Różne są dary łaski, lecz ten sam Duch; różne też są rodzaje posługiwania, ale jeden Pan; różne są wreszcie działania, lecz ten sam Bóg, sprawca wszystkiego we wszystkich. Wszystkim zaś objawia się Duch

https://www.youtube.com/watch?t=16&v=4Gp05lOgYGM

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii wg św. Jana

(J 20,19-23)

Wieczorem w dniu Zmartwychwstania, tam gdzie przebywali uczniowie, gdy drzwi były zamknięte z obawy przed Żydami, przyszedł Jezus, stanął pośrodku i rzekł do nich: Pokój wam! A to powiedziawszy, pokazał im ręce i bok. Uradowali się zatem uczniowie ujrzawszy Pana. A Jezus znowu rzekł do nich: Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam. Po tych słowach tchnął na nich i powiedział im: Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane.

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

 

EWANGELIA

Duch Wolności J 20, 19-23

EWANGELISTA:  św. Jan • CZAS POWSTANIA: ok. 90 r. • KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: Jerozolima • CZAS: ok. 33 r., dzień zmartwychwstania, wieczór • BOHATEROWIE: Jezus, uczniowie • WERSJE: Łk 24,36-43 i Dz 2,1-4


O KSIĘDZE • Najmłodsza z Ewangelii została napisana przez Jana, a następnie zredagowana przez jego uczniów ok. 90 r.Księga zdecydowanie różni się od pozostałych EwangeliiJezus, opisując swoją misję, używa formuły JA JESTEM, a to nawiązuje do objawienia Boga w Księdze Wyjścia (patrz 3,14). Ewangelię św. Jana dzieli się na • Księgę Znaków (rozdziały 1-12, Ewangelista mówi nie o cudach, lecz siedmiu znakach objawiających misterium Pana) oraz • Księgę Krzyża, który dla Jana jest najważniejszym znakiem Mesjasza (rozdziały 13-20).

KONTEKST Ewangelista Jan w rozdziałach 20 i 21 opisuje Zmartwychwstałego, który ukazuje się swoim uczniomPierwszą, który ujrzy Pana, będzie Maria MagdalenaNastępnie Jezus ukazuje się jedenastu zamkniętym w WieczernikuPrzy tej okazji tylko Jan opisuje spotkanie Zmartwychwstałego z niewiernym TomaszemWreszcie ostatnim akordem spotkań ze Zmartwychwstałym jest rozdział 21, gdzie Jezus nad Jeziorem Genezaret spotyka Piotra, Natanaela oraz synów Zebedeusza wraz z innymi uczniamiZmartwychwstały Jezus zbiera ponownie swoich uczniów tam, gdzie ich powołał – do Galilei.

 

ZANIM USŁYSZYSZ W dzisiejszej Ewangelii Jan przenosi nas znów do pierwszego dnia Zmartwychwstania. Jezus przychodzi do swych zamkniętych w Wieczerniku uczniów i ofiaruje im pierwszy dar – Pokój. Kiedy uczniowie widzą Pana, patrzą na jego przebite ręce i bok, nie mogą uwierzyć, że On żyje. Jezus nie zatrzymuje się jednak na pierwszym pozdrowieniu i darze pokoju. Po nim czas na kolejny dar, dar Ducha. Posyłając swoich uczniów, Pan tchnął na nich, ofiarując im swojego Ducha. Jego mocą mogą odpuszczać i zatrzymywać grzechy.

 

JESZCZE O EWANGELII


W słowach Jezusa: Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane znajdują się teologiczne podstawy sakramentu pokuty i pojednania. To m.in. ten cytat stoi u podstaw rozgrzeszenia, udzielanego przez kapłana. Według słów Jezusa sakrament pokuty i pojednania dokonuje podwójnego cudu:

Pierwszym jest nowe stworzenie. Odpuszczenie grzechów to nie pusty ryt lub zwykły gest. Dzięki słowom rozgrzeszenia wypowiadanym przez kapłana Duch Chrystusa stwarza nas na nowo, stwarza nas do nowego życia. Grzechu nie da się pogodzić z życiem Zmartwychwstałego. Pan przez usunięcie grzechu czyni nas nowym stworzeniem. Podkreśla to czynność Jezusa – “tchnął” na nich – która jest aluzją do stworzenia pierwszych ludzi w ogrodzie Eden.

 

Drugim cudem sakramentu pokuty i pojednania jest wolność, jaką daje nam Duch Chrystusa. Opisując efekt odpuszczenia grzechów, Pan mówi: którym odpuścicie grzechy, będą im odpuszczone. Którym zatrzymacie, będą zatrzymane. Zatrzymanie grzechów wyraża się słowem krateo, oznaczającym pozostawanie w więzieniu. Każdy kto nie poddaje się działaniu Ducha Jezusa, pozostaje w klatce, więzieniu własnego grzechu.

