video-jav.net

Franciszek: Wskaźnik rozwoju mierzy się zdolnością do rozmnażania się

Wskaźnik rozwoju społecznego mierzy się także zdolnością do wzrostu i rozmnażania się, a "praca na rzecz wolności oznacza angażowanie się w integralny rozwój ludzi i społeczności - mówił papież Franciszek w przemówieniu do władz Łotwy. Jednodniowa wizyta Franciszka w tym kraju rozpoczęła się w poniedziałek rano.

Polub nas na Facebooku!

Noc Franciszek spędził jeszcze w Wilnie by o 7.20 rano wylądować na lotnisku w Rydze. Chwilę potem w pałacu prezydenckim – XIVwiecznym zamku nad brzegiem rzeki Daugaya – spotkał się z prezydentem oraz korpusem dyplomatycznym. W przemówieniu nawiązywał do przypadającej w tym roku 100. rocznicy odzyskania niepodległości przez Łotwę. – Bardzo dobrze znacie cenę tej wolności, którą musieliście zdobyć i odzyskać. Wolności, która stała się możliwa dzięki stanowiącym was korzeniom. Zenta Mauriņa, która zainspirowała wielu z was, lubiła mawiać: „Moje korzenie są w niebie”. Bez tej zdolności patrzenia w górę, odwołania się do wznioślejszych horyzontów, które przypominają nam o „transcendentnej godności”, będącej integralną częścią każdej istoty ludzkiej odbudowa waszego narodu nie byłaby możliwa – mówił.

Oto pełny tekst papieskiego przemówienia do władz Łotwy:

Panie Prezydencie,

Członkowie rządu i władz,

Członkowie korpusu dyplomatycznego i społeczeństwa obywatelskiego,

Drodzy Przyjaciele!

Dziękuję Panu, Panie Prezydencie za uprzejme słowa powitania, a także za zaproszenie skierowane do mnie podczas spotkania w Watykanie. Cieszę się, że po raz pierwszy udało mi się przybyć na Łotwę i do tego miasta, które podobnie, jak cała wasza ojczyzna zostało naznaczone trudnymi doświadczeniami społecznymi, politycznymi, gospodarczymi, a nawet duchowymi – z powodu podziałów i konfliktów z przeszłości – ale które dziś stało się jednym z głównych ośrodków kulturalnych, politycznych i portowych regionu. Wasi przedstawiciele w dziedzinie kultury i sztuki, a zwłaszcza świata muzycznego, są dobrze znani za granicą. Dziś również ja mogłem doświadczyć tego na lotnisku. Dlatego sądzę, że można do was słusznie zastosować słowa Psalmisty: „Zmieniłeś skargę moją w taniec” (Ps 30, 12). Łotwa, ziemia „dainy” [forma pieśni], potrafiła zmienić swoją skargę i cierpienie w śpiew i taniec, i dążyła do przekształcenia się w miejsce dialogu i spotkania, pokojowego współistnienia, które stara się patrzeć w przyszłość.

Świętujecie stulecie waszej niepodległości, ważnego momentu dla życia całego społeczeństwa. Bardzo dobrze znacie cenę tej wolności, którą musieliście zdobyć i odzyskać. Wolności, która stała się możliwa dzięki stanowiącym was korzeniom. Zenta Mauriņa, która zainspirowała wielu z was, lubiła mawiać: „Moje korzenie są w niebie”. Bez tej zdolności patrzenia w górę, odwołania się do wznioślejszych horyzontów, które przypominają nam o „transcendentnej godności”, będącej integralną częścią każdej istoty ludzkiej (por. Przemówienie do Parlamentu Europejskiego, 25 listopada 2014 roku), odbudowa waszego narodu nie byłaby możliwa. Taka zdolność duchowa, aby patrzeć poza to, co dostrzegalne, a która staje się konkretna w małych codziennych gestach solidarności, współczucia i pomocy wzajemnej, wspierała was i dała wam z kolei kreatywność, niezbędną dla zrodzenia nowych dynamik społecznych w obliczu wszelkich usiłowań redukcjonistycznych i wykluczających, które zawsze zagrażają strukturze społecznej.

Z radością dowiaduję się, że w sercu korzeni stanowiących tę ziemię znajduje się Kościół katolicki w dziele pełnej współpracy z innymi Kościołami chrześcijańskimi, co jest oznaką tego, jak możliwe jest rozwijanie komunii, pomimo istniejących różnic. Dzieje się tak, kiedy ludzie mają odwagę, aby wyjść poza konfliktową powierzchowność i spojrzeć na siebie w swojej najgłębszej godności. Możemy w ten sposób stwierdzić, że za każdym razem, kiedy jako osoby i wspólnoty uczymy się dążyć do tego, co nas przewyższa i przekracza nasze interesy partykularne, wzajemne zrozumienie i zaangażowanie przekształcają się w solidarność. Rozumiana w swoim najgłębszym znaczeniu i jako wyzwanie, staje się ona sposobem tworzenia historii w środowisku, gdzie konflikty, napięcia i różnice mogą tworzyć wieloraką jedność rodzącą nowe życie (por. Adhort. ap. Evangelii gaudium, 228). Ewangelia, podobnie jak karmiła życie waszego ludu, tak też i dzisiaj może nadal otwierać drogi do stawienia czoła aktualnym wyzwaniom, doceniając różnice, a przede wszystkim promując jedność między wszystkimi.