 

LINKI


Po tych słowach tchnął na nich i powiedział im: Weźmijcie Ducha Świętego (J 19,22)

Rdz 2,7: Wtedy to Pan Bóg ulepił człowieka z prochu ziemi i tchnął w jego nozdrza tchnienie życia, wskutek czego stał się człowiek istotą żywą.

 

WERSJE


W odróżnieniu od opisu Zesłania Ducha Świętego wg Łukasza (patrz: I czytanie) Duch Święty przychodzi tu nie po czterdziestu dniach, ale już w dzień Zmartwychwstania Pana • W niczym nie kłóci się to z historyczną wizją Łukasza. Jan podkreśla prawdę, że Duch Święty przychodzi razem ze Zmartwychwstałym i wiarą w Niego Pokój wam, pierwsze słowa wypowiedziane przez Pana do uczniów, oznaczają właśnie tę graniczącą z pewnością wiarę, że On żyje.        

 

CYTATY


Jezus zapowiedział nam nowe życie: tchnął na nich i powiedział im: Weźmijcie Ducha Świętego!

 

TWEETY



 


 


STO SŁÓW


Często jest tak, że Trzecia Osoba Trójcy Świętej jest dla nas Bogiem nieznanym, ukrytym i tajemniczym. Kim jest ten tajemniczy, wszechobecny i nieustannie działający Bóg, którego nazywamy Duchem Świętym?

 

Jak mówi dziś św. Paweł, każdy z nas otrzymał inne dary łaski, inne powołania i inne możliwości działania. Bo każdy z nas jest inny. Każdy dostał inny talent, ale po to, by najlepiej go wykorzystał w drodze do naszego wspólnego celu. Duch Święty jest tą Osobą Trójcy, która zespala nas w jedno ciało, w jedną wspólnotę. Obdarowanych różnymi zdolnościami i możliwościami łączy, ogarnia i zbiera w jedną całość. Sprawia, że idziemy (może innymi drogami), ale w tym samym kierunku.

Duch to ta Osoba, która uzdalnia nas do dawania świadectwa o Jezusie. Obecny jest wszędzie tam, gdzie głoszona jest Ewangelia. Nasze zadanie, jako chrześcijan, to nie tylko pieczołowite spełnianie dobrych uczynków, ale cierpliwe otwieranie się na moc Ducha, który daje siłę do pełnienia dobra i przemiany naszego życia.

 

Bóg zesłał na apostołów Ducha Świętego nie po to, by zaprezentować spektakularne zjawisko, jakieś fajerwerki, ale jako kolejny dowód na to, że On żyje!

Duch Święty, to ten wierny przyjaciel, który zawsze jest blisko, mieszka z nami, w nas i nadaje sens wszystkiemu, co robimy.               

 

TRENDY


#StwarzaszNapełniającDuchem

Bóg jest najuboższą ze wszystkich istot. (…) [bo] Bóg jest bogaty, ale od razu dodajcie: bogaty miłością, a nie posiadaniem. A być bogatym miłością i być ubogim, oznacza dokładnie to samo. (Francois Varillon SJ)

Jak zeschnięta ziemia nie wyda plonu bez wilgoci, tak my, którzy byliśmy suchym drzewem, nie wydalibyśmy owoców życia bez deszczu zesłanego z woli niebios. (św. Ireneusz)

A więc skazani jesteśmy na niepowodzenie. Dopiero specjalna pomoc Boga pozwoli nam przezwyciężyć swoje ludzkie ograniczenia. Najlepszym dowodem tej „pomocy z góry” był gwałtowny rozwój Kościoła w pierwszych dziesięcioleciach i wiekach. (ks. Mariusz Pohl)

#WeźmijcieDuchaŚwiętego!

Duch (…) to w człowieku taka ambasada. Takie miejsce łączności z nadprzyrodzonością. W naszym wnętrzu jest nasz Duch, w którym jest miejsce na spotkanie z Bogiem. (ks. Piotr Pawlukiewicz)

Te chwilowe otwarcia na działanie Ducha Świętego, jakich świadkami byliśmy i sami uczestniczyliśmy podczas niedawnych dni cierpienia i śmierci Jana Pawła II, są dowodem, że nas stać na to otwarcie. (ks. Leszek Skaliński SDS)

Przyjaźń – „być przy jaźni” – to być najbliżej jak można. (…) Dzielić wszystko, radować się i smucić razem, pomagać sobie, doceniać wartość drugiego (…) [w modlitwie] tak naprawdę nie tylko staję przed Przyjacielem najważniejszym, ale Przyjaciel staje przede mną! (o. Andrzej Prugar OFMConv.)

Kiedy słońce ukaże się temu, który do tej pory pozostawał w ciemnościach, to otrzymuje światło dla swoich cielesnych oczu i wyraźnie widzi to, czego przedtem nie dostrzegał. Podobnie i ten, który został uznany godnym daru Ducha Świętego, zostaje oświecony na duszy i wyniesiony ponad to, co ludzkie, widzi to, co dotąd było mu nieznane. (św. Cyryl Jerozolimski)

Nie lubimy słuchać prawdy z ust lekarza, który odkrywa groźną chorobę w naszym organizmie, (…) [ani] przyjaciół, którzy mają odwagę powiedzieć nam prawdę w oczy. Dlatego też nie lubimy spotkania z Bogiem bo wiadomo, że On mówi tylko prawdę i czeka na nasze słowa prawdy. (ks. Edward Staniek)

(…) [teraz już] nie ma przerwania ciąży – jest aborcja (…) Nie ma rozpusty, została miłość (…) Nie ma wyzysku, jest produktywność. (…) aż do Piłatowego pytania: „Co to jest prawda?” (…) jest Ktoś (…), kto potrafi ludzkie serce otworzyć na niepojęte, kto potrafi uzdolnić do przyjęcia prawdy. (ks. Tomasz Horak)

Są więc takie chwile, gdy najwspanialsze nadzieje zostają ścięte jak olbrzymie drzewa, (…) rozpacz wylewa się jak ropa z rany, a ciemność jest namacalna niczym lepka smoła. Z lęku zamykamy się w sobie i stajemy się niedostępni jak wierzchołek skały. (…) Właśnie wtedy przybywa Duch Święty z pomocą, którą jest On sam! Ptaki przecież siadają na wierzchołkach gór, na niedostępnych miejscach! (Augustyn Pelanowski OSPPE)

1/6
Zesłanie Ducha Świętego, Jean Restout, 1732 r., Luwr, Paryż, Francja
2/6
Witraż nad ołtarzem św. Piotra w prezbiterium Bazyliki Św. Piotra w Rzymie
3/6
Zesłanie Ducha Świętego, pocz. XVII w., kościół św. Jakuba, Toruń
4/6
Zesłanie Ducha Świętego, Giotto, ok. 1305 r., Kaplica Scrovegnich, Padwa, Włochy
5/6
Zesłanie Ducha Świętego, Wit Stwosz, XV w., Skrzydło ołtarza w Kościele Mariackim w Krakowie
6/6
Zesłanie Ducha Świętego, Tycjan, 1545 r., Santa Maria della Salute, Wenecja
poprzednie
następne

Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – VII Wielkanocna B

Jezus wstąpił do Nieba i zostawił za sobą otwarte drzwi... Każdy może przez nie przejść

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego · Rok B ·  KOLEKTA · Modlimy się, abyśmy my, członkowie Mistycznego Ciała Chrystusa, połączyli się z Nim w chwale • KOLOR: białyCZYTANIA: Dzieje Apostolskie 1,1-11 • Psalm 47,2-3.6-9 •  List do Efezjan 1,17-23 • Ewangelia według św. Marka 16,15-20

 

• CHMURA SŁÓW •  

Jutro Niedziela - VII Wielkanocna B

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Dziejów Apostolskich

(Dz 1,1-11)

Pierwszą Księgę napisałem, Teofilu, o wszystkim, co Jezus czynił i czego nauczał od początku aż do dnia, w którym udzielił przez Ducha Świętego poleceń Apostołom, których sobie wybrał, a potem został wzięty do nieba. Im też po swojej męce dał wiele dowodów, że żyje: ukazywał się im przez czterdzieści dni i mówił o królestwie Bożym. A podczas wspólnego posiłku kazał im nie odchodzić z Jerozolimy, ale oczekiwać obietnicy Ojca: Słyszeliście o niej ode Mnie - /mówił/ - Jan chrzcił wodą, ale wy wkrótce zostaniecie ochrzczeni Duchem Świętym. Zapytywali Go zebrani: Panie, czy w tym czasie przywrócisz królestwo Izraela? Odpowiedział im: Nie wasza to rzecz znać czasy i chwile, które Ojciec ustalił swoją władzą, ale gdy Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami w Jerozolimie i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi. Po tych słowach uniósł się w ich obecności w górę i obłok zabrał Go im sprzed oczu. Kiedy uporczywie wpatrywali się w Niego, jak wstępował do nieba, przystąpili do nich dwaj mężowie w białych szatach. I rzekli: Mężowie z Galilei, dlaczego stoicie i wpatrujecie się w niebo? Ten Jezus, wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstępującego do nieba.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

PIERWSZE CZYTANIE

Czekanie Dz 1,1-11

KSIĘGA: Dzieje Apostolskie • AUTOR: Łukasz • CZAS POWSTANIA: ok. 80 r.