Obchody stulecia przypominają, że ważne jest stawianie na wolność i niezależność Łotwy, które z pewnością są darem, ale są także zadaniem angażującym wszystkich. Praca na rzecz wolności oznacza angażowanie się w rozwój integralny i integrujący ludzi i wspólnoty. Jeśli dzisiaj możemy świętować, to dzięki wielu, którzy otworzyli drogi, drzwi, przyszłość i pozostawili w spadku tę samą odpowiedzialność: otwierać przyszłość, dążąc do tego, aby wszystko służyło życiu, rodziło życie. I w związku z tym, pod koniec tego spotkania udamy się pod Pomnik Wolności, gdzie będą dzieci, młodzież i rodziny. Przypominają nam oni, że „macierzyństwo” Łotwy – jak sugeruje motto tej podróży – znajduje odzwierciedlenie w zdolności do promowania strategii, które byłyby naprawdę skuteczne i ukierunkowane na konkretne oblicza tych rodzin, tych osób starszych, dzieci i młodzieży, bardziej niż na prymat ekonomii nad życiem. „Macierzyństwo” Łotwy przejawia się również w zdolności do tworzenia możliwości zatrudnienia tak, żeby nikt nie musiał się wykorzeniać, by zbudować swoją przyszłość. Wskaźnik rozwoju społecznego mierzy się również zdolnością do wzrostu i rozmnażania się. Rozwój wspólnot nie dokonuje się, ani się nie mierzy wyłącznie potencjałem posiadanych dóbr i zasobów, ale także pragnieniem rodzenia życia i tworzenia przyszłości. Jest to możliwe tylko w takim stopniu, w jakim istnieje zakorzenienie w przeszłości, kreatywność w teraźniejszości oraz zaufanie i nadzieja w przyszłość. Miarą tego jest zdolność do poświęcenia się, o czym poprzednie pokolenia potrafiły dać nam świadectwo.

Panie prezydencie, wszyscy przyjaciele, rozpoczynam tutaj moją pielgrzymkę po tej ziemi, prosząc Boga, aby nadal towarzyszył, błogosławił i czynił pomyślną pracę waszych rąk dla tego narodu.

Tłumaczenie KAI/ad

Twórczy niepełnosprawni w Gnieźnie

Blisko 200 uczestników, zarówno niepełnosprawnych jak i ich pełnosprawnych młodych towarzyszy wzięło udział w X Festiwalu Twórczości Religijnej Osób Niepełnosprawnych w Gnieźnie. Dominowały występy muzyczne i teatralne, ale nie zabrakło też talentów plastycznych.

Polub nas na Facebooku!

W festiwalu wziął udział Prymas Polski abp Wojciech Polak. – Chciałbym wam bardzo podziękować za waszą dzisiejszą obecność i za obecność podczas święta młodych w czasie tegorocznego odpustu św. Wojciecha. Były to bardzo piękne, bardzo twórcze, bardzo radosne warsztaty i muszę powiedzieć, że bardzo wiele młodych ludzi nauczyliście – powiedział Prymas Polski witając uczestników. Podziękował też wszystkim artystom za zaangażowanie i wysiłek włożony w przygotowanie piosenek, choreografii, kostiumów i prac plastycznych. „Są one wszystkie owocem serca napełnionego Duchem Świętym. Tam gdzie jest Duch Święty, tam jest radość. On jest Tym, który wydobywa z nas wszystko, co najlepsze, wszystkie talenty i zdolności” – mówił Prymas Polski.

Wzorem lat ubiegłych festiwal miał formę przeglądu piosenek i małych form scenicznych nawiązujących w swojej tematyce do hasła trwającego Roku Duszpasterskiego. Jak tłumaczy dr Teresa Kowalczyk z Wydziału Katechetycznego Kurii Metropolitalnej w Gnieźnie, to nawiązanie nie jest przypadkowe. – Festiwal ma na celu większą integrację osób z niepełnosprawnością intelektualną z duszpasterską działalnością Kościoła diecezjalnego. Ta integracja znajduje wyraz między innymi w tym, że festiwal umożliwia praktyczne włączenie się realizację programu duszpasterskiego, co roku bowiem nawiązuje do jego hasła i treści – mówi szefowa Wydziału Duszpasterskiego, który jest głównym organizatorem festiwalu.

Na scenie wystąpiły zespoły z trzynastu placówek kościelnych, publicznych i niepublicznych: Domów Pomocy Społecznej, Młodzieżowych Ośrodków Socjoterapii, Warsztatów Terapii Zajęciowej, Szkół Specjalnych i Specjalnych Ośrodków Szkolno-Wychowawczych. Każda z grup kolejno prezentowała przygotowaną piosenkę lub scenkę, a później oklaskiwała koleżanki i kolegów z pozostałych placówek.

Nie brakowało tańców, śpiewów i żartów. Spotkanie z wielkim uśmiechem i sercem prowadził diecezjalny duszpasterz osób niepełnosprawnych ks. Rafał Białek. Każdy z uczestników otrzymał też drobny upominek. Zaakcentowana została także obchodzona w tym roku 100. rocznica odzyskania niepodległości. Specjalne koszulki przypominające o tej ważnej dacie założyli członkowie Wspólnoty Wiara i Światło „Promyczki” z Wrześni. Organizację festiwalu wsparli: Centrum Edukacyjno-Formacyjne w Gnieźnie, Starostwo Powiatowe w Gnieźnie oraz Wydawnictwo Gaudentinum.

ad/Stacja7