KATEGORIA: opowiadanie


O KSIĘDZE Dzieje Apostolskie opisują rozwój i wzrost młodego Kościoła. Rodzi się on ze śmierci i zmartwychwstania Chrystusa oraz zesłania Ducha Świętego Pierwszych dwanaście rozdziałów poświęconych jest historii Kościoła w Jerozolimie oraz misji Piotra. Widać w nich już, jak Dobra Nowina stopniowo przekracza granice Izraela, wychodząc ku poganom Od rozdziału trzynastego uwaga Łukasza skupia się na św. Pawle, który staje się ewangelizatorem świata pogańskiego. Jego pobyt w Rzymie przed męczeńską śmiercią i głoszenie Ewangelii wszystkim narodom to ostatni obraz, z jakim Łukasz pozostawia nas w lekturze Dziejów Apostolskich.

 

KONTEKST • W pierwszym rozdziale Dziejów Apostolskich Łukasz przypomina wydarzenie, którym kończy się jego Ewangelia, czyli wniebowstąpienie Pana. To punkt wyjścia dla opisywanych przez niego dalej początków Kościoła. Po powrocie z Góry Oliwnej, skąd Pan wstąpił do nieba, apostołowie i uczniowie Jezusa zbierają się razem w Wieczerniku. Tam, w obecności 120 osób, Piotr przypomina tragiczną historię Judasza, po czym apostołowie dokonują wyboru jego następcy. Będzie nim Maciej. W kolejnym rozdziale Łukasz opisuje już zstąpienie Ducha Świętego.  

 

ZANIM USŁYSZYSZ W dzisiejszym czytaniu Łukasz zwraca się do Teofila, tego samego, którego wymienia na początku swojej Ewangelii. Przypomina, co działo się po zmartwychwstaniu Jezusa, jak cierpliwie dawał On uczniom dowody tego, że żyje i przez 40 dni pouczał ich o Królestwie Bożym. Nakazał także swoim uczniom, aby nie oddalali się od Jerozolimy, ale oczekiwali tam zesłania Ducha. Jezus odradza swoim uczniom dociekania, kiedy ostatecznie odrodzi się Królestwo Izraela, a poleca skupić się na darze Ducha i misji bycia Jego świadkami. Po tych słowach wstępuje do Ojca. Apostołów uporczywie wpatrujących się w niebo budzą z odrętwienia głosy mężów w białych szatach, którzy zapewniają, że Jezus, którego wiedzieli wstępującego na niebiosa, do nich powróci.   

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


• Trudne czekanie. Po wniebowstąpieniu rozpoczynają się czasy ostateczne, czyli czasy oczekiwania na przyjście Pana. Apostołowie z tęsknotą wpatrują się (dosłownie w tekście greckim “gapią się”) w niebo. Nadzieja na to, że Pan wkrótce przyjdzie, że nie pozostawi na długo swoich uczniów, ożywiała chrześcijan pierwszego wieku. Opierała się na zapewnieniach samego Jezusa: A gdy odejdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę powtórnie i zabiorę was do siebie, abyście i wy byli tam, gdzie Ja jestem (J 14,3). Niektórzy, porzuciwszy wszystko, pracę i normalne życie, oczekiwali na przyjście Pana (2 Tes 3,11-12). Inni niecierpliwili się i tracili nadzieję (1 Tes 4,13-18; 2 P 3,3-4).

 

• Misja, nie bezczynność. Oczekiwanie na przyjście Pana nie przeszkadza chrześcijanom prowadzić normalnego życia w tym świecie. Wysłannicy Boży odrywają Apostołów od bezczynnego wpatrywania się w niebo: Mężowie z Galilei, dlaczego stoicie i wpatrujecie się w niebo? Ten Jezus, wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstępującego do nieba (Dz 1,11). Na to ostateczne przyjście Pana trzeba się przygotować. Oczekiwanie nie może być pasywne. To przecież czas Ducha i czas głoszących. Jezus wyznaczył uczniom misję, która ma wypełnić czas oczekiwania.

 

CZY WIESZ,  ŻE…


• Teofil, któremu Łukasz dedykuje swoją Ewangelię i Dzieje Apostolskie, to prawdopodobnie wpływowy chrześcijanin. Zwyczaj dedykowania dzieł tego rodzaju wpływowym osobom był znany w starożytności. Z przydomka czcigodny, jakim  Łukasz obdarza Teofila, niektórzy dedukują, że mógł pochodzić z warstwy senatorów lub ekwitów. To raczej mało prawdopodobne – zważywszy na strukturę Kościołów Pawłowych, w których brakowało najwyższych warstw społecznych. Teofil, czcigodny ze względu na swą wiarę i  pomoc udzielaną wspólnocie, to uczeń Chrystusa, który w dziele Łukasza znaleźć ma jedynie pogłębienie i potwierdzenie nauki, którą usłyszał. Mało prawdopodobna jest także interpretacja, według której Teofil to imię symboliczne, oznaczające czytelników Ewangelii Łukasza, którym są ci, którzy kochają Boga (Theo-filos) i chcą się do Niego zbliżyć. Teofil to postać historyczna jak historyczny jest przekaz Ewangelii Łukasza.

 

LINKI


Czterdzieści dni – tyle według Dziejów Apostolskich trwało przygotowanie uczniów do odejścia Pana i jego wstąpienia do Ojca. Liczba ta ma wymiar symboliczny.

 

• 40 dni i nocy padają deszcze potopu (Rdz 7,4),

• 40 dni trwa rozpoznanie Ziemi Obiecanej przez Jozuego (Lb 13,25),

• 40 lat Izrael wędruje przez pustynię (Pwt 2,7),  

• 40 lat trwa panowanie Dawida nad Izraelem (2 Sm 5,4),

• 40 dni i nocy Eliasz wędruje na górę Horeb (1Krl 19,8),

• 40 dni Jezus pości na pustyni (Mk 1,13).

 

Czterdzieści to liczba oczekiwania, oczyszczenia, przygotowania do wejścia w nową rzeczywistość, którą przygotowuje Bóg. W Dziejach Apostolskich chodzi o przygotowanie na chrzest Ducha, który ma zstąpić z nieba.

 

CYTATY


Krótka historia o Jezusie: Nauczał od początku aż do dnia, w którym udzielił przez Ducha Świętego poleceń Apostołom, których sobie wybrał, a potem został wzięty do nieba

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 47,2-3.6-9)

REFREN: Pan wśród radości wstępuje do nieba.

Wszystkie narody klaskajcie w dłonie,

radosnym głosem wykrzykujcie Bogu,

bo Pan Najwyższy straszliwy,

jest wielkim Królem nad całą ziemią.

Bóg wstępuje wśród radosnych okrzyków,

Pan wstępuje przy dźwięku trąby.

Śpiewajcie psalmy Bogu, śpiewajcie,

śpiewajcie Królowi naszemu, śpiewajcie.

Gdyż Bóg jest Królem całej ziemi,

hymn zaśpiewajcie

Bóg króluje nad narodami,

Bóg zasiada na swym świętym tronie.

[01][02]

 

PSALM

Wśród radosnych okrzyków Ps 47,2-3.6-9

PSALM  47 • AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: czasy powygnaniowe, po 538 r. przed Chr.


O PSALMIE • Psalm zaliczany jest do gatunku psalmów królewskich ze względu na pojawiającą się w nim formułę malak elohim “Bóg króluje” (Ps 47,10; por. Ps 93; 96-99)Utwór ma strukturę hymnu sławiącego panowanie Jahwe nad całą ziemią. Prawdopodobnie wyrasta z kultu świątynnego, o czym świadczą zachęty do śpiewu i oddania chwały Panu, lecz trudno precyzyjnie przypisać go do konkretnego świętaNiektórzy dopatrywali się w nim utworu wykonywanego podczas liturgii Nowego Roku lub podczas corocznych celebracji upamiętniających sprowadzenie Arki na Syjon. W tym przypadku psalm miałby starożytne, przedwygnaniowe korzenieW obecnej formie stanowi raczej modlitwę wspólnoty powygnaniowej, która zbiera się na Syjonie. Wywyższa Jahwe, króla całej ziemi, modląc się o wyzwolenie spod panowania pogan i wyobrażając sobie ich w pielgrzymce czasów ostatecznych, zmierzających na Świętą Górę.

 

ZANIM USŁYSZYSZ • W pierwszej strofie psalmista wzywa wszystkie narody, aby przyłączyły się do radosnego hymnu uwielbienia wyśpiewanego dla Jahwe. Jahwe to Bóg straszliwy, wprawiający w podziw swoimi cudamiKlaskanie i radosne śpiewy towarzyszą w starożytności obrzędom koronacji (2 Sm 15,10; 2 Krl 9,13; 11,12)Psalm sugeruje scenę, w której Jahwe zostaje ukoronowany na króla całej ziemiW strofie drugiej opisuje się jego wstępowanie na tron, podobne do pochodu Arki na Syjon. Tronem Bożym jest Arka Przymierza oraz jego świątynia (1 Sm 4,4; Jr 17,12)W strofie trzeciej dominuje obraz Boga zasiadającego na swoim świętym tronie, któremu cała ziemia i wszystkie narody wyśpiewują hymny.

 

Psalm 47 pojawiający się w liturgii Wniebowstąpienia ukazuje Jezusa wstępującego do Ojca i zasiadającego na niebiosach po jego prawicy jako prawdziwy Król nad całą ziemią i wszystkimi narodami.

 

CYTATY


Psalmista o Wniebowstąpieniu: Bóg zasiada na swym świętym tronie.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Listu św. Pawła Apostoła do Efezjan

(Ef 1,17-23)

Bóg Pana naszego Jezusa Chrystusa, Ojciec chwały, dał wam ducha mądrości i objawienia w głębszym poznaniu Jego samego. (Niech da) wam światłe oczy serca tak, byście wiedzieli, czym jest nadzieja waszego powołania, czym bogactwo chwały Jego dziedzictwa wśród świętych i czym przemożny ogrom Jego mocy względem nas wierzących - na podstawie działania Jego potęgi i siły. Wykazał On je, gdy wskrzesił Go z martwych i posadził po swojej prawicy na wyżynach niebieskich, ponad wszelką Zwierzchnością i Władzą, i Mocą, i Panowaniem, i ponad wszelkim innym imieniem wzywanym nie tylko w tym wieku, ale i w przyszłym. I wszystko poddał pod Jego stopy, a Jego samego ustanowił nade wszystko Głową dla Kościoła, który jest Jego Ciałem, Pełnią Tego, który napełnia wszystko wszelkimi sposobami.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Głowa Kościoła Ef 1,17-23

List do Efezjan • AUTOR: św. Paweł (lub jego uczeń) • CZAS POWSTANIA: przed 61-63 r. (lub ok. 100 r.) • SKĄD: Rzym (albo Cezarea lub inne, nieznane miejsce) · DO KOGO: wspólnota w Efezie, chrześcijanie w Azji Mniejszej


O KSIĘDZE Istnieją dwie hipotezy co do autorstwa oraz czasu i miejsca napisania listu Według pierwszej, tradycyjnej, List do Efezjan uznawany jest za jeden z czterech listów więziennych św. Pawła i powstał w ostatnim okresie jego życia, w Rzymie Według drugiej pochodzi z jego szkoły i może być dziełem ucznia zainspirowanego myślą Apostoła List do Efezjan adresowany był prawdopodobnie nie tylko do mieszkańców Efezu, o czym świadczy brak adresatów w niektórych rękopisach. Sercem i myślą przewodnią listu jest Pawłowa nauka o Kościele, która tutaj osiąga szczyt rozwoju. Apostoł, opierając się na 1-2 Kor, ukazuje Kościół uniwersalny i kosmiczny, w którym znajduje swoje miejsce Izrael i wszystkie narody.

 

KONTEKST Fragment drugiego rozdziału, który dziś usłyszymy, pochodzi z pierwszej części listu opisującej “Misterium Chrystusa w Kościele” (1,3-3,21) Po hymnie przedstawiającym Boży plan zbawienia w Chrystusie (1,3-14) Paweł składa dzięki za duchowe dary, jakimi zostali obdarzeni wierzący (1,15-20), i kończy wizją uwielbionego Chrystusa, Głowy Kościoła (1,20-23). Jego częścią stali się pociągnięci przez łaskę wierzący (2.1-10).

 

ZANIM USŁYSZYSZ • Paweł przypomina wierzącym o duchu, którego otrzymali, a który prowadzi nas do pełnego zrozumienia nadziei naszego powołania, czyli tego, co jeszcze nas czeka Finał naszego powołania, to bogactwo chwały w nowym życiu razem ze świętymi i doświadczenie mocy Bożej tej samej, która wskrzesiła Jezusa i posadziła go po prawicy Bożej Autor, opisując Chrystusa zasiadającego ponad wszelką zwierzchnością i władzą, przedstawia Go równocześnie jako głowę Kościoła, który jest Jego Ciałem.

 

TRANSLATOR


Jego samego ustanowił nade wszystko Głową dla Kościoła, który jest Jego Ciałem. Obraz “głowy”, w języku greckim kefale, nie oznacza władzy ani panowania Jezusa nad Kościołem. W tekstach greckich “głowa” funkcjonuje przede wszystkim jako początek, źródło, organ dający życie. W tym samym sensie należy rozumieć obraz męża, który jest głową żony w Ef 5,23. Pan uczy, że prawdziwa władza to (od)dawanie życia. Chrystus, który wstąpił na wysokości nieba, wciąż pozostaje Głową Kościoła, czyli ożywia go swoim Słowem i napełnia swoim Duchem.

 

CYTATY


Św. Paweł o prezencie, który dostaliśmy od Ducha Mądrości: światłe oczy serca tak, byście wiedzieli, czym jest nadzieja waszego powołania, czym bogactwo chwały Jego dziedzictwa wśród świętych i czym przemożny ogrom Jego mocy względem nas wierzących

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii wg św. Marka

(Mk 16,15-20)

I rzekł do nich: Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu! Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony; a kto nie uwierzy, będzie potępiony. Tym zaś, którzy uwierzą, te znaki towarzyszyć będą: w imię moje złe duchy będą wyrzucać, nowymi językami mówić będą; węże brać będą do rąk, i jeśliby co zatrutego wypili, nie będzie im szkodzić. Na chorych ręce kłaść będą, i ci odzyskają zdrowie. Po rozmowie z nimi Pan Jezus został wzięty do nieba i zasiadł po prawicy Boga. Oni zaś poszli i głosili Ewangelię wszędzie, a Pan współdziałał z nimi i potwierdził naukę znakami, które jej towarzyszyły.

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

 

EWANGELIA

Czas świadków Mk 16,15-20

EWANGELISTA: Marek • CZAS POWSTANIA:  ok. 60-70 r.

KATEGORIA: wydarzenie • CZAS AKCJI: ok. 33 r., po Zmartwychwstaniu • MIEJSCE AKCJI: Jerozolima • BOHATEROWIE: Jezus, uczniowie


O KSIĘDZE • Ewangelia według św. Marka to najstarsza z Ewangelii, z której korzystać mieli także Łukasz i JanWedług Hieronima Marek napisał swoją Ewangelię na prośbę braci w RzymiePunktem centralnym Ewangelii jest wyznanie Piotra pod Cezareą Filipową (8,27-30). Podsumowuje ono pierwszą część i wskazuje na główny temat Marka: kim jest JezusW pierwszej części Ewangelii Marka (1,1-8,30) Jezus przez cuda objawia się jako Mesjasz i zaprasza swoich uczniów do zrozumienia Królestwa Bożego (4,12; 6,52; 7,14; 8,17.21)W części drugiej wyjaśnia uczniom swoją misję przez odwołanie do cierpiącego i uwielbionego Syna Człowieczego i wyraźnie wzywa do wejścia do Królestwa Bożego (9,47; 10,15.23-25).

 

KONTEKST W szesnastym, ostatnim rozdziale swojej Ewangelii Marek opisuje zmartwychwstanie Jezusa i niedowierzanie, lęk kobiet i z jakim spotyka się ono u jego uczniów (16,1-13) Dopiero osobiste ukazanie się Pana apostołom rozwiewa ich wątpliwości (16,14)  Wielki finał Ewangelii Marka to rozesłanie uczniów na cały świat z misją głoszenia Ewangelii (16,15-18) Po posłaniu apostołów Jezus zostaje wzięty do nieba, gdzie zasiadł po prawicy Ojca (16,19). Stamtąd towarzyszy uczniom, potwierdzając ich głoszenie znakami (16,20).

 

ZANIM USŁYSZYSZ Jezus powierza dziś swoim uczniom uniwersalną misję głoszenia Ewangelii na całym świecie. Od jej przyjęcia bądź odrzucenia zależy zbawienie lub potępienie człowieka Równocześnie Pan zapowiada spektakularne znaki towarzyszące głoszącym, które mają potwierdzać prawdę ich orędzia: władza nad demonami, dar języków, uzdrowienia. Po wstąpieniu do Ojca, które potem Marek opisuje, Jezus nie pozostawia uczniów samymi.  Współdziała z nimi i towarzyszy im swoją mocą w głoszeniu Ewangelii.

 

JESZCZE O EWANGELII


Czas Ducha. O ile za czasów Jezusa Ewangelia głoszona była głównie w obrębie Palestyny, o tyle czas Ducha Świętego oznacza jej ekspansję, prawdziwy wybuch i uwolnienie w obrębie całego znanego dotychczas świata. Po wniebowstąpieniu rozpoczyna się czas świadków. Według obietnicy Jezusa Duch Święty ma także spocząć na Apostołach, którzy staną się świadkami Ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego (Dz 1,8). Duch otwiera granice i znosi bariery między narodami, sprawiając, że Dobra Nowina rozprzestrzenia się po całym świecie. Świadkowie Zmartwychwstałego otrzymują moc Ducha, która sprawi, że ich głoszeniu towarzyszyć będą znaki i obecność samego Pana (Mk 16,17-18.20).

 

Biada mi. Dla chrześcijan głoszenie Ewangelii jest nie tyle przywilejem, ile obowiązkiem. Św. Paweł będzie mówił wprost o wiszącej nad nim jak przeznaczenie, greckie fatum, “konieczności” (ananke) (1 Kor 9,16a). Od niej przecież zależy zbawienie lub potępienie człowieka. Jezus nie używa tu metafory i nie przesadza. Przyjęcie Dobrej Nowiny zbawia (gr. sodzo), jej odrzucenie ściąga wyrok potępienia (gr. katakrino).

 

CYTATY


Ostatnia wskazówka Jezusa: Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony; a kto nie uwierzy, będzie potępiony

Św. Marek o Wniebowstąpieniu: Po rozmowie z nimi Pan Jezus został wzięty do nieba i zasiadł po prawicy Boga

 

 

TWEETY



 


STO SŁÓW


Chciałbyś być już w niebie?

 

Jezus wstąpił do nieba i zostawił za sobą otwarte drzwi… To najlepsza wiadomość, jaką można otrzymać. Każdy z nas, w każdej chwili może zostać do nieba wzięty i wszyscy mamy w sobie ogromną tęsknotę, żeby się tam znaleźć. Chcielibyśmy już dziś, teraz, w tej chwili kosztować szczęścia, które mamy obiecane.

 

Jest jednak do wykonania praca, wszystko zależy od nas. Nasze niebo zależy od naszego życia. Po pierwsze, musimy we wszystko uwierzyć Bogu. Po drugie, mamy wszystkim mówić o tej możliwości. Jezus wyznaczył nam misję, która ma wypełnić czas oczekiwania. Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii. On nas do tego zobowiązał.

 

Tęsknota za niebem nie może więc całkiem odrywać nas od ziemi. Aniołowie wybijają dziś apostołów z takiego myślenia. Ten Jezus, wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstępującego do nieba. Na to ostateczne przyjście Jezusa trzeba się przygotować. Oczekiwanie nie może być pasywne. To przecież czas Ducha i czas głoszących.

Nie nasza to rzecz znać czasy i chwile, ale naszą rzeczą jest być Jego świadkami.

 

TRENDY


#IObłokZabrałGo

Pan Jezus nie poleciał w kosmos, ale wyniósł naszą ludzką naturę do poziomu bożego. (ks. Bogdan Zbroja)

 

(…) mężowie w białych szatach (…) zachowują się troszkę jak policja, która mówi: proszę się rozejść, proszę się nie gromadzić. Oni też tak mówią do apostołów: co tak stoicie, co się patrzycie w niebo idźcie! (Paweł Krupa OP)

 

Bycie posłanym przez Pana Jezusa to nie oznacza, że człowiek musi być mistrzem świata w czterech dziedzinach oraz mieć siedemdziesiąt stopni naukowych z górnej półki. (…) [Jezus mówi:] “Waszymi stopniami naukowymi i waszym mistrzostwem świata ma być relacja ze Mną” (br. Patefon OFMConv)

 

Na jednym z obrazów Wniebowstąpienia w jednej z katedr francuskich Pan Jezus wstępuje do nieba, tańcząc. Będziecie tańczyć z Bogiem. Ale nie metaforycznie! Tylko dosłownie. Wiecie, jakim on musi być tancerzem? To się w głowie nie mieści. (Adam Szustak OP)

 

I odchodzenie i przychodzenie jest od Niego. (O. Piotr Kurek OFMConv )

 

Tak jak właściwie cała ciąża jest nastawiona na życie tutaj, jest tylko przejściowym etapem, tak cała nasza egzystencja tutaj, w tym świecie, jest nastawiona na wieczność jest tylko przejściowym etapem. (ks. Dariusz Oko)

 

Okazało się, że to małżeństwo było wielką pomyłką (…) Pan młody lubił zaglądać do kieliszka (…) Ona z kolei posiadała „charyzmat” zwracania uwagi na wszystkie drobiazgi i niedociągnięcia (…) Wniebowstąpienie jest kolejnym etapem spełniania Bożych obietnic! Tu nie może być (jak w wielu małżeństwach) okazji do rozczarowań! (ks. Janusz Mastalski)

 

Cesarz austriacki Józef II wydał przepis zabraniający duchownym odtwarzania sceny wniebowstąpienia Chrystusa, które polegało na tym, że drewniana figura była na sznurku podciągana do góry. (…) Możemy snuć przypuszczenia, jak rozegrała się [ta scena, ale najważniejsze] że Chrystus, stawszy się człowiekiem i dokonawszy dzieła odkupienia, również w swej ludzkiej naturze zasiadł po prawicy Ojca. (ks. Tadeusz Rusnak)

 

#DuchŚwiętyZstąpiNaWas

W rzeczywistości, cóż to za szef przedsiębiorstwa, który wysyła tuzin robotników, bez szkoły, bez kwalifikacji, bez budżetu i bez centrali zarządzania, na wielkie przedsięwzięcie na miarę całego świata, a nawet całego stworzenia? (…) Wszystko spoczywa na dynamice obietnicy: na Duchu, który ma przyjść. Wszystko zatem jest przed nimi. (ks. Simon Faivre)

 

De facto świadkiem koronnym, tym, który naprawdę świadczy o Jezusie Chrystusie, jest Duch Święty. (…) I dobrze jest, żebyśmy pamiętali, że to nie my nawracamy ludzkie serca tylko (…) Duch Święty. (…) Potrzebujemy mocy z wysoka. (Janusz Chwast OP)

1/6
Wniebowstąpienie Chrystusa, Gebhard Fugel, 1893, 1894 r., Obereschach, kościół Jana Chrzciciela, Stadt Ravensburg, Niemcy
2/6
Wniebowstąpienie, Giotto, 1305 r., Kaplica Scrovegnich, Padwa
3/6
Wniebowstąpienie, ikona prawosławna
4/6
Wniebowstąpienie Pietro Perugino, 1495 r., Muzeum Sztuk Pięknych, Lyon, Francja
5/6
Wniebowstąpienie, Benjamin West, 1801 r.
6/6
Wniebowstąpienie, Benvenuto Tisi, 1510-1520 r.
poprzednie
następne

Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >